ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Τ. Λαζαρίδης: Η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας και το δημοκρατικό πολίτευμα βρίσκονται σε κίνδυνο

takis-lazaridis

«Νομίζαμε ότι αγωνιζόμασταν για ελευθερία , δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη. Στην πραγματικότητα, χωρίς να το ξέρουμε βέβαια, αγωνιζόμασταν για την προώθηση των στόχων της Σοβιετικής εξωτερικής πολιτικής. Αυτή είναι η αλήθεια» δήλωσε στον Αθήνα 9.84 και στον Ηλία Κανέλλη, ο Τάκης Λαζαρίδης, συγκατηγορούμενος του Νίκου Μπελογιάννη στο στρατοδικείο το 1952 και καταδικάσθηκε σε θάνατο αλλά επέζησε λόγω χάρης εξαιτίας του νεαρού της ηλικίας του.

Για τον Πρωθυπουργό και τον κυβερνητικό σχεδιασμό για την πορεία της χώρας, είπε: «Οποια και αν είναι τα σχέδια του Τσίπρα και της παρέας του, δεν παύουν να είναι κομμουνιστές. Αμετακίνητο στόχο έχουν να οδηγήσουν την Ελλάδα εκτός Ευρώπης και αυτόν τον κίνδυνο πρέπει να τον λάβουμε σοβαρά υπόψιν. Η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας και το δημοκρατικό πολίτευμα βρίσκονται σε κίνδυνο

Τέλος, εξέφρασε ανησυχία για το μέλλον , λέγοντας: «Κατά τη γνώμη μου -αργά αλλά σταθερά- είτε καταρρεύσουμε απότομα είτε βαθμιαία, οδηγούμαστε σε ακραίες καταστάσεις. Πολύ φοβούμαι ότι οδηγούμαστε σε εμφύλια σύγκρουση. »

Ολόκληρη η συνέντευξη:

Δημοσιογράφος : Πώς σας φάνηκε- κατά τα εγκαίνια του μουσείου Μπελογιάννη στην Αμαλιάδα-αυτή η προσπάθεια προσεταιρισμού, ή μάλλον μετατροπής του αγώνα σε κάτι σύγχρονο από τον κ Τσίπρα, ο οποίος ανέφερε στην ομιλία του, ότι αγωνιζόσασταν για ελευθερία, ειρήνη και δημοκρατία. Είναι αλήθεια;

Τ.Λαζαρίδης :« Ναι, είναι αλήθεια. Αυτό νομίζαμε ότι κάναμε, ότι αγωνιζόμασταν για ελευθερία , δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη. Είμασταν βαθύτατα πεπεισμένοι, ότι εκτελούσαμε μια ιστορική αποστολή. Στην πραγματικότητα, χωρίς να το ξέρουμε βέβαια, αγωνιζόμασταν για την προώθηση των στόχων της Σοβιετικής εξωτερικής πολιτικής. Αυτή είναι η αλήθεια. Μας δίκαζαν και μας καταδίκαζαν για εσχάτη προδοσία και κατασκοπεία, ενώ στην πραγματικότητα έπρεπε να μας δικάσουν για εσχάτη αφέλεια και εσχάτη απιστία. Δεν νομίζω ότι το αδίκημά μας ήταν τόσο βαρύ ώστε να επισύρει την ποινή του θανάτου. Εχω τη γνώμη ότι η ποινή ήταν πολύ βαριά, ένα βαρύ δικαστικό και πολιτικό έγκλημα. Μας δίκασαν γιατί αυτό επέβαλαν -τότε- οι ανάγκες του ψυχρού πολέμου. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Οσον αφορά την παρουσία του κ Τσίπρα στα εγκαίνια, ο κ Τσίπρας θα ήθελε βεβαίως να μπορεί να προσφέρει άρτον και θεάματα στον λαό. Δυστυχώς γι΄ αυτόν, το μόνο που μπορεί να προσφέρει είναι θεάματα και αυτό ακριβώς κάνει. Επιπλέον, ήθελε να υπογραμμίσει ότι είναι γνήσιος απόγονος και συνεχιστής των Ζαχαριάδη, Σιάντου και Ιωαννίδη και επιφορτισμένος να συνεχίσει το έργο, που εκείνοι άφησαν ημιτελές και ως εκ τούτου, εν τη αφελεία και αγνοία του, είναι και αυτός εξαιρετικά επικίνδυνος , όπως ήμασταν και εμείς τότε.»

Δημοσιογράφος: Να πάμε, λίγο σε αυτό το παρελθόν. Εχετε γράψει κατ’ επανάληψιν και στο βιβλίο σας «Ευτυχώς, ηττηθήκαμε σύντροφοι» και στην αρθρογραφία σας, τα τελευταία χρόνια στην εφημερίδα ATHENS VOICE, ότι οι Σιάντος και Ιωαννίδης, όπως επίσης και οι Αγγλοι και ο Γεώργιος Παπανδρέου, δεν είναι αυτοί που κατ’ ουσίαν ευθύνονται για τα Δεκεμβριανά, αλλά μέγας ένοχος αυτής της περιπέτειας, ας την πούμε έτσι, ήταν ο Στάλιν και φυσικά οι τότε ηγέτες του ΚΚΕ, πειθήνια όργανά του, έχω την εντύπωση ιδεολογικώς προσκολλημένοι και τίποτε άλλο.

Τ. Λαζαρίδης: «Είναι γεγονός και ιστορικά αποδεδειγμένο ότι οι τότε ηγέτες του ΚΚΕ δεν τολμούσαν ούτε το αυτί τους να ξύσουν χωρίς την εντολή και την άδεια του Στάλιν. Να διευκρινίσω όμως, ότι δεν ήταν η υποτέλεια ή η εθελοδουλία που υποκινούσε τόσο τους ηγέτες, όσο και εμάς τους απλούς αγωνιστές. Πιστεύαμε βαθύτατα στο δίκαιο του αγώνα. Οτι οι Σοβιετικοί ηγέτες ήταν οι ηγέτες του παγκόσμιου προλεταριάτου, της ταξιαρχίας κρούσης, που αγωνιζόντουσαν για την απελευθέρωση όλων των εργαζομένων του κόσμου από τα δεσμά της καταπίεσης και της φτώχειας. Αυτό ήταν και παραμένει το μεγάλο μας ελαφρυντικό.

Γεγονός πάντως είναι ότι και ο Δεκέμβρης και ο Εμφύλιος έγιναν με αποκλειστική υπαιτιότητα του ΚΚΕ που δρούσε κατ’ εντολήν των Σοβιετικών. »

Δημοσιογράφος: Εσείς, μείνατε στη φυλακή για 15 χρόνια. Αλήθεια, συνεχίζατε να πιστεύετε αυτό το σταλινικό αφήγημα, του κόμματος όπως θα το λέγαμε σήμερα;

Τ. Λαζαρίδης: «Σταδιακά επέρχονταν μια διαφοροποίηση, ιδιαίτερα μετά την καταδίκη και αποπομπή του Ζαχαριάδη από την ηγεσία του κόμματος που υπήρξε ένα ισχυρό πλήγμα για εμάς και επίσης μετά την αποκάλυψη της έκθεσης Χρουτσώφ που έφερε στο φως τα φοβερά εγκλήματα του Στάλιν, μετά την καταστολή της Ουγγρικής εξέγερσης το 1956 και την εισβολή στην Τσεχοσλοβακία το 1968, στην άνοιξη της Πράγας. Με όλα αυτά γέμιζε σιγά – σιγά ένα ποτήρι που έφτασε με την τελευταία σταγόνα να ξεχειλίσει»

Δημοσιογράφος: Πώς βλέπατε τις αντιρρήσεις των Κολλιγιαννικών που οδήγησαν στην απόσχιση και τη δημιουργία του ΚΚΕ-εσωτερικού, μέσα στη χούντα;

Τ. Λαζαρίδης: «Ηταν και αυτό όργανο των Σοβιετικών. Ο Ν.Ζαχαριάδης φανατικός, ακραίος κομμουνιστής, δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με τις αλλαγές που επέφερε ο Χρουτσώφ και το νέο αντισταλινικό πνεύμα που έπνεε στην Σοβιετική Ενωση. Ως εκ τούτου, ήρθε σε οξεία αντίθεση με την ηγεσία των Σοβιετικών και εκείνοι το μόνο εύκολο που μπορούσαν να κάνουν και το έκαναν, ήταν να τον διώξουν και να διορίσουν νέα ηγεσία, που όπως και η προηγούμενη, ήταν διορισμένη από το ΚΚΣΕ.»

Δημοσιογράφος: Από ποιαν ανάγκη προέκυψε, κ Λαζαρίδη, η διάσπαση του ΚΚΕ;

Τ. Λαζαρίδης: «Η διάσπαση του ΚΚΕ προέκυψε από την ανάγκη να ξεκολλήσουμε από τα παλιά και να ξεφύγουμε από τις οδυνηρές καταστάσεις, μήπως απαλλαγούμε από τα λάθη και υπάρξει ένα νέο ξεκίνημα για την Αριστερά. Δυστυχώς όμως και αυτή η προσπάθεια ήταν καταδικασμένη σε αποτυχία.»

Δημοσιογράφος: Για πρώτη φορά τότε η Αριστερά ήταν αναφανδόν υπέρ της Ευρώπης και την βλέπαμε να επικρίνει τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τους διωγμούς των αντικαθεστωτικών και τη φίμωση της ελευθερίας της έκφρασης στις χώρες του κομμουνιστικού στρατοπέδου. Ολα αυτά ήταν τελικά χωρίς ιδιαίτερη σημασία;

Τ. Λαζαρίδης: «Οχι όντως είχαν κάποια σημασία, είναι γεγονός, αλλά και αυτή η προσπάθεια ήταν ιστορικά καταδικασμένη σε αποτυχία. Το πρόβλημα δεν είναι το πώς θα εφαρμόσεις τον σοσιαλισμό, αλλά το ότι για ένα απροσδιόριστο χρονικό διάστημα, το μέλλον ανήκει στον καπιταλισμό, είτε μας αρέσει, είτε όχι. Τα οικονομικο-κοινωνικά συστήματα δεν αλλάζουν με αποφάσεις κομματικού οργάνου ή με ένα προεδρικό διάταγμα. Αυτήν τη στοιχειώδη αλήθεια δεν μπορούσαμε να την καταλάβουμε, όπως και σήμερα οι κομμουνιστές γενικά αδυνατούν να την αντιληφθούν. »

Δημοσιογράφος: Ακόμα και η σημερινή κυβέρνηση που είναι μετα-κομμουνιστική, τουλάχιστον το κομμάτι της περί τον κ. Τσίπρα που ονομάζεται ριζοσπαστικό, κάθε τόσο προσδοκά την κατάρρευση του καπιταλισμού ή της Ευρώπης ή ακόμα και στη διάλυσή της μέσω της Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία. Είναι η ελληνική Αριστερά κεκαλυμμένα αντιευρωπαική ή απλώς οραματίζεται όντως μιαν άλλη Ευρώπη, όπως διατείνεται κατά καιρούς ο κ Τσίπρας;

Τ. Λαζαρίδης: «Οποια και αν είναι τα σχέδια του Τσίπρα και της παρέας του, δεν παύουν να είναι κομμουνιστές, δηλαδή η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Από τη μια δηλαδή ο Κουτσούμπας και από την άλλη οι νεο-κομμουνιστές, οι οποίοι όμως διαπνέονται και διακατέχονται από τις ίδιες φαντασιώσεις που είχαμε εμείς, ότι δηλαδή ο καπιταλισμός πεθαίνει. Αυτό είναι το μέγα λάθος και ο μέγας κίνδυνος, γιατί αμετακίνητος στόχος του Τσίπρα και της παρέας του είναι να οδηγήσουν την Ελλάδα εκτός Ευρώπης και αυτόν τον κίνδυνο πρέπει να τον λάβουμε σοβαρά υπόψιν μας. Η ευρωπαική πορεία της χώρας και το δημοκρατικό πολίτευμα βρίσκονται σε κίνδυνο. Ο Τσίπρας και η παρέα του δεν παύουν να διακηρύσσουν ότι αγωνίζονται για την κατάρρευση του καπιταλισμού και να μετατρέψουν τη χώρα μας σε Βενεζουέλα της Μεσογείου»

Δημοσιογράφος: Ο κ Τσίπρας από την αρχή της διακυβέρνησης, της πρώτης διακυβέρνησης συμπράττει με ένα λαϊκιστικό δεξιό κόμμα, για να μην πω ακροδεξιό. Πώς συμβιβάζεται να συνυπάρχει με έναν διαπρύσιο οπαδό του καπιταλισμού και μάλιστα εκείνων των εκδοχών που δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι προάγουν τις αρχές της αστικής δημοκρατίας.

Τ.Λαζαρίδης: «Θεμελιώδης στόχος -πάντοτε- των κομμουνιστών υπήρξε και είναι η συντριβή του καπιταλισμού και για την επίτευξή του είναι διατεθειμένοι -όπως το διακηρύσσουν άλλωστε – να συνεργαστούν ακόμη και με τον διάβολο. Συνεπώς, δεν πρέπει να μας προξενεί εντύπωση το ότι συνεργάζονται με ένα ακροδεξιό κόμμα.»

Δημοσιογράφος: Αν καταρρεύσει ο καπιταλισμός θα αντιμετωπίσουμε ένα σωρό προβλήματα με πρώτο εκείνο της χρηματοδότησης της χώρας και με έναν λαό εθισμένο στην κατανάλωση, δεν θα κινδυνεύσουμε με εξέγερση;

Τ.Λαζαρίδης: «Αυτός είναι ο μέγας κίνδυνος που επισημαίνω πάντοτε στα γραπτά μου και δεν θέλουν να κατανοήσουν οι Συριζαίοι. Κατά τη γνώμη μου -αργά αλλά σταθερά- είτε καταρρεύσουμε απότομα είτε βαθμιαία, οδηγούμαστε σε ακραίες καταστάσεις. Πολύ φοβούμαι ότι οδηγούμαστε σε εμφύλια σύγκρουση. Σε ένα δρόμο που δεν έχει γυρισμό, σε ακυβερνησία και χάος.»

Δημοσιογράφος: Πιστεύετε ότι αυτό το συγκεκριμένο μόρφωμα που εκφράζει σήμερα τον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να πάει ακόμα πάρα πέρα;

Τ.Λαζαρίδης:« Ναι, πιστεύουν ότι μπορούν να πάνε πάρα πέρα, πιστεύουν ότι έχουν τη λαϊκή στήριξη, το δίκαιο με το μέρος τους τους και ότι όλα θα πάνε κατ’ ευχήν, τελικά. Οτι μπορεί να κακοπεράσουμε, αλλά ότι αυτά είναι αναγκαία για να επιτευχθεί στο τέλος ο στόχος της συντριβής του καπιταλισμού»

Δημοσιογράφος: Ο κ Τσίπρας, από την άλλη πλευρά, μας έχει φλομώσει στα ψέματα, λέει πάρα πολλά

Τ. Λαζαρίδης: «Εμείς, στην εποχή των αγώνων, πιστεύαμε στην ιερότητα της αποστολής μας για την επίτευξη της οποίας είμασταν διατεθειμένοι να δώσουμε ακόμα και τη ζωή μας. Ετσι και αυτοί πιστεύουν, πάντοτε και τώρα, ως κομμουνιστές ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Ο Στάλιν όταν εκκαθάριζε εκατομμύρια πίστευε ότι ήταν αναγκαίες ενέργειες ενός μεγάλου αγώνα προς επίτευξη ενός εξίσου μεγάλου στόχου. Αυτό κάνει και ο Τσίπρας. Μην ξεχνάτε, ότι ακόμα και ο Ζαχαριάδης, όταν διεφώνησε, προτίμησε να τελειώσει στη Σιβηρία , παρά να συμβιβαστεί.»

Δημοσιογράφος: Τα χρόνια της δραστηριοποίησής σας στο κόμμα γνωρίζατε για τις δίκες της Μόσχας , τα εγκλήματα του ΚΚΣΕ ή απλώς είχατε βαθύτατη άγνοια, λόγω έλλειψης πληροφόρησης;

Τ.Λαζαρίδης: «Ακριβώς, είχαμε βαθύτατη άγνοια και βαθύτατη πίστη σε αυτά που μας έλεγε το κόμμα, όπως πχ ότι δεν μπορούμε να πιστεύουμε τον αστικό Τύπο, που ψεύδεται και παραπλανά. Ηταν τέτοια η πίστη μας που δεν πιστεύαμε ούτε στα ίδια μας τα μάτια. Μόνον όταν εγώ ο ίδιος πήγα στη Ρουμανία και στη Βουλγαρία και είδα με τα ίδια μου τα μάτια τον κόσμο να στέκει στην ουρά για ένα κομμάτι ψωμί, τότε και μόνον τότε, μπόρεσα να καταλάβω την αλήθεια.»

Σε άλλο σημείο είπε: «Οι ΣΥΡΙΖαίοι ήρθαν και πιστεύουν ότι έχουν χρέος να πάρουν την ρεβάνς και να ολοκληρώσουν το έργο που εμείς, εκείνη η γενιά των κομμουνιστών, άφησε ημιτελές. Πιστεύουν πως ό,τι δεν μπορέσαμε να κάνουμε εμείς με τη δύναμη των όπλων, θα το πετύχουν αυτοί με τη δύναμη της ψήφου. Το πιστεύουν κι γι’ αυτό εργάζονται συστηματικά και αταλάντευτα. »

Δημοσιογράφος: Σειρά από ιστορικές έρευνες έχουν αρχίσει και ξαναδιαβάζουν την ιστορία της Αριστεράς. Εχετε κατά καιρούς εκφραστεί με θετικούς όρους για την ιστορική εργασία των λεγόμενων αναθεωρητών της ιστορίας, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται οι κκ Καλύβας και Μαραντζίδης. Επιμένετε;

Τ.Λαζαρίδης: Εκτιμώ βαθύτατα την συνεισφορά των κκ Μαραντζίδη και Καλύβα, όπως και των άλλων ιστορικών. Διαπράττουν όμως και αυτοί ένα λάθος γιατί κάνουν συμψηφισμό ευθυνών όσον αφορά τον Εμφύλιο, ενώ ο Δεκέμβρης είναι αποκλειστικά έργο του ΚΚΕ κατ’  εντολήν των σταλινικών. Δίνουν συγχωροχάρτι στους κομμουνιστές, ενώ αποτελεί ευθύνη του Ζαχαριάδη και των συντρόφων του. »

Δημοσιογράφος: Θεωρείτε ότι η Ελλάδα χρειαζόταν τώρα ένα μνημείο μνήμης για τον Μπελογιάννη;

Τ. Λαζαρίδης : «Οχι νομίζω ότι δεν χρειαζόταν. Γεγονός είναι ότι ο Μπελογιάννης ήταν και παραμένει ένας ιδεολόγος αγωνιστής. Ομως αν αποφασίσουμε να κάνουμε μνημείο στον Μπελογιάννη, πρέπει να κάνουμε πρώτα μνημείο στον συνταγματάρχη Ψαρρό, στις ηρωικές μαννάδες της Ηπείρου που εκτελέστηκαν γιατί προσπάθησαν να σώσουν τα παιδιά τους από το παιδομάζωμα, να καταθέσουμε ένα λουλούδι στο στρατιωτικό νεκροταφείο της Καστοριάς για αυτούς που άφησαν τη τελευταία τους πνοή προκειμένου να παραμείνει η πατρίδα μας ελεύθερη και δημοκρατική. »

 

Ποιος είναι ο Τάκης Λαζαρίδης του « Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι»

Ο Τάκης Λαζαρίδης (γεννημένος το 1928) υπηρετούσε κανονικά τη στρατιωτική θητεία του όταν, τον Νοέμβριο του 1951, ξέσπασε στην Αθήνα η υπόθεση των ασυρμάτων του ΚΚΕ, με εξέχοντα κατηγορούμενο τον Νίκο Μπελογιάννη.

Η δίκη, με την κατηγορία της κατασκοπείας έγινε το Φεβρουάριο του 1952. Οκτώ από τους 29 κατηγορούμενους καταδικάστηκαν σε θάνατο. Ήταν οι Νίκος Μπελογιάννης, Δημήτρης Μπάτσης, Ηλίας Αργυριάδης, Νικόλαος Καλούμενος, Έλλη Ιωαννίδου, στρατιώτης Φιλάρετος (Τάκης) Λαζαρίδης, Χαράλαμπος Τουλιάτος και Μιλτιάδης Μπισμπιάνος.

Οι καταδικασμένοι σε θάνατο της δίκης Μπελογιάννη κρατήθηκαν στις φυλακές Καλλιθέας ολόκληρο τον Μάρτιο του ’52. Ο Λαζαρίδης ήταν στο ίδιο κελί με τον Μπελογιάννη και τον Μπάτση. Δεν τον έβαλαν χωρίς λόγο σε κείνο το κελί. Στη δίκη ο Τάκης «υπερασπίστηκε με επαναστατική συνέπεια και αδιαλλαξία την τιμή και την υπόληψη του κόμματος», όπως έγραψαν τα κομματικά έντυπα της εποχής.

Το βράδυ της 31ης Μαρτίου 1952 πήραν από τη φυλακή τους Μπελογιάννη, Μπάτση, Αργυριάδη και Καλούμενο και τους εκτέλεσαν στο Γουδί αφού φώτισαν το χώρο με τους προβολείς των καμιονιών. Όσοι δεν εκτελέστηκαν διαμοιράστηκαν σε διάφορες φυλακές. Ο Τάκης, που πήγε στις φυλακές της Κεφαλλονιάς, επέζησε χάρις στο νεαρό της ηλικίας του, αλλά και χάρις στο γεγονός ότι ο πατέρας του εκτελέστηκε από τους Γερμανούς και η μητέρα του για την αντιστασιακή της δράση καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά από βουλγαρικό στρατοδικείο.

Ετσι συστήνεται στο κοινό ο Τάκης Λαζαρίδης στο  οπισθόφυλλο του επίμαχου βιβλίου, «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι» που κυκλοφόρησε ένα χρόνο πριν καταρρεύσει το ανατολικό μπλοκ και μετέτρεψε τον Λαζαρίδη σε «μαύρο πρόβατο» για το ΚΚΕ και

Απόσπασμα από το βιβλίο «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι», Τάκης Λαζαρίδης

«Αργότερα, στην κατοχή, το 1944, το ΚΚΕ είναι πανίσχυρο. Ελέγχει και καθοδηγεί την Εθνική Αντίσταση, κυριαρχεί σ’ ολόκληρη τη χώρα, ουσιαστικά έχει στα χέρια του την εξουσία. Κι όμως οι ηγέτες του, εντελώς ανεξήγητα, υπογράφουν τις συμφωνίες του Λιβάνου και της Καζέρτας με τις οποίες ουσιαστικά υπογράφουν την καταδίκη τους, παραχωρούν την εξουσία στους αντιπάλους. Γιατί; Τόσο ανίκανοι και ηλίθιοι ήσαν; Και ξαφνικά, το Δεκέμβρη, κάνουν στροφή 180 μοιρών. Σε μια κρίσιμη φάση του Β’ Παγκοσμίου πολέμου κι ενώ η γερμανική αντεπίθεση στις Αρδέννες απειλούσε ολόκληρο το συμμαχικό μέτωπο, οι ηγέτες του Κ.Κ. κάνουν το μεγάλο βήμα: Αποφασίζουν την ένοπλη σύγκρουση, αποφασίζουν να αναμετρηθούν με την Βρετανική Αυτοκρατορία. Και πάλι ένα πελώριο «Γιατί» αιωρείται αναπάντητο.

Και ακολουθούν η Βάρκιζα, ο Εμφύλιος, και τα «Γιατί» συνεχίζουν την ατέλειωτη παρέλαση, χωρίς ποτέ να δίνεται μία λογική, μία πειστική εξήγηση. Κατά κανόνα, όσοι αναφέρονται στα αλλεπάλληλα και τραγικά λάθη της δεκαετίας ’40-’50 τα αποδίδουν στον δογματισμό, στην πολιτική ανωριμότητα και στην ανικανότητα των ηγετών του ΚΚΕ. Κάπου-κάπου ακούγονται και μερικές θαρραλέες φωνές, όμως κι αυτές κόβονται στη μέση. Κάπου ανοίγουν ρωγμές και η αλήθεια γλιστράει και χάνεται σαν το νερό στην άμμο. Όμως είναι ανάγκη επιτακτική να ειπωθεί ολόκληρη η αλήθεια, καθαρή και αφτιασίδωτη. Και η αλήθεια είναι πως παρά το μικρό πολιτικό και πνευματικό τους ανάστημα, δεν ήταν ούτε τόσο ανίκανοι ούτε τόσο ηλίθιοι. Απλώς, δεν ξεχνούσαν ποτέ πως ήταν διορισμένοι από την Κομμουνιστική Διεθνή, πως το ΚΚΕ ήταν οργανικό τμήμα της ΚΔ και είχαν συνεπώς την υποχρέωση να εφαρμόζουν πιστά τις αποφάσεις και τις εντολές της. Τις αποφάσεις και τις εντολές, σε τελευταία ανάλυση, των σοβιετικών ηγετών».

Η μαρτυρία του Λαζαρίδη για τη νύχτα της εκτέλεσης- και η «αθέτηση» του όρκου του

«Το βράδυ του Σαββάτου 29 Μαρτίου πέσαμε να κοιμηθούμε σχεδόν ξένοιαστοι. Παρόλο που κατά τη διάρκεια της μέρας υπήρξαν μερικά ανησυχητικά σημάδια, δεν περιμέναμε εκτέλεση. Ακόμα και στις πιο σκληρές στιγμές του Εμφυλίου, δε γίνονταν εκτελέσεις Κυριακή.

Ξυπνήσαμε από ξαφνικό θόρυβο. Ποδοβολητό που πλησίαζε, κλειδαριές που βροντούσαν, πόρτες κελιών που άνοιγαν τρίζοντας απαίσια.

Στο κελί μας μπήκε μια κουστωδία φυλάκων και χωροφυλάκων.

Ο Μπελογιάννης βρέθηκε αμέσως όρθιος.

«Πάμε για καθαρό αέρα;» ρώτησε, κι ένα αδιόρατο, πικρό χαμόγελο χαράχτηκε στο πρόσωπό του.

«Ναι Νίκο, πάτε για εκτέλεση».

Ντυθήκαμε γρήγορα.

Ήρθε λοιπόν το τέλος. Δεν πρόλαβα να δω και να ζήσω όσα θα ‘θελα. Αγαπημένα πρόσωπα, στιγμές ακριβές περνούν με κινηματογραφική ταχύτητα. Γιατί να νιώσει τόση πίκρα η μάνα μου; Όμως περίεργο, δε νιώθω καμία ταραχή, κανένα φόβο. Σα να ‘ταν μια διαδικασία που δε με αφορούσε. Είναι τόσο απλό λοιπόν το πέρασμα από τη ζωή στην ανυπαρξία.

Πρώτος βγήκε ο Μπελογιάννης, ακολούθησε ο Μπάτσης. Κι ως έκανα να ακολουθήσω, με σταμάτησε ο Αρχιφύλακας.

«Εσύ Λαζαρίδη κάθισε».

Ακόμα και τώρα, ύστερα από τόσα χρόνια, δεν μπορώ να το εξηγήσω. Με την ίδια ηρεμία και αταραξία που άκουσα τη φράση «πάτε για εκτέλεση», άκουσα και τη φράση αυτή που με ξανάφερνε στη ζωή. Πικρία μόνο και λύπη άφατη για αυτούς που έφευγαν.

Να λοιπόν που το ταξίδι δεν τελείωσε. Η ζωή συνεχίζεται και ο αγώνας συνεχίζεται. Θα συνεχίσω το δρόμο που χάραξαν ο πατέρας μου, ο Νίκος Μπελογιάννης και τόσοι άλλοι γνωστοί σύντροφοι.

Αυτές οι σκέψεις σαν όρκος ιερός, σαν ύστατος αποχαιρετισμός σ’ αυτούς που έφευγαν, φτερούγιζαν στο κελί μου ως το ξημέρωμα.

Κάποια στιγμή, ύστερα από χρόνια άλλαξα πορεία, αθέτησα τον όρκο. Δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά. Στο «ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι» εξηγώ τους λόγους».

 

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top