ΑΡΘΡΑ

Γιατί έκλεισε η ΕΡΤ;

Γιατί κλείνουμε ή ιδιωτικοποιούμε (ή και τα δύο); Θεωρητικά, ανοίγουμε μια μονοπωλιακή αγορά, προκειμένου να έχει ο καταναλωτής επιλογές. Επίσης, η πώληση δημοσίων υποδομών και επιχειρήσεων, υποτίθεται ότι συμβάλλει στη μείωση του δημόσιου χρέους. Δηλαδή, στη συγκεκριμένη περίπτωση, κάποιος έκρινε ότι το χρηματικό όφελος είναι μεγαλύτερο από το «δημόσιο» αγαθό. Μπορεί να μην τέθηκε καν θέμα ζυγαριάς: η τρόικα είναι εδώ, θέλουμε απολύσεις, αυτές – επειδή ακόμα έχουμε Σύνταγμα – σημαίνουν συγκρούσεις, οπότε ας κλείσουμε την ΕΡΤ. Ίσως μάλιστα το αποτέλεσμα να είναι να κάνουμε περισσότερους φίλους παρά εχθρούς, ή τουλάχιστον τους «σωστούς» φίλους και τους συνήθεις εχθρούς. Προέχει, πάντα, η σωτηρία της χώρας.

Αλήθεια, πόσα χρήματα θα πάρει το κράτος από την πώληση των διαθέσιμων πλέον συχνοτήτων; Τι θα πουλήσει από την περιουσία της ΕΡΤ; Θα καλύψει ακόμα και το κόστος των αποζημιώσεων και της αναδιάρθρωσης; Αυτά είναι ψευδοδιλήμματα: προέχει το ζήτημα φετίχ των απολύσεων. Πρέπει να απολύσουμε, γρήγορα, άμεσα, αποτελεσματικά, με ή χωρίς όφελος! Θα υπάρχει πράγματι ένα εύρος επιλογών ενημέρωσης και ψυχαγωγίας μετά το κλείσιμο του δημόσιου πυλώνα ενημέρωσης; Είναι επωφελής η επιλογή για τον πολίτη-καταναλωτή; Και αυτά είναι ψευδοδιλλήματα! Όσο επωφελές είναι να πουλάς το νερό, άλλο τόσο είναι να κλείνεις τη δημόσια τηλεόραση. Προέχει ο μεταρρυθμιστικός μας οίστρος! Τώρα βέβαια, ένας υπολογισμός κόστους-οφέλους θα γίνει, αλλά δεν θα αφορά το δημόσιο συμφέρον.

Το κόστος είναι σαφές. Κλείνοντας την ΕΡΤ, πρέπει τα ιδιωτικά ΜΜΕ να βρουν πώς θα εξασφαλίσουν εικόνα της κυβερνητικής δραστηριότητας, που έως σήμερα, για κάποιο λόγο, η ΕΡΤ έδινε τζάμπα. Βέβαια, η κοινή εικόνα έως σήμερα, εξασφάλιζε στην εκάστοτε κυβέρνηση – ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ – κυριαρχία επί της είδησης, ενώ χαμήλωνε το κόστος κάλυψης των ιδιωτικών μέσων (win-win). Με άλλα λόγια, είχαμε σχολιασμό επί ελεγχόμενης εικόνας. Υπό ένα πρίσμα λοιπόν, ζήτω η ελευθερία του Τύπου. Είναι όμως έτσι; Επιλεκτική κάλυψη με ιδιωτικά μέσα σημαίνει επιλογή από ένα στενότερο κύκλο μετόχων της δημόσιας ατζέντας. Τώρα, κανένα κόμμα δεν θα μπορεί να απαιτεί πλήρη κάλυψη: όλα είναι ζήτημα κόστους-οφέλους και δεν μπορείς να επεμβαίνεις στην τσέπη του άλλου. Το κόστος που αναλαμβάνει μια ΑΕ προς όφελος των μετόχων, πρέπει βέβαια ν’ αποφέρει ένα όφελος, έμμεσο ή άμεσο. Το έμμεσο ήδη το γνωρίζουμε, αφού χωρίς αυτό δε θα είχε κλείσει μόνο ένα ιδιωτικό κανάλι.

Υπό αυτό το πρίσμα, κάνουμε ένα βήμα προς μετασοβιετικού τύπου «δημοκρατίες», αντικαθιστώντας μια κομματική νομεκλατούρα από μια νεοφιλελεύθερη «ντεμοκρατούρα». Η δημόσια ατζέντα θα καθορίζεται πολύ περισσότερο απ’ ό,τι συνήθως από συγκεκριμένα τραστ: δείξε μου το σπόνσορά σου να σου πω την πολιτική σου. Πριν κάνει κάποιος το ολίσθημα να επισημάνει την προστατευτική ασπίδα του ΕΣΡ, να υπενθυμίσουμε ότι τη μέρα που έκλεινε η ΕΡΤ, η «Ανεξάρτητη Αρχή» έλαμψε δια της απουσίας της. Για παράδειγμα, το ΕΣΡ δεν μπορεί να εγγυηθεί τη διαφάνεια στη μοιρασιά των «ορφανών» συχνοτήτων, ιδιαίτερα σε μια εποχή όπου χωρίς τη δημόσια τηλεόραση στα πόδια της, η «υγιής ιδιωτική πρωτοβουλία» θα γνωρίζει ότι η εθνική εμβέλεια είναι πλέον ανεξέλεγκτη εξουσία.

Παραμένει βέβαια η πρόκληση της εξυγίανσης. Εάν το ζήτημα είναι η διαφθορά και το πελατειακό σύστημα, καλό θα ήταν να ξεκινήσουμε τη συζήτηση με τις εξωτερικές παραγωγές εσωτερικών κατά τ’ άλλα υπαλλήλων. Καλό θα ήταν να ξεκινήσουμε με την επιλογή των κατάλληλων δημοσιογράφων για κάθε κόμμα και την ανάλογη ποσόστωσή τους. Καλό θα ήταν να δούμε εάν οι θέσεις με τους «σκανδαλώδεις μισθούς» αφορούσαν τακτικό και μόνιμο προσωπικό, ή διορισμένους συμβούλους. Καλό θα ήταν να δούμε – ίσως με μια εξεταστική επιτροπή – ποιος προσέλαβε ποιον και πότε, συμπεριλαμβάνοντας στην εξίσωση και τον τελευταίο χρόνο (αν όχι και τους τελευταίους μήνες) διακυβέρνησης. Εάν ξεκινούσαμε από εκεί μια διαδικασία εξυγίανσης, τότε ίσως η κυβέρνηση να είχε και το τεκμήριο της αθωότητας. Το σίγουρο είναι ότι η συμπολίτευση δεν έχει κανένα άλλοθι να κάνει πίσω. Βέβαια, για να γίνει αυτή η συζήτηση «δημόσια», θέλει ανάλογο βήμα. Και να την κάνουμε τώρα, στα κρυφά θα την κάνουμε.

Αφού δεν τα έχουμε κάνει όλα αυτά, ας δημιουργήσουμε τουλάχιστον μια άμισθη Επιτροπή Προσωπικοτήτων, που θα εγγυηθούν τη μετάβαση της ΕΡΤ από το κομματικό στο δημόσιο σύστημα, με αυξημένη πλειοψηφία στη Βουλή και όχι νύχτα με Υπουργικές Αποφάσεις αμφίβολης νομιμότητας. Να είναι επίσης γνωστός o προϋπολογισμός που θα έχουν στη διάθεσή τους οι κοινής αποδοχής μεταρρυθμιστές μας, για να ξέρουμε: τόσο κάνει ο πολιτισμός, τόσο η ενημέρωση, τόσο η επαφή με την περιφέρεια ή τη διασπορά. Τόσο κοστολογούνται όλα αυτά στις παρούσες συνθήκες.

Κλείνοντας την ΕΡΤ, υποτίθεται ότι θα πάμε από μια κρατική σε μια δημόσια τηλεόραση. Αλήθεια, αφού είναι μονοκομματική αυτή η επιλογή – ή δικομματική εάν συμπεριλάβουμε και την Χρυσή Αυγή – ποιος και πώς θα εξασφαλίσει αυτή τη θεάρεστη μετάβαση; Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος πάντως, δεδομένων των κατά καιρούς δηλώσεών του, δεν είναι ακριβώς η φωνή της ακεραιότητας. Αυτή είναι μια ωραία συζήτηση, αφού κλείνοντας την ΕΡΤ είναι σαφές ότι έχουμε τη δυνατότητα αναδιανομής μιας πελατειακής πίτας, μικρότερης, ίσως και μίζερης, αλλά με ιδιαίτερη προστιθέμενη αξία σε εποχή ισχνών αγελάδων. Και πριν μιλήσει κανείς για ΑΣΕΠ, θα πρέπει να αντιμετωπίσει το ερώτημα πώς θα γίνουν οι προσλήψεις «επιτελικών στελεχών» και πώς θα εξασφαλιστεί η «ακεραιότητά τους». Εδώ μπορεί η κυβέρνηση να επιλέξει τις μάχες της και να «κάνει παιχνίδι», εάν και εφόσον βρει «συμπαίχτες», που δεν είναι απίθανο να συμβεί.

Αλλά δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα ανοίξει κάποτε αυτή η «Δημόσια» τηλεόραση (και ραδιόφωνο), αφού η τρόικα τείνει πολύ συχνά να έχει καλοθελητές στην Ελλάδα, που μπορεί να έχουν αντίθετη άποψη. Θα είναι ενδιαφέρον να δούμε πώς αυτό το εκ του προχείρου κλείσιμο, μπορεί να εξασφαλίσει «υπεύθυνα» την προστασία της δημόσιας περιουσίας, είτε μιλάμε για το αρχείο, είτε για άλλα «φιλέτα» που πληρώσαμε για 70 χρόνια με το περίφημο «χαράτσι». Φυσικά, τα 48 ευρώ το χρόνο είναι πολύ λίγα μπροστά σ’ αυτά που πληρώνει ο Βρετανός για το BBC. Και είναι πολύ λίγα σχετικά μ’ αυτά που διεκδικεί η Γαλλία από ιδιωτικές εταιρείες, προκειμένου να συνεχίσει να παράγει γαλλόφωνο υλικό. Αλλά εάν η λογική μας είναι να μειώσουμε το κόστος, έχοντας μια δημόσια τηλεόραση στα πρότυπα της μετα-Σοβιετίας, τότε ποτέ να μην ξανανοίξει η ΕΡΤ. Γιατί άλλο ένα τουρλού με ριάλιτι, πράγματι δεν χρειάζεται να το πληρώσει ο πολίτης.

Το κλείσιμο και η μετοχοποίηση των δημόσιων υπηρεσιών που η κυβέρνηση δεν μπορεί να προσφέρει, είναι δείγμα ανικανότητας και όχι τόλμης. Η σύγκρουση με τα οργανωμένα «συντεχνιακά συμφέροντα», είναι προτιμότερη από τη σύγκρουση με τα «εταιρικά»: δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο. Θέλει «αποφασιστικότητα» και έλλειψη «λαϊκισμού» (όπως οι συζητήσεις στη Βουλή). Πάνω απ’ όλα το success story και ας αναλάβουν και οι κυβερνητικοί εταίροι την ευθύνη να ρίξουν την κυβέρνηση, «βάζοντας τη χώρα σε περιπέτειες». Και ας μην ανησυχούμε για το πελατειακό κράτος: η μοιρασιά της μιζέριας είναι το ίδιο και ορισμένες φορές περισσότερο αποτελεσματική με τη μοιρασιά της ευημερίας. Ναι, το κλείσιμο της ΕΡΤ είναι πλήγμα στη δημοκρατία. Μπορεί κανείς να ξεφορτωθεί τους πονοκεφάλους του κόβοντας το κεφάλι του, αλλά και χωρίς μυαλό ορθολογισμός δεν υπάρχει.

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top