ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Ώρα Αποφάσεων: Πολιτικό κενό στο χώρο των μεταρρυθμιστικών δυνάμεων

people1_Ora apofaseon

Α. Στην πολιτική εισήγηση της Πολιτικής Γραμματείας,  τον Δεκέμβριο 2017, με σημείο αναφοράς τις εκλογικές εξελίξεις της «Νέας Προοδευτικής Παράταξης», αλλά και τις βασικές αδυναμίες Κυβέρνησης και Αντιπολίτευσης ν΄ απαντήσουν και να οργανώσουν το μεγάλο παραγωγικό ζητούμενο της χώρας, καταλήγαμε στο συμπέρασμα ότι βρισκόμαστε, δυστυχώς, σε πορεία αναπαλαίωσης και όχι μεταβολής του σημερινού,  αμετανόητου, πολιτικού συστήματος.

Ενδεικτικά σημειώναμε ότι : «Το πολιτικό σύστημα, συμπολιτευτικό και αντιπολιτευτικό, παραμένει αμετανόητο και συνεχίζει την παραπλανητική ψευδοπόλωση,  απέναντι σε μια κοινωνία κουρασμένη, απογοητευμένη, χαμηλών προσδοκιών και αναζητούσα πλέον, δυστυχώς, το μικρότερο κακό». Επίσης, υπογραμμίζαμε ότι  «Μιλάμε, λοιπόν, για ένα αναπαλαιωμένο πολιτικό σκηνικό που δεν αντιστοιχείται στις κοσμογονικές αλλαγές που έχουν συμβεί στην Ελλάδα της κρίσης. Φαίνεται ότι έχουμε πολύ δρόμο για την εμφάνιση ενός Νέου Πολιτικού Συστήματος, που θα ανταποκριθεί πολιτικά στις μεγάλες αυτές κοινωνικοοικονομικές αλλαγές».

Σήμερα, συνοψίζοντας στην ίδια ρότα,  μπορούμε να μιλήσουμε για την σταθεροποίηση ενός βασικού πολιτικού σκηνικού, που χαρακτηρίζεται από το κυρίαρχο δίπολο ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ και ένα ενδιάμεσο κόμμα-μπαλαντέρ, το Κίνημα Αλλαγής, για κάθε πολιτική χρήση.  Δυστυχώς, με αυτό το αναπαλαιωμένο πολιτικό  σκηνικό, βαδίζουμε για την επόμενη εθνική εκλογική αναμέτρηση.

Στην πορεία αυτή είναι ευθύνη έναντι των επομένων γενιών να ηττηθούν ο εθνολαικισμός, οι πελατειακές σχέσεις και ο αχαλίνωτος κρατισμός- φαινόμενα στα οποία πρωταγωνιστεί η υπάρχουσα κυβερνητική πλειοψηφία.

Β. Ιδιαίτερα για το Προοδευτικό Κίνημα, μέρος του οποίου αποτελεί και  η Ώρα Αποφάσεων, έχει σημασία ένας σοβαρός απολογισμός πορείας, αλλά και η ανάλυση της κατάστασής του,     ως απαραίτητος όρος για την συνέχεια  και της δικής μας πολιτικής δράσης.

Την περίοδο της εθνικής κατάρρευσης και της μνημονιακής εποπτείας, η Κεντροαριστερά, όπως αυτή ορίστηκε στη μεταπολίτευση, άλλαξε, με ραγδαίο τρόπο, πολιτική έκφραση. Από το ΠΑΣΟΚ μετατοπίστηκε στον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η αλλαγή πρέπει να αξιολογείται μονοδιάστατα . Ήταν από τη μια μεριά δικαιολογημένη, διότι απέδιδε πολιτική τιμωρία ευθύνης στο ΠΑΣΟΚ, απ’ την άλλη, όμως, η πρόσδεσή του στον ΣΥΡΙΖΑ κουβαλούσε όλες τις καταστροφικές «κεντροαριστερές»  παθογένειες, χωρίς τις αρετές του. Το αποτέλεσμα ήταν η αναπαραγωγή  της προηγούμενης τάξης πραγμάτων, του γνωστού χρεοκοπημένου παρασιτικού υποδείγματος της κρατικής και καταναλωτικής ψευδοευημερίας.

Είχαμε να κάνουμε, λοιπόν, από τη μια μ’ ένα δικαίως οργισμένο  κίνημα απέναντι στον μέχρι τότε πολιτικό του εκφραστή, το ΠΑΣΟΚ, απ’ την άλλη, όμως, είχαμε να κάνουμε με την απαράδεκτη συνέχιση του κινήματος στον λαϊκισμό της δανειακής επιδότησης, στον εθνοπαρασιτισμό των ευρωπαϊκών πακέτων , στον πελατειασμό, στον κρατισμό, στον κομματισμό, στον συντεχνιασμό, στην μετριοκρατία και άλλες μεταπολιτευτικές «κεντροαριστερές» παθογένειες, που ήρθε να καθαγιάσει, να εξωθήσει και να εκμεταλλευτεί πολιτικά ο ΣΥΡΙΖΑ, σε συνθήκες εθνικής οργής και θλίψης.

Έτσι, λοιπόν, κατά την διάρκεια της κρίσης (2010 – 2017), οι πολιτικές δυνάμεις που πίστεψαν σε μια ριζική επανατοποθέτηση, ιδεολογική, πολιτική και κομματική του προοδευτικού κινήματος, είχαν να επιτελέσουν έργο διπλό και δύσκολο . Να ανανεώσουν την χρεοκοπημένη πολιτικο-κομματική του έκφραση  και, ταυτόχρονα, να προχωρήσουν σε μια βαθιά αναθεώρηση των ιδεολογικών και στρατηγικών προσεγγίσεών του για την κοινωνία και τη χώρα. Έργο πολυεπίπεδο, που είχε να αντιμετωπίσει  δύο  αξεπέραστα, όπως αποδείχτηκε,  εμπόδια: την οπισθοδρομική αντίληψη του εναπομείναντος ΠΑΣΟΚ, αλλά και την τυχοδιωκτική –λαϊκιστική πολιτική  ΣΥΡΙΖΑ, που χειραγωγούσε το προοδευτικό κίνημα «μέσα από την κολακεία των παθών του». Ταυτόχρονα, ένα μέρος της πολιτικής του ατζέντας, υιοθετήθηκε από τον Κ. Μητσοτάκη, που όμως δεν μπόρεσε να το μετασχηματίσει σε ατζέντα του κόμματός του.

Αυτό το διπλό έργο, προσπάθησαν να υπηρετήσουν, κατ’ αρχάς μεμονωμένα και στη συνέχεια συνεργαζόμενα, κάποια εκσυγχρονιστικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ με τους γνωστούς στόχους: «Νέος Φορέας» και «Νέο Προοδευτικό Κίνημα» (μεταρρυθμισμός, εθνική αυτογνωσία, εθνικό σχέδιο, αντιπαρασιτισμός, αντικρατισμός, αντιπελατειασμός κοκ), με σοβαρές ιδεολογικές τομές, αλλά περιορισμένα πολιτικοργανωτικά αποτελέσματα. Αυτό το διπλό έργο, επωμίστηκε εξαρχής και ως ιδρυτικό, ιδεολογικό και πολιτικό φορτίο η Ώρα Αποφάσεων, θέτοντας σε πιο εξειδικευμένη βάση τους παραπάνω στόχους. Δηλαδή, την ενοποίηση του χώρου μέσα από την δημιουργία ενός Νέου Ενιαίου Προοδευτικού Κόμματος  με ταυτόχρονη, όμως, επικράτηση μιας νέας προοδευτικής φυσιογνωμίας, απαλλαγμένης από τις ξεπερασμένες ιδεολογικές και στρατηγικές αντιλήψεις, που μας οδήγησαν στην χρεοκοπία. Αυτό, που εν συντομία ορίστηκε από την Ώρα Αποφάσεων, ως το επόμενο Κύμα Προόδου ή, κατ’ άλλους, εκσυγχρονιστική ηγεμονία στον Προοδευτικό Χώρο.

Απέναντι σ’ αυτούς τους δίδυμους δύσκολους στόχους, η Ώρα Αποφάσεων, παρά τις μικρές, υποκειμενικά, δυνατότητες και τις υπολειπόμενες  πολιτικά και οργανωτικά δυνάμεις, δημιούργησε μια δυναμική κινητοποίησης και ενοποίησης του χώρου, όλο το πρώτο εξάμηνο του 2017. Η εκτίμησή μας είναι, ότι η βασική μετατόπιση της ΔΗΣΥ και, κυρίως, του ηγετικού ΠΑΣΟΚ, να προχωρήσει σε εκλογές για τον λεγόμενο Νέο Φορέα, προήλθε από την δυναμική ενοποίησης για το πολιτικά καινούργιο, που προκάλεσε η Ώρα Αποφάσεων.

Στον δεύτερο, όμως, στόχο της νέας προοδευτικής αντίληψης και πολιτικής ηγεμονίας στο χώρο, καθοριστικό ρόλο -κλειδί  έπαιξε η αποτυχία συνεννόησης του εκσυγχρονιστικού δυναμικού του χώρου. Κατ’ αντιδιαστολή  με την πάγια  τέτοια δυνατότητα που η έχει λαϊκιστική πλευρά και ειδικά αυτή του βαθέως ΠΑΣΟΚ.  Οι εκσυγχρονιστικές δυνάμεις κινήθηκαν, για άλλη μια φορά,  στο παραταξιακό ζήτημα, πολιτικά και οργανωτικά διαφοροποιημένες και διασπασμένες, ανακυκλώνοντας  το διχαστικό έλλειμμά  τους.

Κατ’ εξακολούθηση επικράτησαν,  η προσωπική και η παραγοντική επιλογή,  καθώς και η πολιτική αμφιθυμία,  με αποτέλεσμα  την ακύρωση κάθε προσπάθειας για  αυτόνομη εκσυγχρονιστική συγκρότηση του χώρου, παρά τις προσπάθειες της Ώρας Αποφάσεων ή, έστω, μιας απόπειρας  ενιαίας επιλογής για την κυριάρχηση της εκσυγχρονιστικής αντίληψης στο εκλογικό εγχείρημα του Νοεμβρίου.

Σήμερα, δύο μήνες μετά την εκλογή αρχηγού του Κινήματος Αλλαγής, διαπιστώνουμε ότι οι μεταρρυθμιστικές δυνάμεις ηττήθηκαν, ενώ επικράτησαν οι δυνάμεις της αναπαλαίωσης και της συντήρησης των αβελτηριών, που οδήγησαν τη χώρα στην κρίση. Ο στόχος της ίδρυσης ενός νέου και ενιαίου προοδευτικού και μεταρρυθμιστικού κόμματος αναβλήθηκε για άγνωστο, αυτή τη στιγμή, διάστημα.

Γ. Με βάση την παραπάνω οπτική και ανάλυση, οι δυνατότητες   σήμερα για άμεσες αυτόνομες πολιτικές παρεμβάσεις ανατροπής και μετασχηματισμού του υπάρχοντος σκηνικού παραμένουν ιδιαίτερα περιορισμένες, αν δεν υπάρξουν καταλυτικές εξελίξεις. Αντίθετα, το μετεκλογικό σκηνικό προβλέπεται ενδιαφέρον και από την άποψη της κυβερνητικής σταθερότητας, αλλά και από τις εξελίξεις που θα προκύψουν στον ενδιάμεσο προοδευτικό χώρο.

Δεν πρέπει, όμως, να αποκλείσουμε πιθανές συνεργασίες στη βάση πολιτικών και προγραμματικών συγκλίσεων, ανάλογα με τις συνθήκες που θα διαμορφωθούν από τις πολιτικές εξελίξεις.

Γι’ αυτό και στην Ώρα Αποφάσεων τίθεται κατά την γνώμη μας το υπαρξιακό δίλημμα : Κατάλυση του εγχειρήματός μας ή διατήρησή του,  έστω και σε διαφορετική βάση λειτουργίας ;

Εμείς επιμένουμε και πιστεύουμε  ότι ένας πολιτικός  τόπος, όπως η Ώρα Αποφάσεων, ακόμα και μέσα σε συνθήκες πολιτικής στασιμότητας, παραμένει αναγκαίος και χρήσιμος . Μπορούμε να συνυπάρξουμε, έστω και με προσωπικές πολιτικές στάσεις διαφοροποιημένες, γιατί μας ενώνει κάτι ευρύτερο: Η κοινή ιδεολογική προσέγγιση και η στρατηγική σύγκλιση για την πορεία της χώρας στον 21ο αιώνα με πρώτο στόχο την εθνική ανόρθωση , έξω και πέρα από τις οργανωτικές και πολιτικές αλυσίδες του παρελθόντος.

Μας ενώνει η βούληση να επεξεργαστούμε κοινές θέσεις για ένα νέο πλαίσιο λειτουργίας και συναινέσεων των κοινωνικών και παραγωγικών δυνάμεων στο νέο πεδίο της παγκοσμιοποίησης και της Τέταρτης Βιομηχανικής Επανάστασης, μέσα από τις διαφορετικές μας προσεγγίσεις. Η ανάγκη να διατυπώσουμε το εθνικό σχέδιο για την τοποθέτηση της χώρας μέσα σ αυτές τις ιστορικές εξελίξεις. Και, ταυτόχρονα, να παρασχεθεί η δυνατότητα στα μέλη μας να εκφράζονται με την υπογραφή τους χωρίς να δεσμεύουν την ταυτότητα της Ώρας Αποφάσεων, εάν κάτι δεν συγκεντρώνει συντριπτικές συναινέσεις.

Η Ώρα Αποφάσεων συγκεντρώνει πολύτιμο στελεχιακό δυναμικό και αποτελεί ένα πολιτικό κεφάλαιο μέσα σε συνθήκες πολιτικής υστέρησης της χώρας. Γι’ αυτό και προτείνουμε την συνέχιση της λειτουργίας της ως  οργανωμένης πολιτικής κίνησης με, επεξεργασία και ανταλλαγή απόψεων και θέσεων, και  ταυτόχρονα, την διατήρησή της ως πολιτικού εργαλείου προώθησης μεταρρυθμιστικών θέσεων. Η Ώρα αναλύει και παρακολουθεί τις ευρύτερες διεργασίες και  εξελίξεις, οι οποίες μπορούν να οδηγήσουν είτε σε οριοθετημένες συνεργασίες είτε σε αυτόνομη κάθοδο, με βασικό κριτήριο το εθνικό όφελος -δηλαδή τι χρειάζεται η χώρα και ο λαός μας, οι επόμενες γενιές του τόπου.

Είναι, πάντως, σαφές ότι το πολιτικό κενό στο χώρο των μεταρρυθμιστικών δυνάμεων είναι σοβαρό και αποκτά διαστάσεις εθνικού ελλείμματος. Γι’ αυτό, η Ώρα Αποφάσεων αποσκοπεί στην κάλυψη του κενού, είτε με συνέργειες με άλλες δυνάμεις είτε με τη δική μας αυτόνομη πρωτοβουλία.

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top