ΑΡΘΡΑ

Η ανάπτυξη, η λίστα και το παρακράτος

Από πού λοιπόν ν’ αρχίσουμε;

.

Από την ανάπτυξη, κράζει ο χορός! Την πανώρια κόρη που θα κατέβει ξαφνικά από τα όρη, όπως διατείνονται όλων των ειδών οι αριστεροί της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ.*

.

Το καπέλο του κομματικού θαυματοποιού που με λαχτάρα περιμένει το πλήθος να βγάλει το λαγό της σιγουριάς που θα νικήσει σαν Άη Γιώργης τα τέρατα της ύφεσης και της ανεργίας. Τη νεράιδα που μέσα από την  αστερόσκονη που αφήνει στο διάβα της, θα ξεπροβάλλει και πάλι ο παραμυθένιος κόσμος της ανέμελης κατανάλωσης.

.

Ή με τεχνοκρατική «επιστημονική» διάλεκτο:

.

Toν στρατό των ειδικών τεχνοκρατών που «επιτέλους θα πιάσει δουλειά» και οσονούπω θα μας οδηγήσει στο λιμάνι των επενδύσεων, των ευκαιριών, της δημιουργικής επιχειρηματικότητας, των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, των δημοσιονομικών πλεονασμάτων, της δίκαιης αναδιανομής του παραγόμενου πλούτου και της κοινωνίας της αλληλεγγύης προς όσους την έχουν κατά προτεραιότητα ανάγκη.

.

 

.

Τι ξεχνάμε:

.

1 .Ότι είχαμε για πολλά χρόνια ανάπτυξη. Τουλάχιστον αυτό έλεγαν τα στατιστικά νούμερα (και τα ευρωπαϊκά, όχι μόνο τα Greek Statistics).

.

2. Ότι πλησιάσαμε κατά πολύ τους κοινωνικούς ευρωπαϊκούς δείκτες, π.χ. κατά κεφαλήν ΑΕΠ, αλλά μέναμε όλο και πιο πίσω στους αμιγώς οικονομικούς ευρωπαϊκούς δείκτες, π.χ. παραγωγικότητα, ανταγωνιστικότητα, γραφειοκρατία.

.

3. Ότι αυτός ο τύπος ανάπτυξης δεν ήρθε από το πουθενά να μας βρει, λες και ήτανε το αντίστοιχο των διάφορων ραντεβού μας (δι’ αντιπροσώπων βεβαίως) με την ιστορία, αλλά ήταν συνειδητή επιλογή ενός πολιτικού συστήματος, που έχοντας σκοπό την αναπαραγωγή του εαυτού του, χρησιμοποίησε το εύκολο και σίγουρο εργαλείο τού όλο και μεγαλύτερου κράτους.                                                                                                                    4. Ότι εξουσία δεν ήταν να έχεις δικά σου λεφτά, ήταν να μοιράζεις τα λεφτά των άλλων, δανεικά και μη. Μέτρο της αποτελεσματικότητας της μοιρασιάς, η εκλογική εξασφάλιση μιας νέας κυβερνητικής τετραετίας. Φυσικό απότοκο, ο δικομματισμός, αφού το «σύστημα» δε γινότανε να λειτουργεί με συνεταίρους να μαλλιοτραβιούνται για το ποιος θα μοιράσει τα περισσότερα. Φύγε ’συ, έλα ’συ. Νοικοκυρεμένες δουλειές!

.

5. Ότι αυτό το γιγαντιαίο κράτος έγινε με τη σειρά του η αιτία του συγκεκριμένου τύπου ανάπτυξης και έτσι μπλέξαμε στον φαύλο κύκλο δανεισμού-παροχών/διορισμών-ελλειμμάτων-επιβολής φόρων-φοροδιαφυγής-νέου δανεισμού-νέων παροχών… και το λογαριασμό στους πραγματικά μη προνομιούχους, κύριοι δικαστές.

.

6. Ότι στα πλαίσια αυτά στήθηκε ένα τραπεζικό σύστημα που δάνειζε το γιγαντιαίο κράτος, ώστε μέσω των παροχών/διορισμών, να ξαναδανείζει στη συνέχεια ράθυμους ανατολίτες καταναλωτές. Με τραπεζικά υποκαταστήματα που ουδέποτε ο διευθυντής τους έκανε μία βόλτα στην τοπική αγορά για να βρει πελάτες επιχειρηματικά αξιόπιστους για να τους δανείσει, αφού είχε εντολές να δανείζει τους ίδιους ανθρώπους ως καταναλωτές, με επιτόκια από 15 μέχρι και πάνω από 20%. Με λίγα λόγια, ένα παρασιτικό τραπεζικό σύστημα, στα όρια μεταξύ θεσμικού δανεισμού και Οθωμανικής τοκογλυφίας.

.

7. Ότι στα πλαίσια αυτού του συστήματος, ήταν φυσικό ν’ ανθίσει μια «επιχειρηματικότητα» της αρπαχτής, χωρίς θέσεις εργασίας, ασφαλιστικές εισφορές και άλλα τέτοια πολύπλοκα, ενοχλητικά και «αντιπαραγωγικά». Μια επιχειρηματικότητα που έκλεινε με ρωμαίικη πονηριά το μάτι στο ρωμαίικο κράτος, που με τη σειρά του της έκλεινε και κείνο το μάτι με σημασία: «Κράτα με να σε κρατώ, ν’ ανεβούμε το βουνό». Μια επιχειρηματικότητα που απλόχερα πρόσφερε το «λάδι» για να λειτουργεί η μίζα της ανώτερης κρατικής γραφειοκρατίας, που με τη σειρά της προωθούσε και ανεχόταν τη «λαδιά» του μικρομεσαίου υπαλλήλου, μέχρι και το «λαδάκι» του κλητήρα, ώστε να είναι όλοι ευχαριστημένοι, λαδωμένοι και… ασορτί!

.

8. Ότι όλη αυτή η χαοτική σούπα, είχε συνειδητό καρύκευμα: αντιπολιτεύσεις με σημαία ευκαιρίας, που εν πλήρη συνενοχή νομιμοποιούσαν τα πεπραγμένα, ζητώντας μεγαλύτερη πίτα για μοιρασιά, αλλά με λιγότερη δουλειά, άρα με περισσότερα δανεικά.

.

9. Ότι όλο τούτο το σύστημα παραμένει αλώβητο, ακέραιο και δυνατό, εμποδίζοντας οποιαδήποτε αλλαγή που σημαίνει την κατάργησή του, ή έστω την προσαρμογή του σε νέα δεδομένα.

.

Πώς λοιπόν μπορούμε ν’ αρχίσουμε από την ανάπτυξη, χωρίς να καταργήσουμε όλα αυτά που την απαγορεύουν; Μήπως με τον νέο τρόπο διοίκησης των ΑΕΙ (που είναι σαφώς καλύτερος), μήπως με το (δίκαιο) μπουζούριασμα Τσοχατζόπουλων και Λαυρεντιάδηδων, μήπως με την βελτιωμένη απορροφητικότητα των κοινοτικών πόρων (που όντως είναι επίτευγμα); Όλα αυτά χρειάζονται και καλώς έγιναν, μαζί με αρκετά άλλα θετικά που πιστώνουν στην σημερινή κυβέρνηση όσοι έχουν μείνει με τα μυαλά μέσα στο κεφάλι τους και όχι στα αντιμνημονιακά, ψευτοπατριωτικά κάγκελα.

.

Αλλά η λυδία λίθος του εκσυγχρονισμού της κοινωνίας μας, είναι η μεταρρύθμιση του πολιτικού συστήματος που παραπάνω περιγράψαμε. Αν καταφέρουμε ν’ αλλάξουμε το πολιτικό μας σύστημα, έχουμε βάλει τον θεμέλιο λίθο της ανάπτυξης. Εκείνο που δεν χρειάζεται γι’ αυτό, είναι πολλή… σοφία. Εκείνα που χρειάζονται είναι:

.

1. Απλή αναλογική για το Εθνικό Κοινοβούλιο με πλαφόν 3% για την είσοδο κόμματος στη Βουλή, συνταγματική υποχρέωση εξάντλησης της τετραετίας και διεξαγωγή εκλογών σε συγκεκριμένη ημερομηνία, κατά το αμερικανικό (όχι το αμερικάάάάνικο γιατί μου θυμίζει συνιστώσες) πρότυπο.

.

2. 200 βουλευτές αντί 300, που θα εκλέγονται, οι 100 από 100 αντίστοιχες εκλογικές περιφέρειες που θα διαιρείται η χώρα, χωρίς σταυρό προτίμησης – και οι άλλοι 100 ως επικρατείας, επίσης χωρίς σταυρό και με όριο για όλους τις τρείς θητείες.

.

3. Κατάργηση των βουλευτικών συντάξεων και υποχρεωτική ασφάλιση των βουλευτών στο ΙΚΑ για τα χρόνια που θα εργασθούν στην Εθνική αντιπροσωπεία, ώστε να μετράνε ως συντάξιμα.

.

4. Πλήρης έλεγχος, με νόμο, των οικονομικών των κομμάτων, από ορκωτούς λογιστές που θα έχουν και ευθύνη απέναντι στο νόμο, υποχρεωτική ανάρτηση στο διαδίκτυο όλων των εσόδων τους, με παραστατικά στα οποία θα φαίνεται η πηγή τους και αποκλεισμός από την κρατική χρηματοδότηση όσων κομμάτων δεν εφαρμόζουν αυτόν τον νόμο, κυρία Παπαρήγα.                                                                                                                                 5. Θέσπιση Περιφερειακών Εισαγγελέων, όσοι και οι διοικητικές μας περιφέρειες, που θα εκλέγονται κάθε 5 χρόνια, με ψηφοφορία όλων των κατοίκων της περιφέρειας, με ανώτατο όριο τις 3 θητείες, το σώμα των οποίων θα εκλέγει στη μέση της θητείας τους τον Γενικό Εισαγγελέα της επικράτειας, με ανώτατο όριο τις 2 θητείες.

.

6. Κατάργηση της απασχόλησης δημοσίων υπαλλήλων σε κομματικές θέσεις.

.

7. Απλή αναλογική στις δημοτικές εκλογές, που θα γίνονται κάθε πέντε χρόνια, με πλαφόν 3% για συμμετοχή στο Δημοτικό Συμβούλιο, ενιαίο ψηφοδέλτιο απ’ όπου θα εκλέγεται ο Δήμαρχος και διαφορετικό ενιαίο ψηφοδέλτιο απ’ όπου θα εκλέγονται δημοτικοί σύμβουλοι.

.

8. Θέσπιση δημάρχων και αντιδημάρχων ημιαπασχόλησης και αποκλειστικής απασχόλησης για Δήμους πάνω από 80.000 κατοίκους, υποχρεωτική τους ασφάλιση στο ΙΚΑ και όριο τις δύο θητείες, κατάργηση όλων των υπολοίπων αμοιβών των εκλεγμένων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, 3 κληρωτοί δημότες με ετήσια θητεία που θα ελέγχουν τα οικονομικά του Δήμου, μαζί με την οικονομική επιτροπή.                                                                                                                                           9. Πλήρης διαχωρισμός κράτους και εκκλησίας.

.

Προφανώς, υπάρχουν κι άλλα που πρέπει να γίνουν. Όσα προτείνουμε εδώ, δεν είναι παρά προτάσεις μη επεξεργασμένες, που ένας απλός πολίτης κάνει, πιστεύοντας ότι χωρίς την πλήρη αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος δεν μπορούμε να περιμένουμε σταθερή, βιώσιμη ανάπτυξη.

.

Το ερώτημα πάντως δεν είναι αν έχω δίκιο. Είναι αν μας ακούει κανείς.

.

Γιατί αν κανείς δεν ακούει -πράγμα αρκετά πιθανό- ένα είναι σίγουρο:

.

Πως θα συνεχίσουμε να σερνόμαστε όλοι πίσω από τίποτα λίστες των 54.000, του Λιχτενστάιν, των σκαφάτων της Ολλανδίας, της Λαγκάρντ, του Μπαξεβάνη, ενδεχομένως και του δεύτερου ξάδερφου του μπατζανάκη του Θανάση. Νομίζοντας ότι ζητάμε δικαιοσύνη, ενώ στην πραγματικότητα ζητάμε ανθρωποφαγική τιμωρία και αίμα, Βουδούρη ΣΥΡΙΖόπληκτε και Τσίπρα Βραζιλιάνε, Φωτόπουλε της αραχτής και Ναρκοπολιτσμάνε (είδες ο δεκαπεντασύλλαβος!). Έτσι όμως, μπορεί ο όποιος υπουργός να πάει φυλακή ή να τελειώσει πολιτικά, φταίει-δεν-φταίει, αλλά όλοι εμείς να παραμείνουμε ανίκανοι ως πολίτες να θέτουμε ουσιαστικά ερωτήματα και να απαιτούμε ξεκάθαρες απαντήσεις. Για παράδειγμα:

.

Τι κατάφερες συγκεκριμένα με τη λίστα Λαγκάρντ, κύριε Διώτη, στο εξάμηνο που την είχες στα χέρια σου ως αρμόδιος κατά το νόμο να ενεργήσεις για να υπερασπίσεις το δημόσιο συμφέρον, κατ’ εντολή των πολιτικών σου προϊσταμένων;

.

Ας μην φοβόμαστε να απαντήσουμε εμείς:

.

Κατάφερες να συμβάλλεις αποφασιστικά στο στήσιμο του νέου δικομματικού παιχνιδιού ανάμεσα στη Ν.Δ. και το ΣΥΡΙΖΑ, υπονομεύοντας τη συνοχή της σημερινής κυβέρνησης, επιχειρώντας ταυτόχρονα να εξαφανίσεις το ΠΑΣΟΚ, ως ενδεχόμενο μελλοντικό τρίτο πόλο που θα απέτρεπε το νέο δικομματικό σκηνικό, που θα είχε αυτή τη φορά ολέθρια αποτελέσματα σε ελάχιστο χρόνο, αφού πια δεν υπάρχουν τα δανεικά που το θρέψανε εις βάρος των πιο αδύναμων στρωμάτων.

.

Αλλά αυτό, αγαπητοί μεταρρυθμιστές είναι παρακράτος! Με αντιμνημονιακό επίχρισμα, αλλά ελληνοχριστιανικό, αντιευρωπαϊκό και εγκληματικό, μέχρι το μεδούλι του, με τα φασιστικά εξαπτέρυγά του σαλταρισμένα μέσα στα κουστουμάκια τους, να ποζάρουν απειλητικά από τα ορεινά της Βουλής, παρακαλώ. Η πλάκα είναι να βλέπεις την Ελληνική Αριστερά με αρχηγό τον μικρό Αλέξη, διαπαιδαγωγημένο κι «ατσαλωμένο» στις επαναστατικές καταλήψεις σχολείων, να το αβαντάρει με τις δικές της αντιμνημονιακές στριγγλιές.

.

Ή μήπως είναι τραγωδία;

.

* Προηγούμενο άρθρο μου με τίτλο «Απλά μαθήματα ανάγνωσης αλλά με άλλο αλφάβητο».

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top