ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Ιδρυτικό συνέδριο της Δημοκρατικής Ευθύνης: «Το ψέμα εάλω»

to-psema-ealo

Ο Αλέκος Παπαδόπουλος έχει παίξει για την ελληνική κοινωνία και την ελληνική πολιτική τάξη διαχρονικά το ρόλο της Κασσάνδρας: προβλέπει και φωνάζει τα μελλοντικά δεινά χωρίς να φοβάται το προσωπικό και πολιτικό κόστος και δείχνει μια πεισματάρικη απέχθεια απέναντι στο ψέμα που εύκολα πωλείται και εύκολα αγοράζεται στην ελληνική επικράτεια.
Για το λόγο αυτό επέλεξε την 1η Απριλίου για το ιδρυτικό συνέδριο της Δημοκρατικής Ευθύνης το οποίο άνοιξε με το σύνθημα «το ψέμα εάλω»
Ο Αλέκος Παπαδόπουλος επί μακρόν εξήγησε γιατί πήρε την πρωτοβουλία για την Δημοκρατική Ευθύνη και την επιδίωξη για ένα κόμμα που δεν «Δεν αναγνωρίζει ούτε δεδομένους αρχηγούς, ούτε ιδρυτές, ούτε εξαρτάται από πατρωνίες. Το καταστατικό της είναι σύμφωνο με τα πρότυπα πολλών κομμάτων της Δυτικής Ευρώπης, δηλ. άλλος πρόεδρος, άλλος υποψήφιος πρωθυπουργός, ελευθέρως ανακλητός από το Κεντρικό Συμβούλιο.
Η χώρα θα σαπίσει αν η κοινωνία δεν αντιδράσει
«Η χώρα θα σαπίσει, αν η κοινωνία δεν αντιδράσει» τόνισε ο Αλέκος Παπαδόπουλος επισημαίνοντας πως αυτός είναι κίνδυνος όσο ο τόπος μένει ακυβέρνητος και όσο δεν αντιλαμβάνεται ότι για να μείνουμε στην Ευρωζώνη πρέπει να αλλάξουμε ριζικά όλες τις λειτουργίες της χώρας όσο η ράτσα μας δεν ξέρει τι ακριβώς θέλει και τι ακριβώς επιδιώκει.
Δεν υπάρχουν σωτήρες – μόνο σαρωτικές συθέμελες αλλαγές
« Δεν υπάρχουν “επτασφράγιστα μυστικά” που θα γιατρέψουν την οικονομία, ούτε εδώ ούτε στο εξωτερικό για να τ’ αναζητήσουμε. Ούτε σωτήρες υπάρχουν για ν’ ανακληθούν εκ της εφεδρείας. Ούτε πιστεύω ότι τα οικουμενικά σχήματα σωτηρίας ή τα πολιτικά σχήματα εκτάκτων αναγκών θα μας βγάλουν από την κρίση. Στην αποτελεσματική εφαρμογή στέρεων αποφάσεων πιστεύω μόνο» ανέφερε.
Προέκρινε σταθερά «συθέμελες αλλαγές για να απελευθερωθούν οι σχολάζουσες δυνάμεις της οικονομίας αλλά και η ίδια η κοινωνία από τα στερεότυπα που την διατηρούν καθηλωμένη. Δεν είναι καιρός για δισταγμούς και καιροσκοπισμούς. Δεν συμφωνώ μ’ όσους προτείνουν, προφανώς από πολιτική αδυναμία, τον δρόμο των χαμηλών και σταδιακών μεταρρυθμίσεων. Κατά τη γνώμη μου οι βραδείες μεταρρυθμίσεις σπανίως επιτυγχάνουν το σκοπό τους, γιατί στην πορεία εκφυλίζονται. Σε περιόδους κρίσης, η πολιτική αρετή επιβάλλει ότι όταν πρέπει να πάρεις μέτρα σοβαρά, να μη διστάσεις να τα πάρεις αμέσως και ολοκληρωμένα. Ν’ αδιαφορήσεις για τα τυχόν σε βάρος σου αναθέματα της πολιτικής δημοκοπίας, έστω κι αν γνωρίζεις ότι είναι πιθανόν μετά να εξοστρακιστείς. Επίσης, αν πρέπει να λάβεις μέτρα επώδυνα, πρέπει πρώτα να τα πιστεύεις για να μπορείς και να τα εφαρμόσεις. Ο τραγικός ρεαλισμός της ιστορίας λειτουργεί ερήμην των βραδυπορούντων.
Η χώρα θα περάσει δύσκολα χρόνια και θα σωθεί μόνο με τις δικές της δυνάμεις
«Η χώρα θα περάσει δύσκολα χρόνια. Για να αντέξει θα απαιτηθεί να υιοθετηθεί από την ελληνική κοινωνία υψηλό επίπεδο πειθαρχίας για να ξαναστήσει μια ανταγωνιστική και παραγωγική οικονομία και να αναζωογονήσει τους πολιτικούς και κοινωνικούς θεσμούς, στη βάση του αναγκαίου ορθολογισμού αλλά και ενός νέου ανθρωπισμού, που πρέπει να ξαναδιαπεράσει το κοινό ευρωπαϊκό όραμα για να παραμείνει όρθιο» ανέφερε ο κ. Παπαδόπουλος και κάλεσε τα μέλη της Δημοκρατικής Ευθύνης να διακηρύξουν παντού ότι η χώρα θα σωθεί μόνο με τις δικές της δυνάμεις.
Η συμβουλή στον Τσίπρα και τους επόμενους
Όταν έχεις μια τόσο μεγάλη εξάρτηση από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές για να επιβιώσεις, δεν μπορείς να συμπεριφέρεσαι με αναίδεια ή να καλλιεργείς παράλογες απαιτήσεις. Με ξένα χρήματα δεν μπορείς να παριστάνεις τον πλούσιο˙ ούτε αντιμετωπίζεις τις αγορές όπως τους ψηφοφόρους σου. Οι αγορές δεν διατάσσονται. Απαιτούν πολιτικές αποφάσεις και αποτελέσματα από ανθρώπους που πιστεύουν σ’ αυτές. Το κόστος δανεισμού δεν μειώθηκε ποτέ με διπλωματικά μέσα.
Η προίκα της Μεταπολίτευσης
Ανατρέχοντας στην επταετία που η « χώρα εισήλθε σε καθεστώς χρεοστασίου και σε μια παρατεταμένη συσκοτισμένη περίοδο όλο και κάθε μέρα βαθαίνει η αποδιάρθρωση της χώρας, η αποξήρανση της οικονομίας, η αποθεσμοποίηση της δημοκρατίας μας και το σμπαράλιασμα της κοινωνίας μας».
Χωρίς ωραιοποιήσεις – το συνηθίζει άλλωστε – μίλησε για τις αιτίες που οδήγησαν την χώρα εδώ με κυρίαρχο το ψέμα, για τα επιτεύγματα αλλά και τα αρνητικά της αντιπολίτευσης.
«Πρέπει να καταλάβουμε και να εξηγήσουμε την πορεία της μεταπολίτευσης και το πώς οδηγήθηκε η χώρα μας στη σημερινή περιπέτεια. Η μεταπολίτευση υπήρξε ένα ιδιαίτερα σημαντικό ιστορικό γεγονός για τη χώρα. Δεν αποκατέστησε απλώς τη Δημοκρατία. Την στερέωσε και έχτισε τις δημοκρατικές ελευθερίες, τα δημοκρατικά δικαιώματα και την ελευθερία της έκφρασης χωρίς καμία δυνατότητα επιστροφής σε κάποιο καθεστώς που θα τις αμφισβητούσε, όπως γινόταν στο παρελθόν» σημείωσε και πρόσθεσε « Ταυτόχρονα, όμως καλλιέργησε τον πολιτικό καιροσκοπισμό, την αμεριμνησία, τον λαϊκισμό, την δημοκοπία, τον ψευδοπροοδευτισμό, τον συντεχνιασμό, την αδυναμία συγκρότησης δημόσιων πολιτικών, τον πολιτικό ερασιτεχνισμό, τα σύνδρομα του πολιτικού κόστους, την προσωποποιημένη αντίληψη της πολιτικής, τις αναξιοκρατικές επιλογές, την υποκατάσταση της πολιτικής από την προπαγάνδα και την εντυπωσιοθηρία, την οικοδόμηση της ευημερίας όχι στο μόχθο και στην προσπάθεια αλλά σε δανειακά κεφάλαια».
Ο Αλέκος Παπαδόπουλος εκτίμησε ότι «ο λαός μας, ακόμα και αυτή τη στιγμή, δεν γνωρίζει την πραγματική αλήθεια, το βάθος και την έκταση του προβλήματος που αντιμετωπίζει. Απλώς υποψιάζεται ότι κάτι κακό συμβαίνει στην χώρα αλλά δεν γνωρίζει όλες τις παραμέτρους, ούτε και τα πραγματικά αίτια της κρίσης. Συστηματικά καλλιεργείται η εντύπωση ότι διερχόμαστε μια οικονομική περίοδο δύσκολη μεν, αλλά που κάποια στιγμή σύντομα θα ξεπεραστεί και θα επανέλθουμε “εις την προτέραν μακαρίαν κατάσταση”. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει και πρέπει να το εξηγήσουμε»
Το ευρώ μας επέτρεψε τη συμπόρευση με τα άλλα ευρωπαϊκά έθνη
Ως ένα από τα ζητούμενα που θα επιτρέψουν στη χώρα να ξεκολλήσει από το τέλμα έθεσε την εθνική αυτογνωσία η οποία επιβάλλει μια πλήρη και ακριβή περιγραφή του προβλήματος.
«Η πρώτη αλήθεια που πρέπει να ειπωθεί είναι ότι η Ελλάδα κατέκτησε τις προηγούμενες δεκαετίες την συμπόρευσή της με τ’ άλλα ευρωπαϊκά έθνη κυρίως με την ένταξή της στη ζώνη του Ευρώ. Σήμερα, δεκαπέντε χρόνια μετά παραδέρνει υπό το βάρος των ανομημάτων της, των θεσμικών αδυναμιών της Ευρωζώνης και της διεθνούς αβεβαιότητας. Φοβούμαι ότι η σημερινή οικονομική κρίση που πλήττει την χώρα οδηγεί την Ελλάδα στην κατηγορία των τριτευρωπαϊκών χωρών. Η πορεία αυτή πρέπει ν’ ανατραπεί άμεσα» υπογράμμισε.
Ο κ. Παπαδόπουλος χαρακτήρισε λαίλαπα την πενταετή διακυβέρνηση της ΝΔ το 2001-2009 που επιδείνωσε το πνιγηρό μας οικονομικό πρόβλημα αλλά όπως σημείωσε «Το κεντρικό όμως αίτιο είναι η βαθιά αυτοκαταστροφική επιλογή που σημάδευσε την μεταπολιτευτική περίοδο, παράγοντας ένα ελληνικό φαινόμενο, το οποίο δυστυχώς δεν είναι πρωτοφανές γιατί το ζήσαμε και σε άλλες εποχές της ιστορίας μας, όταν η χώρα οδηγήθηκε στη χρεοκοπία».
Ο λαός μας έχει το ένα χέρι με υψωμένη την γροθιά και το άλλο στη ζητιανιά
Εκπαιδευμένος στο να μην χαϊδεύει τα αυτιά του λαού ο Αλέκος Παπαδόπουλος σημείωσε «Η ιδεολογία και ο πολιτισμός αυτού του φαινομένου, ταυτίζεται με το έμβλημά του σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης: «ένας λαός που έχει το ένα χέρι με υψωμένη γροθιά και το άλλο στη ζητιανιά». Η υψωμένη γροθιά εξέφραζε το μεταδικτατορικό σφρίγος της κοινωνίας, που ξοδεύτηκε όμως άδοξα με την παραγωγική απενεργοποίηση της χώρας και την αναζήτηση δανείων από τις διεθνείς αγορές και πόρων από την Ευρωπαϊκή Ένωση από το άλλο χέρι».
Δειλή & ανήθικη η προσπάθεια να ενοχοποιήσουν μόνο το ΠΑΣΟΚ – Υπεύθυνα όλα τα κόμματα και όλες οι ελίτ
Ο κ. Παπαδόπουλος επέρριψε την ευθύνη για το παραπάνω φαινόμενο σε όλους.
‘Υπεύθυνη του φαινομένου αυτού είναι όλη η πολιτική τάξη, όλα τα κόμματα και όλες οι ελίτ της χώρας. Τόσο η ιστορικά, πάντα, λαϊκίστικη ελληνική Δεξιά, όσο και η απροσάρμοστη και παρωχημένη ελληνική Αριστερά, ποιούν τη νήσσαν ή σφυρίζουν αδιάφορα μετά την μεταξύ τους δρομολογημένη συμφωνία, επιχειρούν να ενοχοποιήσουν μόνο το ούτως η άλλως, έχοντα ευθύνη ΠΑΣΟΚ, ως αποκλειστικά υπεύθυνο, απαλλάσσοντας τους εαυτούς τους. Αυτό συνιστά δειλία και ανηθικότητα.
Διαφωνούσαν μόνο στην πλειοδοσία
Αν υπήρξαν πολιτικές διαφωνίες μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων, αφορούσαν μόνο στην πλειοδοσία των παροχών και σε ανούσιες διαδικασίες. Αυτός ο συνδυασμός ήταν το εκρηκτικό μείγμα στη σύγχρονη Ελλάδα, που επέφερε κοινωνικές αλλοιώσεις, γέννησε απληστία, αφυδάτωσε το πολιτικό σύστημα, κατασκεύασε καρπωτές παράνομων και «νομιμοφανών» προσόδων, σώρευσε επιρροή σε παραθεσμικά κέντρα εξουσίας.
Η μεταπολιτευτική αυτή υστερόβουλη συναίνεση γέμισε με πρωτοφανή ακαταστασία αυτή την γκρίζα ζώνη και δημιούργησε μια ψεύτικη ενότητα του λαού όχι με βάση το γενικό καλό αλλά με βάση τη διανομή προνομίων και την διαχείριση συμφερόντων, ενισχύοντας έτσι τον ατομισμό και τον αυτισμό της κοινωνίας. Όλα αυτά, μάλιστα, χωρίς αιδώ τα ονομάσαμε “νέα προοδευτικότητα”.
Από την κοινωνία της ανάγκης μεταπέσαμε στην κοινωνία της επιθυμίας και της αφθονίας.
Το καταστροφικό μοντέλο και η αναδιανομή των δανεικών
Από το 1972 (πετρελαϊκή κρίση) μέχρι τη χρεοκοπία υιοθετήσαμε άκριτα και εφαρμόσαμε ένα οικονομικό μοντέλο, δήθεν, ανάπτυξης, που στηρίχθηκε στις παροχές και στην αλόγιστη πιστωτική επέκταση με στόχο την ενθάρρυνση της κατανάλωσης. Αυτός είναι και ο λόγος που στη δεκαετία του ’70 και του ’80 ανεχθήκαμε ή και υποδαυλίσαμε την πλήρη σχεδόν αποβιομηχανοποίηση της χώρας ενώ στις μέρες μας παρακολουθούμε ως απλοί παρατηρητές (α) την εξοντωτική, λόγω της κρίσης, αποβιοτεχνοποίηση της χώρας, δηλαδή το τέλος των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων που επέζησαν τα τελευταία χρόνια με ακριβό παραγωγικό κόστος και κυρίως χάρις στην φοροδιαφυγής και (β) την κατάρρευση του αγροτικού τομέα.
Αυξήσαμε μεν επί 40 χρόνια ανορθόδοξα τα αγροτικά εισοδήματα μέσα κυρίως από τις κοινοτικές εισροές, μετατρέποντας τους αγρότες από μαχητές του κάμπου σε “εισοδηματίες”. Επί 40 χρόνια επίσης η πολιτική τάξη έπαιξε πελατειακά με τις χωρίς όρια παροχές στην υπόλοιπη κοινωνία μέσω του κρατικού δανεισμού και των κοινοτικών πόρων. Όταν μάλιστα είχε ξεκινήσει η αποβιομηχανοποίηση, διογκώσαμε τις προβληματικές επιχειρήσεις και τον δημόσιο τομέα νομίζοντας ότι μ’ αυτό τον τρόπο επιλύαμε το πρόβλημα της απασχόλησης. Όλα αυτά τ΄ αποκαλούσαμε “κοινωνική πολιτική με δανεικά”. Ονομάσαμε αναδιανομή του εισοδήματος την διανομή των δανείων και των πόρων της Ε.Ε. Η αναδιανομή θέλει πολιτικό σθένος. Για την διανομή των δανεικών, αρκεί το πολιτικό θράσος και κάποια συστήματα διαφθοράς.
Το φλάμπουρο της ψευτοαριστεροσύνης
Αντιπολίτευση σ’ αυτή την κυριαρχούσα άποψη και ιδεολογία περί αναδιανομής δεν υπήρξε. Ίσως ακούγονταν κάποιες φωνές ορθολογισμού από κάποιους ελάχιστους, συνήθως μεταρρυθμιστές αστούς πολιτικούς, που εμφανίζονταν όμως, λοιδορώντας τους, ως “λογιστές” ή “γραφικούς τύπους”, και επίσης, ω του παράδοξου, και από κάποιες άλλες άναρθρες κραυγές από τον χώρο της ακρότατης αριστεράς και των αντιεξουσιαστών. Καμία άλλη φωνή λογικής δεν ακουγόταν στη χώρα. Ούτε από την ευγνωμονούσα συνήθως διανόηση και επιστήμη, ούτε και από τις άλλες ελίτ της χώρας. Όλοι, μηδέ της νομιμόφρονης Αριστεράς εξαιρουμένης, που κάθε αθέμιτο συντεχνιακό αίτημα το έκανε φλάμπουρο της ψευτοαριστεροσύνης της, πλειοδοτούσαν στην βασική αυτή παράμετρο. Μπορούμε να αναφέρουμε παραδείγματα κάποιων ελαχίστων εξαιρέσεων αλλά δεν έχει νόημα.
Υπάρχει ελπίδα
Το βασανιστικό ερώτημα είναι αν υπάρχει ελπίδα και που θα την αναζητήσουμε.
Η πρώτη απάντηση είναι «ναι, υπάρχει ελπίδα και την αναζητούμε πρώτα στον εαυτό μας». Επειδή κάποιοι αναμένουν την διάσωση της χώρας μόνο από την Ευρώπη και το ΔΝΤ, υπενθυμίζω απόσπασμα ομιλίας του Χαριλάου Τρικούπη κατά την προ της χρεωκοπίας περίοδο:
«…πρέπει να αποδείξωμεν …ότι έχομεν την δύναμιν να αναλάβωμεν πάσας εκείνας τας θυσίας άνευ των οποίων δεν δυνάμεθα να υπάρξωμεν.»
Ουδέποτε εσιώπησα- γιατί πήρα την πρωτοβουλία της Δημοκρατικής Ευθύνης
Δεν χωράει, λοιπόν, καμία αμφιβολία, πως για την σημερινή κατάσταση της χώρας όλοι έχουμε ευθύνες μικρές ή μεγάλες. Άλλοθι δεν υπήρξε ποτέ και για κανέναν. Συλλογικές είναι, συνεπώς οι ευθύνες, αλλά όχι γενικευμένες ούτε διάχυτες. Κλιμακώνονται στο χρόνο και κατανέμονται αναλογικά σε φορείς και σε πρόσωπα. Όπως δε επανειλημμένως έχω δηλώσει, πιθανόν βαρύνει και εμένα μερίδιο ευθυνών, εφόσον από σημαντικές κυβερνητικές θέσεις μέχρι το 2002, χειρίσθηκα σοβαρά ζητήματα. Ωστόσο, ουδέποτε εσιώπησα. Έστω και απομονωμένος ή και λοιδορούμενος ακόμη και από το ίδιο μου το κόμμα, δεν έπαψα να λέω και να πράττω, αυτό που έκρινα σωστό για τη χώρα.

πηγή: thetoc.gr

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top