ΑΡΘΡΑ

Το σύγχρονο διακύβευμα των φιλελεύθερων ιδεών

Η επικράτηση του « ενοχικού» νεοφιλελευθερισμού καταφανώς συνδέεται, μεταξύ άλλων, και με την ποσόστωση των δημοσίων δαπανών ως ποσοστό του ΑΕΠ ανά χώρα , αλλιώς κάνουμε κουβέντα για την κουβέντα αναζητώντας και δαιμονοποιώντας ενόχους- ιδεολογίες και αφηγήματα αρχών και θέσεων.

Στα τέλη του 19ου  αιώνα οι δημόσιες δαπάνες αντιπροσώπευαν ποσοστό μόλις 10% του ΑΕΠ ,στα μέσα του 20ου αι. το ποσοστό αυτό εκτινάχθηκε στο 50% και το 2000 ανήλθε στο 51% ,ενώ σήμερα εκπροσωπούν ποσοστό 54% επί του παγκοσμίου πλούτου, με αρκετές όμως από τις Σκανδιναβικές χώρες να ξεπερνούν το 55%, και με το 1/3 του ποσοστού αυτών να καπευθύνεται στους έχοντες πολύ χαμηλά εισοδήματα ενώ τα υπόλοιπα 2/3 στις μεσαίες εισοδηματικές κατηγορίες. Και στη βόρεια Ευρώπη βεβαίως έχουν το δικαίωμα και το προνόμιο να υπερηφανεύονται για το κοινωνικό κράτος και το κράτος δικαίου που έχουν ρεαλιστικά εμπεδώσει στην αντίληψη του μέσου αστού ψηφοφόρου.

Ως εκ τούτου με ένα τέτοιο υψηλό ποσοστό δημοσίων δαπανών συμμετοχής στο ΑΕΠ είναι εξαιρετικά  αδύναμο επιχείρημα και επιπόλαια πολιτική τοποθέτηση να μιλάμε σοβαρά για νεοφιλελεύθερη  « λαίλαπα » και επιπλέον αν κανείς συνδέσει το γεγονός αυτό με τους υψηλούς φορολογικούς συντελεστές σε κάποιες από τις χώρες αυτές τότε ο νεοφιλελευθερισμός χάνει αμιγώς την ιδεολογική , οντολογική τοποθέτηση και το νοηματικό του περιεχόμενο.

Από την άλλη , η μεικτή οικονομία “ στράβωσε ” πέφτοντας εύκολα θύμα των κερδοσκοπικών αδίστακτων κεφαλαίων σε μια πραγματικότητα  ούτως ή άλλως εικονικού πλούτου με ημερησία παγκόσμια κυκλοφορία χρήματος της τάξης του 1τρις USD.

Ο κρατικός  καπιταλισμός επίσης βρίσκει πρόσφορο έδαφος με στοιχεία έντονου αυταρχισμού και λαϊκίστικης Στρατηγικής σε χώρες όπως η Ρωσία, η Τουρκία, η Κίνα,   η Κορέα κ.ά , που εμφανή επίσης είναι και τα φαινόμενα διαφθοράς και αναποτελεσματικότητας.

Η επιχειρούμενη φιλελευθεροποίηση από τις χώρες αυτές δεν συνοδεύεται αντίστοιχα από πολιτικές ελευθερίες ενώ σκληροί ολιγάρχες « εκμεταλεύονται » τον πλούτο  σε βάρος  των αδυνάτων μέσω της ανισοκατανομής του , με αποτέλεσμα την εμφάνιση του φαινομένου διεύρυνσης της κοινωνικής ανισότητας σ΄ένα περιβάλλον ύποπτης δημοκρατικής λειτουργίας. Ο αλά κάρτ αυτός φιλελευθερισμός σε ανελεύθερες χώρες με έλλειμμα Δημοκρατίας διαμορφώνει στο παγκόσμιο πολιτικό σύστημα μια αχλύ υπονομεύοντας την αντιπροσωπευτικότητα της Δημοκρατίας και τη διάκριση των εξουσιών , απαξιώνει δε το θεσμικό οικοδόμημα της Δύσης.

Πάραυτα , αξίζει  να σημειωθεί  ότι το 32% των παγκόσμιων Επενδύσεων προέρχονται από την Κίνα  , ενώ το 14% ανήκει στον Αραβικό κόσμο.

Η διογκούμενη απειλή του Δυτικού κόσμου , υπό την ευρεία έννοια , είναι τώρα η  υπερβολική υπερχρέωση , δημόσια και ιδιωτική , και η δημογραφική γήρανση που απειλεί τον κοινωνικό ιστό, την Εργασία και την οικονομική Ανάπτυξη μεσοπρόθεσμα.

Η ιδεολογική σύγχυση του δίπολου Καπιταλισμός – Σοσιαλισμός , οι συνεχόμενες αρρυθμίες στη σχέση του κεφαλαίου , που έχει σε μεγάλο βαθμό υποκατασταθεί από την εισβολή πληροφοριακών δεδομένων, και της εργασίας που έχει  εκ των πραγμάτων υποβαθμιστεί, εξωθεί τους Πολιτικούς σε αναζήτηση νέων προσεγγίσεων και συσχετισμών , νέων όρων και ερμηνειών αποτύπωσης της Πολιτικής πραγματικότητας.

Ο μεγάλος πάντως ηττημένος της Ιστορίας είναι η Σοσιαλδημοκρατία που μπροστά στη δραματική συρρίκνωση της κοινωνικής της βάσης μετεωρίζεται ανάμεσα στην οικειοποίηση πολιτικών προάσπισης των ασθενέστερων τάξεων που είναι όμως το πολιτικό « φαγητό » της ακροδεξιάς και της νοικοκυρεμένης διαχείρισης της Οικονομίας που είναι το προνομιακό πεδίο των Φιλελεύθερων –Συντηρητικών .

Ο εξαγνισμός σε ρεβιζιονιστικούς όρους της Οικονομίας σε μια προτεταμένη ηθικοποίησή της θα ήταν διεθνής  προτεραιότητα-πρόκληση μιας παγκόσμιας Διακυβέρνησης με αρχές Αριστοτελικής ηθικής και  Καντιανού  ορθολογισμού όπως της ελεύθερης βούλησης, της ηθικής και της αρετής. Σε αυτό όμως το μωσαϊκό αρχών πρέπει να “φωλιάσει” , να ενστερνιστεί και να αναδειχθεί το νέο πρόταγμα Φιλελεύθερων αντιλήψεων. Αυτό είναι και το διακύβευμα της επόμενης μέρας με όρους όχι πλέον οικονομικού και κοινωνικού Φιλελευθερισμού αλλά με όρους Ηθικοπλαστικούς και Κοινωνικής ευαισθησίας.

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top