ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΥΠΟ

Σκοπιανού παράπλευρες απώλειες

Δεν ήταν έκπληξη οι γραφικές όψεις του πρόσφατου συλλαλητηρίου με τους έφιππους φουστανελάδες που ήθελαν τον Αλέξανδρο γεννημένο στο Άργος και τα συνθήματα που βάφτιζαν χριστιανό τον Φίλιππο. Μία χώρα με εκατομμύρια φίλους του Survivor και των απατηλών τηλεπωλήσεων, ένα κράτος με 22.000 νόμιμα Α.Φ.Μ υπό την ένδειξη «Αστρολόγος-μέντιουμ» και μία κοινωνία που πετάει κάθε σκουπίδι της στους μπλε κάδους, όταν δεν το πετάει από το παράθυρο, δεν χρειάζεται την πλατεία Συντάγματος για να αναδείξει τις σκοτεινές πλευρές της. Αυτές, άλλωστε, είχαν και πάλι εκφραστεί και μάλιστα στον ίδιο χώρο: με τις κρεμάλες κατά των Γερμανοτσολιάδων, με τον απλοϊκό συμψηφισμό «επονείδιστου χρέους» και κατοχικών αποζημιώσεων, με τα ομόλογα του Σώρρα και τα πετρέλαια του Μαδούρο. Με φόντο τους Τσε Γκεβάρα και Πάνο Καμένο, ακούγοντας μείξεις πρωθυπουργικών ζουρνάδων με Mάνου Τσάο και χορεύοντας ροκ καλαματιανούς στην υγειά του Όχι.
Η πολιτισμική υστέρηση, λοιπόν, δεν είναι φαινόμενο σημερινό. Ούτε και αποκλειστικά ελληνικό. Μπορεί η δική μας ιστορία να είναι γεμάτη από εθνικές καταστροφές που εδράστηκαν σε αυτήν, το διαβατήριό της όμως ήταν και είναι διεθνές. Απόδειξη, το οδυνηρό παρελθόν της ηπείρου μας, αλλά και η επικαιρότητά της: το φούντωμα του ρατσισμού στην κεντρική Ευρώπη, η επιρροή της Λεπέν στη Γαλλία του Διαφωτισμού, η ισχύς των Πέπε Γκρίλο και Μπερλουσκόνι στην Ιταλία της αισθητικής και του γούστου. Με άλλα λόγια, αρκετά με τις υποκριτικές μάχες περί την κομματική «πατρότητα» του ιδεολογικοπολιτικού κιτς! Στοπ και στον ελιτίστικο αυτό-οικτιρμό για τον «οριζόντιο» λαϊκισμό μας! Όχι, όμως, και στην ανέξοδη ελεεινολογία που αύριο θα γίνει φλερτ προς τους «κακούς εαυτούς» μας που δίνουν, συνήθως, και τις εκλογικές νίκες! Είναι ο καιρός των παραδοχών…
Οι εθνικοί μύθοι, τα ζωτικά ψεύδη και η κατά καιρούς επικράτηση του εύηχου θυμικού σε βάρος του άκαμπτου ορθολογισμού, συνοδεύουν -σε διαφορετικές ποσότητες και ποιότητες, είναι αλήθεια- όλες τις κοινωνίες. Πολύ περισσότερο την ελληνική, αυτήν που, μέσα από αλλεπάλληλες περιπέτειες, επιστράτευσε, συχνά, όλα τούτα ως υλικά για την συντήρησή της. Από την πλευρά της, η Πολιτική ανέκαθεν ζύγιζε το δικό της πρόταγμα για το αύριο πάνω στο θολό αίτημα του λαού για το σήμερα, υποκύπτοντας στο δεύτερο. Πολύ περισσότερο στην Ελλάδα των πολέμων και των ξένων επεμβάσεων, των εμφυλίων και των δικτατοριών, των κομματαρχών και των δελφίνων. Ενώπιον του καθρέφτη της ειλικρίνειας, λοιπόν, ας τολμήσουμε να εντοπίσουμε και στο δικό μας πρόσωπο εκείνες της ρυτίδες εθνικολαϊκισμού που τόσο εύκολα σχολιάζουμε, τώρα, στους πρωταγωνιστές του συλλαλητηρίου.
Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για την πρόοδο από την υπέρβασή μιας δομικής αδυναμίας μέσω της Παιδείας και της αλλαγής συμπεριφορών. Και αν η πρώτη απαιτεί συνεπές σχέδιο και γενεές ολόκληρες για να φέρει αποτέλεσμα, η μεταβολή της καθημερινής κουλτούρας προϋποθέτει θεσμούς και παραδειγματικά πρότυπα που εμπνέουν και παρασύρουν θετικά τις κοινωνίες. Μόνο έτσι οι παθογένειες σιωπούν, αδρανοποιούνται και, σταδιακά, γίνονται λίπασμα στο υπέδαφος της εξέλιξης. Αρκεί να υπάρχει, βέβαια, εμπιστοσύνη μεταξύ κορυφής και βάσης και αμοιβαία αναγνώριση των πεδίων δράσης και του ρόλου κάθε πλευράς. Διαφορετικά, κάθε «προοδευτικό» βήμα μπορεί να σημάνει οπισθοδρόμηση και κάθε σχετικό εγχείρημα να αποβεί ολέθρια εγχείρηση που επιμολύνει το τραύμα. Αυτό συνέβη και με το Σκοπιανό.
Η κυβέρνηση έσφαλε γιατί αντιμετώπισε το θέμα ως ελιγμό κατά των αντιπάλων της, ενώ πρόκειται για ζήτημα σύνθετο και για αρκετούς (αλλοίμονο) με υπαρξιακές διαστάσεις. Μεταφέροντας αιφνιδίως και χωρίς διαβούλευση την διπλωματία στο γήπεδο του καθημερινού διαξιφισμού, εξέτρεψε τη ροή των δικών της ευθυνών στην ατίθαση κοίτη των επιχειρημάτων του κάθε πολίτη. Με τρόπο κυνικό απαίτησε, μετά, την έγκριση του τελευταίου, ενώ επί τριετία ψεύδεται ασύστολα ενώπιόν του. Και τον λοιδόρησε, στο τέλος, όταν διαπίστωσε πως δεν την ακολουθεί. Ταυτόχρονα, όμως, πλήγωσε κι ολόκληρη τη χώρα με κάτι που έως χθες έμοιαζε απίθανο, αλλά σήμερα προβάλλει απειλητικό για το μέλλον: Ξαναγύρισε στο ξεχασμένο 1992, ένα κομμάτι της κοινωνίας που -με τρόπο άρρητο, αλλά φυσικό- είχε ήδη αποδεχθεί τα δεδομένα του 2008! Και ξαναζωντάνεψε παθογένειες που -με τρόπο υπόγειο, αλλά γόνιμο- η ίδια η ζωή θεράπευε, σταδιακά. Συμπέρασμα: Ο ΣΥΡΙΖΑ απεδείχθη μικρός απέναντι στα μεγάλα! Ακριβώς γιατί αγνόησε και αγνοεί τόσο το δικό του πολιτικό μέγεθος, όσο και εκείνο των αληθινών προβλημάτων.

thetoc.gr

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top