ΣΧΟΛΙΑ - ΔΙΑΛΟΓΟΣ

Βατερλώ του νεοφιλελευθερισμού;

Λαϊκή Ενότητα: «Μην ακούτε τις κραυγές τους»

«Πολλά ήταν τα ψέματα
Που είπαμε ώς εδώ…»

Διονύσης Σαββόπουλος

«Πολλά ήταν τα ψέματα
Που είπαμε ώς εδώ…»
Διονύσης Σαββόπουλος

.

.

.

.

.

Οταν ο Ρίγκαν ήταν υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών για την προεδρία των ΗΠΑ, τον θυμάμαι να παρουσιάζει το σχήμα που βλέπετε. Ενα απλό σχήμα που εμφανίζει την εξέλιξη των κρατικών εσόδων ως συνάρτηση των φορολογικών επιβαρύνσεων. Σύμφωνα με αυτό, όσο το κράτος αυξάνει τους φόρους τόσο τα έσοδά του αυξάνονται. Από ένα σημείο και μετά όμως, όσο αυξάνονται οι φόροι τόσο μειώνονται τα έσοδα. Ο Ρίγκαν παρουσίαζε μια πτυχή του νεοφιλελεύθερου προγράμματός του στηριζόμενος στις θεωρητικές αναζητήσεις της διαβόητης σχολής του Σικάγου, που με μέντορα τον Μίλτον Φρίντμαν έγινε γνωστή ως «Νεοφιλελευθερισμός». Ο ηθοποιός λοιπόν χρησιμοποίησε την καμπύλη αυτή προεκλογικά για να πείσει τον μέσο Αμερικανό ότι η ούτως ή άλλως μισητή φορολόγηση είναι και αναποτελεσματική. Η οικονομική πρόταση έγινε δημοφιλής κι ο άγνωστος σχετικά ηθοποιός δημοφιλής πρόεδρος, και οι παλαιοί θυμόμαστε την αντίδρασή του σε απεργία των υπαλλήλων της Πολιτικής Αεροπορίας. Εκλεισε τον δημόσιο οργανισμό για μία ημέρα, απέλυσε όλους τους υπαλλήλους και την επομένη τον ιδιωτικοποίησε προσλαμβάνοντας όσο προσωπικό χρειαζόταν.

Αργότερα η Μάργκαρετ Θάτσερ υιοθέτησε τον νεοφιλελευθερισμό και προχώρησε σε βίαιη αναδιοργάνωση της οικονομίας, με ιδιωτικοποιήσεις, διάλυση των συνδικάτων, καλώντας παράλληλα, με την προτροπή «πλουτίστε», τους Αγγλους να αναλάβουν επιχειρηματικές πρωτοβουλίες. Η στιγμή ήταν κρίσιμη, η οικονομία πήγαινε κατά διαβόλου και τα συνδικάτα είχαν παραλύσει την οικονομική ζωή. Η βαρονέσα τα κατάφερε, εξελέγη επανειλημμένα, προκάλεσε μεγάλο πόνο σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, αλλά η οικονομία πήρε εμπρός. Και όχι μόνο αυτό. Οταν ο Κλίντον και ο Μπλερ διαδέχτηκαν τους νεοφιλελεύθερους, ενστερνίστηκαν την οικονομική τους πολιτική, με διαφοροποιήσεις στο σκέλος των κοινωνικών παροχών.

Η νέα οικονομική πολιτική έκανε τον κύκλο της, έδειξε τα όριά της, αποκάλυψε και τους κινδύνους που προέκυψαν από την απορρύθμιση – με τελευταίο επεισόδιο την κρίση του 2007.

Αυτήν τη σύντομη και επιφανειακή «ιστορία» του νεοφιλελευθερισμού δεν την αναφέρω για να τον υποστηρίξω. Αλλά για να πω ότι στην περίπτωση της ελληνικής τραγωδίας ακούγονται πολλά ανάποδα.

Η πρόθεση της κυβέρνησης να προχωρήσει σε φορολόγηση οικοπέδων, αγροτικής γης και ακινήτων που δεν αποδίδουν εισόδημα ή από χρόνια έχει διακοπεί η ηλεκτροδότησή τους είναι τάχα νεοφιλελεύθερη πολιτική; Οτι το «χαράτσι» από προσωρινό μέτρο παγιώνεται, αλλά και γενικά η υπερφορολόγηση τι είναι, αν θέλουμε να τη χαρακτηρίσουμε πολιτικά ή οικονομικά; Παίζει ρόλο ο χαρακτηρισμός; Ναι, παίζει. Και σημαντικό.

Η τρόικα και οι κυβερνήσεις, π.χ., κατηγορούνται για νεοφιλελεύθερη αναλγησία. Αλλά η φορολογική πολιτική, όπως εξελίσσεται, αποδεικνύει ότι το άσπρο το κάνουμε μαύρο. Αν μάλιστα η διαστρέβλωση γίνεται συνειδητά, τότε μιλάμε για ιδεολογική εξαπάτηση. Και το χειρότερο: αν έρθει η σημερινή αντιπολίτευση να κυβερνήσει και συνεχίσει την πορεία του κρατισμού και της ανελέητης φορολόγησης για τη διατήρηση του κράτους ως έχει ή την επέκτασή του, τα πράγματα θα πάνε χειρότερα. Γιατί η «νεοφιλελεύθερη» πολιτική που δήθεν εφαρμόζεται θα γίνει ο τάφος τους και το οριστικό χαντάκωμα της χώρας.

Στην Ιρλανδία, που φαίνεται να μπαίνει στον δρόμο της εξομάλυνσης, ένας από τους λόγους της επιτυχίας ήταν η σθεναρή αντίσταση στην απαίτηση της τρόικάς τους για αύξηση της φορολογίας των επιχειρήσεων. Η ιρλανδική κυβέρνηση δεν το συζητούσε, με το επιχείρημα ότι οι επενδύσεις και η στήριξη των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων με την πολιτική φορολόγησης είναι τα μόνα όπλα που διαθέτει η χώρα για να αντιμετωπίσει τη μαζική ανεργία και να απεξαρτηθεί από τους δανειστές. Κι όλα αυτά χωρίς να ξεχνάμε ότι η κρίση της Ιρλανδίας προήλθε από την απορρύθμιση των χρηματαγορών, δηλαδή από τον γνήσιο νεοφιλελευθερισμό.

Αν, συνεπώς, η κυβέρνηση μπορέσει να περάσει τα φορολογικά των ακινήτων από τη Βουλή, που μαζί με την πρόνοια για κατασχέσεις μισθών, καταθέσεων και συντάξεων έχουν πλέον ξεπεράσει το όριο αντοχής και πολιτικής ανοχής ακόμη και σε αυτούς που φοβούνται την αντιπολίτευση, θα πρέπει να δει τα πράγματα από την αρχή. Και μαζί με την αντιπολίτευση να φτιάξουν ένα πρόγραμμα ανόρθωσης με βάση την πραγματικότητα, όχι με τις ταμπέλες. Η δε τρόικα να κατανοήσει ότι η καταστροφή της μεσαίας τάξης είναι αποτέλεσμα και της δικής της ανοχής στην αδυναμία ή στην άρνηση των κυβερνήσεων να κάνουν το σωστό.

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top