ΑΡΘΡΑ

Η ΕΛΙΑ και ο αλυτρωτισμός της πολιτικής μας

Ο αλυτρωτισμός είναι μια δόκιμη λέξη της ελληνικής, που αποδίδει την λυσιτελή διεκδίκηση δικαίων και δικαιωμάτων, κατά κανόνα, θεμιτών, από τον διεκδικούντα. Με μιαν υποσημείωση: Την ύπαρξη ισχυρότερων και περισσότερων συμμάχων στο πλευρό σου, απ’ όσους έχει ο αντίπαλος.

Πριν από λίγες ημέρες, ο Κ. Σημίτης, μιλώντας στην Κύπρο για το βιβλίο του Γ. Βασιλείου, έδωσε στο κοινό την δική του προσέγγιση αναφορικά με το Κυπριακό, τονίζοντας πως η διαρκής πρόταξη αυτονόητων και δίκαιων προαπαιτούμενων για πολλά χρόνια, διπλωματικώς δεν απέδωσε, συντελώντας ακουσίως στην ακινησία και στην παγίωση των συσχετισμών κατοχής. Κάτι, βέβαια, που οδήγησε στον μάταιο υπερεξοπλισμό των Ελλήνων, στον συνακόλουθο πλουτισμό εταιρειών οπλικών συστημάτων και στη χαρά, όπως δικαστικώς αποδεικνύεται, εγχωρίων παραγόντων, πολιτικών και μη.

Αφότου αυτό το μοντέλο διεκδικητικού αλυτρωτισμού απέτυχε, επιλέχθηκε η φανερή ή κρυφή διπλωματία, με χρήση ακόμα και της τότε τουρκικής επιθυμίας για ένταξη στην Ε.Ε. Κι έτσι, χωρίς κορυβαντισμούς, η επίλυση έφτασε στο παρά πέντε, ενώ η μισή Κύπρος είχε ενταχθεί ως ολόκληρη στην Ε. Ε και στην Ευρωζώνη. Μία σχεδόν επιτυχία, που είχε ξεκινήσει στα τελευταία του Ανδρέα και πήρε σάρκα και οστά με τον Σημίτη, τον Κρανιδιώτη, τον Πάγκαλο, τον Παπανδρέου και τους Προέδρους, Βασιλείου στην αρχή και Κληρίδη κατόπιν. Τα υπόλοιπα γνωστά δια της επωδού «Παρέλαβα Κράτος, δεν θα παραδώσω Κοινότητα», προφανώς στους κουτόφραγκους, οι οποίοι όμως, έστω και επαχθώς, την διέσωσαν στη χρεωκοπία, όταν η ρώσικη αρκούδα σε μία νύχτα μεταλλάχθηκε σε ωκύποδα λαγό.

Όλα τούτα δεν είναι παρά οι δύο όψεις της εθνικής διεκδίκησης. Από τη μια ο αδιέξοδος αλυτρωτισμός, κι από την άλλη η πολιτική των έντιμων συμβιβασμών, που όμως στην πράξη αναιρούσε το κατοχικό στάτους. Πώς το έλεγε ο Γ. Παπανδρέου, αναφερόμενος στο ανεφάρμοστο σχέδιο Άτσεσον; «Σου δίνουν μια πολυόροφη πολυκατοικία και σου ζητούν μόνο το ρετιρέ.»

Πριν από χρόνια, το 1993, η ενδιάμεση συμφωνία με τα Σκόπια ψευδοσυντήρησε το σκοταδιστικό παραλήρημα ακραίων κύκλων, κι έτσι κρατήθηκε ως και σήμερα ένα ζήτημα που κανονικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει, πολλώ δε μάλλον που η ιστοριογραφία και η ανθρωπολογία έδωσαν επαρκή στοιχεία για το γεωγραφικό και πολιτισμικό εύρος της Μακεδονίας. Κι όμως, ο ανέξοδος αλυτρωτισμός μισοέκλεισε μια προνομιακή αγορά ελληνικών υπηρεσιών και προϊόντων. Ο έντιμος και δίκαιος εθνικοαπελευθερωτικός αλυτρωτισμός του 1821 και της Γερμανικής Κατοχής, παρά τους αγώνες των Ελλήνων, δεν θα είχε καμιά τύχη χωρίς τους συμμάχους, ενώ ανάποδα, η απουσία συμμάχων οδήγησε στις αλυτρωτικές πανωλεθρίες του 1897 και του 1922.

Διασταλτικά ερμηνευόμενος ο αλυτρωτισμός, εκτός από τις εθνικές και διπλωματικές διακυβεύσεις, σηματοδοτεί έντονα και το σημερινό πολιτικό τοπίο της Ελλάδας. Μόνο που εδώ είναι αναμειγμένος με πολιτικό τυχοδιωκτισμό στην κατάλληλη αναλογία, ώστε το μείγμα να είναι τοξικά αποτελεσματικό, ταλανίζοντας το σώμα της ελληνικής κοινωνίας. Είμαστε μια ελάχιστα ευρωπαϊκή χώρα, καίτοι ανήκουμε στην Ε. Ε, με ιδεοληπτικές αναφορές στην απευθείας και χωρίς φωτεινούς σηματοδότες προέλευσή μας από τους αρχαίους. Κι όμως, πρέπει να αποδιώξουμε την Ευρώπη, ως πηγή των αλλοτινών και των επίκαιρων δεινών μας, δίχως όμως την διακοπή εισροών δανειοδοτήσεων ή κοινοτικών πόρων, λένε ή υπονοούν οι αλύτρωτοι.

Οφείλουμε ακόμα ν’ αρχίσουμε να νιώθουμε τον στενό κορσέ των αλλαγών που δεν ήλθαν ακόμα, ώστε φαντασιακά να αποτινάξουμε την δέσμευση, συντηρώντας τον μόνο λυτρωτικό κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό στην Ευρώπη. Άλλωστε, οι μεταρρυθμίσεις, παραπέμπουν σε κάτι επονείδιστους Έλληνες νεοφιλελεύθερους, τύπου Χάγεκ, λένε οι αλύτρωτοι, πανάθεμά τους.

Την Κυριακή, 1η Δεκεμβρίου 2013, στη Θεσσαλονίκη, ο Τ. Γιαννίτσης μίλησε σ’ ένα ικανό αριθμητικώς ακροατήριο, δυνάμει υποστηρικτών της ΕΛΙΑΣ. Εκεί, οριοθέτησε τον μεταρρυθμιστικό αλυτρωτισμό, που κανονικά θα έπρεπε να απασχολεί τους περισσότερους, ως την μεγάλη και αποτελεσματική, απελευθερωτική και ωφέλιμη υπέρβαση συμπεριφορών, καθηλώσεων και… κομμάτων.

Μία από τις οφειλές της ΕΛΙΑΣ, τώρα που σχηματοποιείται, είναι να σταθεί αμετακίνητα απέναντι στον καιροσκοπισμό της συντεχνιακής και πολιτικής εκμετάλλευσης του αλυτρωτισμού, που έτσι εκπίπτει σε εθνολαϊκιστικά εκτρώματα. Θα την αποκαλέσουν πιθανώς νενέκικη, προδοτική και άλλα ψεκασμένα συναφή.

Η ΕΛΙΑ, όμως, εκτός από τον όποιο πολιτικό βαθμό τής δώσουν οι εκλογικές αναμετρήσεις, αναμετράται η ίδια με την επιτυχία τής εμπέδωσης μιάς άλλης πολιτικής παιδαγωγικής, η οποία θα ενσταλλάξει, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, την ανοχή, τον διάλογο, την ανθρωπιά με την λογική και ως αποτέλεσμα αυτών, την πολιτική σταθερότητα. Μια χώρα που τα δανεικά της είναι όσο περίπου κόστισε ο Εμφύλιος, όπως απέδειξε ο Ν. Χριστοδουλάκης, και η οποία επίσης 13 χρόνια πριν παρ’ ολίγον να κρεμάσει τον Τ. Γιαννίτση για το Ασφαλιστικό, δεν έχει πια στη μέση της κρίσης την πολυτέλεια ν’ αναζητά αλυτρωτικούς ανεμόμυλους και λυτρωτές Δον Κιχώτες. Στο κάτω- κάτω, ο πειρασμός για τον Πάντζο, είναι μεγάλος, παρά τις καλές του προθέσεις.

Ο σημερινός, τεχνικός και μόνον, προπομπός της ΕΛΙΑΣ, όπως αθροιστικά λογαριάζεται μέσω των μικρών πλέον κομμάτων και των ελάχιστων ποσοτικά κινήσεων, μάλλον εξεμέτρησε ευδοκίμως το ζην. Η ΕΛΙΑ πρέπει να βιαστεί, μη τυχόν και οι αποσταθεροποιητικές τάσεις εκδηλωθούν σύντομα, οπότε η συντεταγμένη παρουσία της θα καθορίσει την μετεξέλιξη της τωρινής συστημικότητας, μακριά από τους καθ’ έξιν και επάγγελμα αλύτρωτους, κάθε διαλογής.

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top