ΑΡΘΡΑ

Διαδικασίες και Σκοποί Ξεχάσαμε τη διαφορά;

Bail in ή bail out;

Πληθωρισμός ή περικοπές εισοδημάτων;

Ακριβό ή φτηνό νόμισμα; Ευρώ ή Δραχμή;

Περιορισμός ή επέκταση του χρηματοπιστωτικού τομέα;

Διάσωση τραπεζών ή κατάρρευση;

Υπολογισμός του δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή ex ante ή ex post;

Μνημόνιο ή Αντιμνημόνιο; Και προσφάτως στη Γερμανία… Ευρώ ή Μάρκο;

Bail in ή bail out;

Πληθωρισμός ή περικοπές εισοδημάτων;

Ακριβό ή φτηνό νόμισμα; Ευρώ ή Δραχμή;

Περιορισμός ή επέκταση του χρηματοπιστωτικού τομέα;

Διάσωση τραπεζών ή κατάρρευση;

Υπολογισμός του δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή ex ante ή ex post;

Μνημόνιο ή Αντιμνημόνιο; Και προσφάτως στη Γερμανία… Ευρώ ή Μάρκο;

Όλη η Ευρώπη ψάχνει να βρει ποιες είναι οι κατάλληλες διαδικασίες, αλλά κανένας πολιτικός σχηματισμός δεν φαίνεται να απασχολείται για τον σκοπό αυτών των διαδικασιών. Το πρόβλημα της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής, δεν φαίνεται να είναι τι κοινωνία και τι πολίτες θέλουμε να είμαστε. Σύντομα, οι Γερμανοί πολίτες θα επιλέξουν τους πολιτικούς αντιπροσώπους τους. Θα ακολουθήσουν και άλλα κράτη. Θα έρθει και η δική μας σειρά. Φαίνεται ότι σε ολόκληρη την Ευρώπη έχουν αλλάξει τα κριτήρια επιλογής. Αναζητούμε τις καταλληλότερες διαδικασίες, έχοντας πάψει να ενδιαφερόμαστε για τους σκοπούς και τους στόχους μας. Η κοινοβουλευτική δημοκρατία των στόχων και των σκοπών μας τελείωσε.

Ζήτω η δημοκρατία των διαδικασιών. Από δω και πέρα θα ψηφίζουν μόνο όσοι έχουν φτάσει τουλάχιστον στο τρίτο έτος οικονομικών σπουδών, έστω και αν χρωστάνε ακόμα τα «οικονομικά της ευημερίας».

Κι ας μην αναρωτηθούν ποτέ:

Τι είναι η ευημερία; Τι είναι η ανάπτυξη;

Πώς μετριούνται και σε ποιους αναθέτουμε να τις μετράνε;

Μετριούνται σε κιλοβατώρες κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας, ή σε ενεργειακές επενδύσεις που δεν ρυπαίνουν το περιβάλλον; Μετριούνται με τις επιδόσεις στο πρωτάθλημα κατανάλωσης χιλιομέτρων με 4.000 χαϊλίδικα ρυπογόνα κυβικά, ή με το πόσα τετραγωνικά ακτών δεν ρύπανες παρατώντας τα σκουπίδια σου; Μετριούνται με την δυνατότητα να συνταξιοδοτηθείς πρόωρα, επειδή ανήκεις σε προνομιούχα συντεχνία του Δημοσίου, ή με την συνεισφορά και την απαίτησή σου, το κοινωνικό κράτος να βοηθά όσους έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη; Μετριούνται με τις άπειρες ώρες που καταναλώνεις μπροστά στην τηλεόραση, σε φάση διαρκούς «χαλάρωσης», ή με τις σελίδες λογοτεχνίας, ιστορίας, δοκιμίου που «κατανάλωσες» στον αντίστοιχο χρόνο; Μετριούνται με τον αριθμό των μαθητών ανά τάξη, ή με το επίπεδο κοινωνικής συνείδησης του εκπαιδευτικού και το περιεχόμενο της εκπαίδευσης; Μετριούνται με τα Mbps της σύνδεσής σου με τις αμήχανες «φιλίες» στη μηχανή του facebook, μέσω του τελευταίου smartphone, ή με τη χρήση του internet στην εκπαίδευση, για να καταλάβουμε μεταξύ άλλων τι θα πει δημοκρατία και τι θα πει δικτατορία;

Η «ζημιά» έγινε σιγά-σιγά, φίλε. Σιγά-σιγά στην Ευρώπη του Διαφωτισμού, ο Καρτεσιανός αυτοπροσδιοριζόμενος πολίτης επέστρεψε στον απλό άνθρωπο του μαμ, κακά και νάνι. Σιγά-σιγά, η παράδοση κατέλαβε σημαντικό μέρος που είχε χάσει από την νεωτερικότητα. Σιγά-σιγά, ο ψυχισμός, κουβαλώντας τα παλιά καλά δώρα του «αίματος», του «χώματος» και της «φυλής», πήρε πίσω αρκετό από το έδαφος που είχε χάσει από τον Ορθολογισμό, τα Κοινωνικά Δικαιώματα, την Καντιανή Ηθική και την Ελευθερία ως συνειδητή αναγκαιότητα. Σιγά-σιγά, μία ολάκερη Αντιδιαφωτιστική κουλτούρα εδραιώθηκε στην Ευρώπη, προκάλεσε τις τεράστιες καταστροφές των δύο πολέμων και μεταλλάχθηκε σε Γαλλική Πανεπιστημιακή «πρωτοπορία» από τον κάθε Μποντριγιάρ και τον κάθε Ντεριντά και τον κάθε «φιλόσοφο του Αντιδιαφωτισμού». Η ίδια η Ευρώπη γέμισε διαδικασίες που κατέλαβαν το χώρο που θα έπρεπε να έχουν οι σκοποί και οι στόχοι. Στο «νέο» αυτό πολιτικό περιβάλλον, ήταν φυσικό και αναμενόμενο να κυριαρχήσουν πολιτικές μετριότητες. Από τον Χέλμουτ Κολ στην κ. Μέρκελ, από τον Ζισκάρ Ντ Εστέν στον Σαρκοζί, από την Θάτσερ στον Κάμερον, από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή στον Κώστα Καραμανλή, από τον Σημίτη στον Γιώργο Παπανδρέου, από τον Κύρκο στον Τσίπρα, κι από τον Χαρίλαο Φλωράκη στον Κουτσούμπα, η απόσταση είναι δυστυχώς πολύ μεγάλη, φίλε.

Βέβαια, στην καθ’ ημάς ανατολή, τέτοια προβλήματα ήτανε πολυτέλεια.

Εδώ, των Ελλήνων οι κοινότητες πάντοτε υπερίσχυαν της ελληνικής κοινωνίας, οπότε «εξ απ’ ανέκαθεν»(!) κυριαρχούσαν πολιτικές, πανεπιστημιακές, δημοσιογραφικές και επιχειρηματικές μετριότητες, που κρεμασμένες νυχθημερόν στα τηλεοπτικά παράθυρα, λογομαχούσαν καφενειακά, μηρύκαζαν επιστημονικά και κατασκεύαζαν, πακετάριζαν και πουλούσαν αέρα, επιχειρηματικά. Εδώ, «οι δημοκρατικές δυνάμεις» αναρριχήθηκαν στο προσκήνιο, αλλά σύντομα άλωσαν και το παρασκήνιο. Και τότε, χλιδή δεν ήταν πια το Rolex στο μανίκι, αλλά ο γάμος εκατομμυρίων στην πόλη του φωτός. Χλιδή δεν ήταν πια η πουράκλα και η ζεϊμπεκιά απάνω σ’ ένα στρώμα γαρδένιες. Αυτά ήταν πιο παλιά πολιτιστικές δραστηριότητες, όπως είχε πει κι ο Υπουργός Πολιτισμού! Χλιδή ήταν πια να είσαι ιδιοκτήτης ΠΑΕ, να βγαίνεις κάθε Κυριακή στο γυαλί να κάνεις το κομμάτι σου και να ξέρεις ότι στα καφενεία, όταν μιλούσανε για σένα οι ανεγκέφαλοι, λέγανε ο Μάκης, ο Αλέξης, ο Γιώργος, ο Τίγρης (για φαντάσου). Δεν λέγανε ο Ψωμιάδης, ο Κούγιας, ο Μπατατούδης, ο Μελισσανίδης, γιατί πώς να το κάνουμε, δεν χρειαζόσουνα πια επώνυμο, αφού είχες γίνει ΙΔΕΑ. Παρεμπιπτόντως, οι παλιότεροι θυμόμαστε ότι τα γράμματα ΙΔΕΑ ήταν το αρκτικόλεξο της παραστρατιωτικής οργάνωσης «Ιερός Δεσμός Ελλήνων Αξιωματικών» και στα Ιταλικά η Δέσμη λέγεται Fascio που είναι η ρίζα της λέξης Fascismo, στα ελληνικά Φασισμός. Κι αυτές οι ένστολες λεβεντιές του ΙΔΕΑ που την είχανε ακούσει με τους «κομμουνιστάς», πήρανε φίλε το ’51 τα όπλα, βγήκανε από τα στρατόπεδα και κάνανε ένα ψιλοπραξικόπημα και πήγανε στον στρατηγό Παπάγο και του είπανε, εσένα θέλουμε για πρωθυπουργό, είσαι ο αρχηγός μας και την άλλη χρονιά, το ’52, γίνανε εκλογές και ήτανε από τη μία ο στρατηγός Νίκος Πλαστήρας, που από το ’36 είχε αναπτύξει δράση κατά του δικτάτορα Μεταξά και απόθανε το ’53 φτωχός και από την άλλη ο στρατηγός Παπάγος και τότε ο Γεώργιος Παπανδρέου πήγε με τον Συναγερμό, δηλαδή το κόμμα του Παπάγου και ο Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης δήλωσε «Τι πλαστήρας, τι Παπάγος» και πήρε ο Παπάγος 247 έδρες από τις 300 και έμεινε έξω η ΕΔΑ και από τότε Κέντρο και Αριστερά προσπαθεί ο ένας να ρίξει το φταίξιμο στον άλλον.

Και μετά γίνανε πάλι εκλογές, το ’56, και πήρε η ΕΡΕ 47% και 165 έδρες και η Δημοκρατική Ένωση 48% και 132 έδρες. Τώρα, πώς έγινε και με πιο πολλές ψήφους έπαιρνες λιγότερες έδρες, ε, διάβασε ρε φίλε και καμιά σελίδα να ξεστραβωθείς, γιατί το μεσημέρι Φώτη-Μαρία live και το βράδυ Τράγκα, δεν μπορεί, μαλάκας θα απογίνεις και θα λες μετά πως στη δικτατορία ήτανε καλύτερα.

Βέβαια είναι και άλλοι (ουκ ολίγοι), που όντως τα περνούσανε καλύτερα τότε. Είναι αυτοί που φωνάζουνε σήμερα πως η Δαμανάκη, ο Λαλιώτης, ο Μπίστης, ο Ανδρουλάκης και άλλοι, που βάλανε τότε το κεφάλι τους στον ντορβά, είναι μνημονιακοί προδότες!

Ε, τι να κάνουμε… Δεν μπορεί να είναι όλοι αγωνιστές σαν τον Τσίπρα και τον Καμμένο.

Πώς με βρίσκεις, Μανώλη Γλέζο;

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top