ΑΡΘΡΑ

Έχει δίκιο κατά το ήμισυ η πρώτη κυρία

Το «ήμισυ» άδικο της πρώτης κυρίας είναι προφανώς ότι ο σύζυγος «δεν εξαπάτησε και δεν είπε ψέματα» με ρυθμό πολυβόλου. Δεν λέω ότι «δεν πρόδωσε» κανέναν γιατί πρόκειται για λεκτική ευκολία ακροαριστερών και ακροδεξιών επαγγελματιών της αναβίωσης του εμφυλιοπολεμικού διχασμού όπως είναι για παράδειγμα ο σύζυγός της, ο Κος Καμένος και ο Κος Μιχαλολιάκος.

Το άλλο «ήμισυ» όπου η πρώτη κυρία έχει δίκιο είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ (και ο σύζυγος), πήραν την κυβέρνηση αλλά όχι την εξουσία. Έτσι είναι ευτυχώς!

Τι εννοεί η ποιήτρια; Τι είναι άραγε αυτή η εξουσία που λείπει από τον ΣΥΡΙΖΑ (και από την πρώτη κυρία); Και πώς τελικά την παίρνεις αυτήν την εξουσία που, ο κος Πολάκης και η πρώτη κυρία διαπίστωσαν ότι τους λείπει;

Αμέτρητες είναι οι φορές που αναφερόμαστε στις τρείς διακριτές εξουσίες που έχουν θεσμίσει οι δυτικές δημοκρατίες,  και στα αρμόδια να τις ασκούν Πολιτειακά όργανα.

Βουλή, Κυβέρνηση, Δικαστήρια.

Και θέλουμε να λειτουργούν κάθε μία ανεξάρτητα από την άλλη ώστε να περιορίζονται τα όρια κάθε μίας από τις άλλες δύο, με τρόπο που καμία να μην μπορεί να εξελιχθεί σε απόλυτη εξουσία, ακόμα και στον δικό της χώρο. Αυτά τα κανονίζει, τα ρυθμίζει και τα εγγυάται το Σύνταγμα στις Δυτικές Δημοκρατίες.

Αλλά οι δυτικές Δημοκρατίες είναι οι μόνες όπου μπορούν να γίνουν κυβέρνηση ακόμα και όσοι δηλωμένα δεν πιστεύουν στις αρχές πάνω στις οποίες αυτές έχουν δομηθεί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η χώρα μας, όπου έγινε κυβέρνηση με τον προβλεπόμενο θεσμικό τρόπο ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα όπου υπερισχύουν απόψεις αντικατάστασης της Συνταγματικής Δημοκρατίας με άλλο σύστημα διακυβέρνησης που απ’ ό,τι φημολογείται θα εξαλείψει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο….

Σε αυτό το κοινωνικό σύστημα προσβλέπει ο ΣΥΡΙΖΑ (ενδεχομένως και η πρώτη κυρία).

Το σύστημα αυτό  η ανθρωπότητα το γνώρισε και το πλήρωσε πολύ ακριβά.

Είναι ο κομμουνισμός. Το πολιτικό μέσον του συστήματος είναι το Κόμμα (που είναι ένα και μόνο εκείνο ξέρει θέλει και μπορεί) και το πολίτευμα είναι η Δικτατορία του Προλεταριάτου.

Είναι φανερό λοιπόν ότι η κυβέρνηση (και η πρώτη κυρία) δεν έχουν την απόλυτη εξουσία να μας σώσουν από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, όσο η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να περιορίζεται από τις άλλες δύο εξουσίες στα δικά της χωράφια, παρ’ όλες τις φιλότιμες προσπάθειες του συζύγου της να επεκτείνει τα χωράφια του παντού μέσω (παράδειγμα λέμε) των γειτονικών χωραφιών των κων-κων Καλογρίτσα, Κουρή, Μπόμπολα, Βαξεβάνη και άλλων ποιμένων.

Αλλά το ερώτημα παραμένει:

Τι σημαίνει πρακτικά να έχεις «όλη την εξουσία»;

Πως μπορεί αυτό να γίνει σε μία Συνταγματική Δημοκρατία όπως είναι η Ελλάδα;

Τι ακριβώς θα έπρεπε να αλλάξουμε για να ικανοποιήσουμε την ανάγκη της πρώτης κυρίας να δει τον σύζυγό της να έχει όλη την εξουσία;

Όχι προφανώς να εξ-αφανίσουμε τις άλλες δύο.

Βουλή και Δικαστήρια έχει κι ο Πούτιν κι ο Μαδούρο, δύο από τις πιο αντιπροσωπευτικές σύγχρονες δικτατοράκλες. Μέχρι κι ο Κιμ ο πυραυλοσυνάχτης έχει Βουλή και Δικαστήρια. Αυτό όμως δεν τους εμποδίζει να ασκούν δικτατορικά την διακυβέρνηση των λαών τους γιατί έχουν καταργήσει με παράνομη βία την ανεξαρτησία των τριών εξουσιών, διατηρώντας μόνο κατά τον τύπο τις άλλες δύο.

Έχουν όμως αυτοί οι τρείς δικτάτορες όλη την εξουσία;

Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν είναι καθόλου εύκολη και μάλλον υπερβαίνει την αντιληπτική ικανότητα και το γνωσιακό υπόβαθρο αρκετών από όσους θέλουν να καταργήσουν την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Γιατί η Εξουσία στις δυτικές Δημοκρατίες είναι ένα ντελικάτο σύμπλεγμα Πολιτείας και Κοινωνίας όπου η Πολιτεία ασκεί την εξουσία της μέσω των τριών διακριτών μερών της (Βουλή-Κυβέρνηση-Δικαστήρια) ενώ η κοινωνία των πολιτών αντισταθμίζει την Πολιτική εξουσία με την Ιδιωτική Οικονομία την οποία ασκεί μέσω 1. της ελευθερίας του Λόγου, 2.  της ελευθερίας στην Ιδιοκτησία και 3. της ελευθερίας να ορίζει ο καθένας τον τρόπο που θέλει να ζει.                                                                                                                 

Αλλά ακρογωνιαίος λίθος της ελευθερίας μας να ζούμε όπως θέλουμε είναι το δικαίωμα να επιχειρούμε με σκοπό το κέρδος, ενώ ταυτόχρονα η τριπλή πολιτική εξουσία υπάρχει για να εγγυάται τις παραπάνω τρείς βασικές μας ελευθερίες και εκεί ακριβώς εκδηλώνεται η ουσία, αλλά και οι δυσκολίες της Δημοκρατίας.

Τι είναι αυτό για το οποίο μιλάμε; Μα… ο ανταγωνιστικός καπιταλισμός, η «εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο», το σύστημα που περίγραψε ο Μαρξ και κατάργησε ο Λένιν, το σύστημα που δεν αρέσει(!) στο πρωθυπουργικό ζεύγος.

Ο Πούτιν και ο Μαδούρο λοιπόν δεν είναι απόλυτοι δικτάτορες, επειδή κατέχουν μόνο την Πολιτική εξουσία (έχοντας εξαφανίσει την διάκριση των τριών κέντρων της) αλλά είναι υποχρεωμένοι να συμβιβάζονται με το περιβάλλον ιδιωτικής οικονομίας, να μην την προστατεύουν αλλά και να μην την εμποδίζουν, αλλά για ελευθερία να ορίζεις τον τρόπο που θέλεις να ζεις, τα πράγματα είναι πολύ σχετικά και για ελευθερία του Λόγου, ούτε λόγος!

Με κρατική και μόνο Οικονομία όμως, η Εξουσία είναι απόλυτη γιατί τα πάντα ελέγχονται και αποφασίζονται από ένα ενιαίο πολιτικό κέντρο. Οι κοινωνικές συνέπειες αυτής της μορφής εξουσίας διέφυγαν από τον Μάρξ, υποστηρίχθηκαν από τον Λένιν, αποκαλύφθηκε ο ζόφος τους επί Στάλιν και τελικά τα εκατομμύρια των Σοβιετικών πολιτών που απέμειναν σώθηκαν από το κομμουνιστικό έρεβος επί Γκορμπατσώφ.

Σώθηκαν; Μια κουβέντα είναι. Γιατί η Δημοκρατία (δηλαδή το πολιτικό σύστημα του ανταγωνιστικού καπιταλισμού) χρειάζεται καλλιέργεια (κουλτούρα) που να οδηγεί στον Πολιτισμό της Δημοκρατίας.

Και εδώ τα πράγματα αρχίζουν να ξεκαθαρίζουν.

Η Ελληνική Δημοκρατία (όσο και αν δεν δίνουμε σημασία στην καλλιέργειά της) στέκεται ακόμα όρθια και πειστική σε πείσμα του ΣΥΡΙΖΑ που θέλει να την ανατρέψει αλλά σκοντάφτει στον εδραιωμένο Πολιτισμό της.

Με αυτήν την έννοια η συνέντευξη της πρώτης κυρίας δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως οβερτούρα για ό,τι αποτελεί την ιδεολογική ατζέντα του συζύγου της και του κόμματός τους αφού το έργο το έχουμε ξαναδεί.

Και δεν εννοώ τη Σοβιετική, την Καστρική, η τη Μαδουρική του εκδοχή.

Τα ΣΥΡΙΖΑίικα σχέδια για μπούκα στο Νομισματοκοπείο και για το χακάρισμα των ΑΦΜ των Ελλήνων πολιτών εννοώ, εκτός κι αν ο σύζυγος δεν ήξερε τίποτα για το φόνο, πράγμα που ούτε καν η πρώτη κυρία τολμά να υποστηρίξει στα σοβαρά.

Μα κι αν υποθέσουμε ότι επρόκειτο περί αυταπατών πως εξηγείται η επανάληψη του φαινομένου με την τράπεζα Αττικής, με το ινστιτούτο Φλωρεντίας, με το πραξικόπημα αδειοδότησης των ΜΜΕ και με τις άναρθρες κραυγές κατά της δικαιοσύνης;

Νά τι εννοεί η πρώτη κυρία όταν λέει ότι χρειάζονται ΚΑΙ την εξουσία:

Ότι δεν τους φτάνει η κυβερνητική ώστε να (παράδειγμα λέμε) διορίζουν όποιον θέλουν στα ΑΕΙ, θέλουν την απόλυτη εξουσία ώστε να μας οδηγήσουν σε μία δίκαιη και σωστή κοινωνία. Επειδή δεν αμφισβητώ τις καλές προθέσεις της πρώτης κυρίας να συμβάλλει κατά το μέτρο των δυνατοτήτων της στη δημιουργία αυτή της κοινωνίας, επισημαίνω απλώς ότι αν ποτέ τα καταφέρει να μας οδηγήσει εκεί, είμαι σίγουρος ότι διαφεύγει του αντιληπτικού της σύμπαντος πως θα πρόκειται για μία κοινωνία όπου θα απαγορεύονται, τα ανθρακούχα αναψυκτικά, οι τροφές υψηλών λιπαρών, θα έχουμε όλοι ένα ζευγάρι παπούτσια για δουλειά, ένα για γιορτές και ένα για μαζικές λαϊκές αθλητικές δραστηριότητες νωρίς το πρωΐ, θα ακούμε μόνο κλασσική και παραδοσιακή μουσική, τα παιδιά θα βλέπουν στην τηλεόραση προγράμματα για την υπακοή στους γονείς και την παγκόσμια ειρήνη και οι μεγάλοι πάρα πολλές ταινίες του Γκοντάρ του Γιαντσό και του Αγγελόπουλου.                                                                        Άντε τα Σαββατοκύριακα και καμιά του Γούντυ του Άλεν γιατί αλλιώς τι διάολο Ανανεωτική Αριστερά θα είναι;

Υ.Γ. Τελικά αν θέλουμε να απαλλαγούμε από την καπιταλιστική εκμετάλλευση και τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις ένας είναι ο δρόμος: Να πάρει ο ΣΥΡΙΖΑ και την εξουσία.

Κάθε 25 Ιανουαρίου που σκέφτομαι ότι του δώσαμε ΜΟΝΟ την κυβέρνηση κλαίω και οργίζομαι αγαπητή μας πρώτη κυρία.

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top