ΑΡΘΡΑ

Γαλλικές εκλογές -Ας μην κρατήσουν οι χοροί

Διαβάζω ότι η Γαλλία (sic) λέει όχι στην ακροδεξιά Λεπέν, ότι οι Γάλλοι συσπειρώνονται γύρω από τον Μακρόν, ότι η Λεπέν συσπειρώνει τους Γάλλους εναντίον της και άλλα τέτοια.

Εθελοτυφλούμε εθελοτυφλείτε, εθελοτυφλούν.

Σε ποσοστό 41.17 οι Γάλλοι ψήφισαν εθνικολαϊκισμό!                                                                                                              Ψήφισαν Λεπέν και Μελανσόν.

Ψήφισαν αντιευρωπαϊκά, ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα του δεύτερου γύρου!

Φυσικά θα βγει ο Μακρόν στον δεύτερο γύρο.

Αλλά πόσο σχέση έχει με την πραγματικότητα όποιος πανηγυρίζει για την μελλοντική επικράτηση του Μακρόν, ταυτίζοντάς την με τη διάσωση της ενωμένης Ευρώπης; Πόσο πολιτικά βλάξ είναι όποιος δεν βλέπει ότι ο Μακρόν  θα επικρατήσει αλλά ο εθνικολαϊκισμός και ο αντιευρωπαϊσμός στη Γαλλία και σε όλη την Ευρώπη θα συνεχίσει να προελαύνει;

Το 21.53 της ακροδεξιάς Λεπέν είναι ρεκόρ ψήφων.   Το 19.64 του γελοίου αριστεριστή Μελανσόν είναι πολύ παραπάνω από το ασήμαντο (πια) ποσοστό του ΓΚΚ. Τα δύο ποσοστά αθροίζονται (αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί) στον εκλογικό κορβανά των εθνικολαϊκιστών, όλων όσων, ανεξάρτητα από ιδεολογική αφετηρία και πολιτική στόχευση, τάσσονται υπέρ της επιστροφής της Ευρώπης σε καθεστώς μεμονωμένων εθνικών κρατών.

Η εθνικιστική και η κομμουνιστική ιδεολογία συγκλίνουν εδώ και δύο δεκαετίες στο εθνικολαϊκιστικό αφήγημα περί μιας μη δημοκρατικά νομιμοποιημένης  ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας, που επιβάλλει στους ευρωπαϊκούς λαούς την πολιτική που της υπαγορεύει το παγκοσμιοποιημένο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο.

Στα χρόνια της παγκόσμιας κρίσης χρέους η πολιτική αυτή ονομάστηκε λιτότητα και η λέξη κατάντησε ένα ιδεολογικό, ερμηνευτικό πασπαρτού της συντηρητικοποίησης της Ευρώπης, στα χέρια τόσο των αριστερών και δεξιών εθνολαϊκιστών, όσο και μεγάλου μέρους δυστυχώς της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας.

Οι πρώτοι καταγγέλλουν τη λιτότητα ως τη μοντέρνα μέθοδο του καπιταλισμού να «καθυποτάξει τους λαούς» (sic), οι δεύτεροι, πιστοί σε έναν βολικό Κεϋνσιανισμό (που ο ίδιος ο Κέυνς αγνοούσε) της αναδιανομής πλεονασμάτων που δεν υπάρχουν γιατί τα πήρε ο Κινέζος εργαζόμενος, καλούν την Ευρώπη να απορρίψει (στα λόγια) τη λιτότητα για να ανασχεθούν εκλογικά οι εθνολαϊκιστές!

*Αλλά δεν είχαμε λιτότητα το 2002 που η Γαλλική ακροδεξιά του πατρός Λεπέν συγκέντρωσε στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών 17.2%, δηλαδή πάνω από 5 εκατομμύρια Γάλλων ψηφοφόρων.

*Δεν είχαμε λιτότητα το 2004 όταν ο Βίλντερς στην Ολλανδία δήλωνε «είμαι φανατικός κατά της ΕΕ αλλά είμαι οπαδός της Ευρώπης. Είναι το σπίτι μου, η ήπειρός μου…Η ΕΕ είναι ένας πολιτικός, γραφειοκρατικός οργανισμός που έκλεψε την ταυτότητά μας και την εθνική μας κυριαρχία. Γι’ αυτό θα ξεφορτωθώ την ΕΕ και θα γίνουμε ξανά έθνος-κράτος».

*Δεν είχαμε λιτότητα όταν στην Αυστρία το 1999 το ακροδεξιό Κόμμα της Ελευθερίας του Χάιντερ, με 26.9% των ψήφων συγκυβέρνησε με το Λαϊκό κόμμα.

*Δεν υπήρχε λιτότητα στο Ηνωμένο Βασίλειο καθώς ο Νάιτζελ Φάρατζ και το UK Independence Party – UKIP ανέβαιναν εκλογικά.

Η ιδέα λοιπόν ότι η λιτότητα στην Ευρώπη είναι η εξήγηση της τεράστιας ανόδου του αριστερού και δεξιού εθνολαϊκισμού είναι παρόμοια με την ιδέα ότι το μνημόνιο έφερε στη χώρα μας την κρίση, ενώ την ίδια στιγμή στην άλλη όχθη του Ατλαντικού οι ΗΠΑ σαρώνονται από ένα αντίστοιχο κύμα, που ξεκινώντας από την ξενοφοβική ρητορική του «λευκού» tea party οδηγεί για πρώτη φορά έναν εθνικολαϊκιστή/απομονωτιστή στην Προεδρία.

Ο ελαύνων εθνικολαϊκισμός έχει ιστορικές ρίζες και δεν είναι μόνο ευρωπαϊκό φαινόμενο. Είναι φαινόμενο που «σέρνεται» σε ολόκληρο τον Δυτικό κόσμο, ντυμένο τον γοητευτικό μανδύα ενός ριζοσπαστικού ανορθολογισμού, φαινόμενο που έχει πια υπονομεύσει επικίνδυνα το δυτικό κοινωνικό φαντασιακό μιας κοινωνίας που είναι(;) υπεύθυνη για τη σχέση μέσων και σκοπών στο πεδίο της αυτοκυβέρνησής της.

Το δυτικό θεσμικό οπλοστάσιο των κοινωνιών του Διαφωτισμού, όπως αυτό εξελίσσεται συνεχώς βρίσκεται σε υποχώρηση. Αν αυτή συνεχιστεί, πολύ σύντομα θα μιλάμε για θεσμική κατάρρευση, για φαντασιακή τριτοκοσμοποίηση της Δύσης.

Έγραφε ο Κάρολος Μαρξ: « Ένα φάντασμα πλανιέται στην Ευρώπη, το φάντασμα του κομμουνισμού. Όλες οι δυνάμεις της γερασμένης Ευρώπης ενώθηκαν σε μια ιερή συμμαχία για να κυνηγήσουν αυτό το φάντασμα. Ο πάπας και ο τσάρος, ο Μέτερνιχ κι ο Γκιζό, γάλλοι ριζοσπάστες και γερμανοί αστυνομικοί…».                                                                                                                                                                              Αν ζούσε σήμερα, είναι βέβαιο πως θα διαπίστωνε ότι ενώ το φάντασμα του κομμουνισμού εξοντώθηκε οριστικά και αμετάκλητα από τους Ghostbusters της Φιλελεύθερης Δυτικής σκέψης, δεν βρέθηκε ακόμα το κουκούλι του εξισωτισμού που φιλοξενεί και αναπαράγει τα φαντάσματα κάθε μορφής ανορθολογισμού, κάθε μορφής ολοκληρωτισμού.

Αλλά πια δεν μιλάμε για Μάρξ αλλά για Ντε Τοκβίλ: Ο πρώτος πέθανε στα βαθιά νερά του κοινωνικού ντετερμινισμού πιστεύοντας ό,τι ακριβώς και ο Τσίπρας! Ότι δηλαδή ο Σόιμπλε είναι ο σύγχρονος γερμανός αστυνομικός που προσπαθεί να σώσει τη γερασμένη Ευρώπη των τοκογλύφων (εντελώς sic), την ώρα που ο δεύτερος έχει εδώ και 160 χρόνια προτείνει (χωρίς να το ξέρει ο ίδιος) την εισαγωγή της ψυχανάλυσης στην φιλοσοφία, στην κοινωνιολογία και στην πολιτική γράφοντας:

«Βρίσκει κανείς όμως επίσης στην ανθρώπινη καρδιά μια διεφθαρμένη γεύση για ισότητα, η οποία ωθεί τους αδύναμους να θέλουν να φέρουν τους ισχυρούς κάτω στο επίπεδό τους και η οποία καταντά τους ανθρώπους να προτιμούν την ισότητα στην υποτέλεια παρά την ανισότητα στην ελευθερία».

Η μάχη λοιπόν κατά του εξισωτισμού συνεχίζεται.

Τα αντιδημοκρατικά άκρα ενισχύθηκαν στις Γαλλικές εκλογές.

Αφήστε τους πανηγυρισμούς για τη μελλοντική επικράτηση του Μακρόν.

Να το πούμε κι αλλιώς;

Όσο η κοινωνική πολιτική στις Δυτικές Κοινωνίες θα επιτρέπει σε πολλά άτομα να ζουν χωρίς να εργάζονται ενώ μπορούν να εργασθούν, ο Μάρξ θα κερδίζει τον Ντε Τοκβίλ. Αυτό ακριβώς λέει ο Σόιμπλε πολεμώντας κατά της Λεπέν (όπως λέμε Καμένος) και κατά του Μελανσόν (όπως λέμε Τσίπρας).

Εμείς φυσικά πρωτοπορούμε ως συνήθως: To 2015 ψηφίσαμε κυβέρνηση συνεργασίας Λεπέν-Μελανσόν.

Βοήθειά μας!

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top