ΑΡΘΡΑ

Είναι η Οικονομία κύριε Μαραντζίδη! ​

-Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει πατέρα; 

-Επειδή έχουμε πλεόνασμα μαμούθ παιδί μου!

-Και γιατί χρωστάς στη ΔΕΗ, στην Εφορία και στο ΙΚΑ πατέρα; 

 -Για να έχουμε πλεόνασμα μαμούθ παιδί μου….!

-Και γιατί δεν έχουμε πια το μαγαζί μας πατέρα;

 -Για να χαίρεται ο κόσμος και να χαμογελά παιδί μου!

Σε άρθρο του στην «Κ» της 22.04.2018 ο κος Μαραντζίδης υποστηρίζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εδώ και καιρό μετασχηματίζεται σε σοσιαλδημοκρατικό και φιλοευρωπαϊκό κόμμα.

Το περίεργο είναι ότι ο κος Μ. θεωρεί ότι τεκμηριώνει την άποψή του, πράγμα τουλάχιστον περίεργο για επιστήμονα, απλά επειδή ο ίδιος θεωρεί τεκμήριο «μοιραίας» ευρωπαϊκοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ την πειστικότητα και την δεσμευτικότητα του ευρωπαϊκού περιβάλλοντος.

Επειδή είναι η δεύτερη δημόσια προσπάθεια του κου Μ. να πείσει γι αυτόν τον μετασχηματισμό, χρειάζεται να ελέγξουμε τα οικονομικοπολιτικά όρια μέσα στα οποία ο κος Μ. φαίνεται ότι προσλαμβάνει και κατανοεί τόσο τον ΣΥΡΙΖΑ, όσο και τις έννοιες της σοσιαλδημοκρατίας και του φιλοευρωπαϊσμού. Σημείο-κλειδί στο άρθρο του είναι η παράγραφος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «… μετασχηματίζεται σε φιλοευρωπαϊκό κόμμα που ιδεολογικά και πολιτικά αποδέχεται (προς στιγμήν ανόρεχτα) τους κανόνες της φιλελεύθερης δημοκρατίας και της μεικτής οικονομίας….».

Είναι φανερό ότι ο κος Μ. ταυτοποιεί την φιλελεύθερη δημοκρατία με την Ευρώπη και την μικτή οικονομία με την σοσιαλδημοκρατία. Αλλά στην Ευρώπη συνυπάρχουν ο πολιτικός φιλελευθερισμός του κου Σόιμπλε και του κου Μακρόν με τον πολιτικό αυταρχισμό της Μαρίν Λε Πεν και του Βίκτορ Όρμπαν, συνυπάρχουν ο οικονομικός φιλελευθερισμός της Σουηδικής σοσιαλδημοκρατία με τον κρατικό οικονομικό πατερναλισμό και τον κορπορατισμό της Ελληνικής ΠΑΣΟΚογενούς εκδοχής της, «μοιραίο» γέννημα της οποίας είναι κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Τι είναι λοιπόν η φιλελεύθερη δημοκρατία, ποιοι είναι οι κανόνες της, ποια είναι η οργανική σχέση τους;

Λοιπόν κε Μ.!

Το 1934 στις ΗΠΑ συστάθηκε η Εθνική Υπηρεσία Σχεδιασμού, η οποία ενέσκηψε με ενδελέχεια και ενθουσιασμό στη μελέτη του οικονομικού παραδείγματος που παρείχαν οι χώρες, Γερμανία, Ιταλία, Ιαπωνία και Ρωσία για να αντλήσει εμπειρίες κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας!

Μόλις μετά από 10 χρόνια, όλη η φιλελεύθερη Δύση αποκαλούσε δικαίως αυτές τις χώρες ολοκληρωτικές και είχε (με τις τρείς πρώτες) κάνει έναν θερμό πόλεμο για να σώσει τις φιλελεύθερες δημοκρατίες, ενώ άρχιζε (για τον ίδιο λόγο) έναν μακροχρόνιο ψυχρό πόλεμο με την τέταρτη που τελείωσε με την κατάρρευσή της, λόγω ανυπαρξίας φιλελεύθερης δημοκρατίας!

Το 1934 κε Μ. όποιος τολμούσε να υποστηρίξει ότι κομμουνισμός και φασισμός (ανεξάρτητα από τις διαφορετικές ιδεολογικές τους ρίζες) είναι διαφορετικά πρόσωπα του ίδιου ολοκληρωτισμού, στον οποίο τείνει ο κεντρικός έλεγχος όλης της οικονομικής δραστηριότητας, θα χαρακτηριζόταν είτε πράκτορας του ιμπεριαλισμού είτε απλά ιερόσυλος,  ενώ σήμερα σε όλη τη Δύση αυτό αποτελεί κοινό τόπο. Σε όλη;

Όχι βέβαια, αφού στη νοτιοανατολική εσχατιά της φιλελεύθερης Δύσης υπάρχει ένα μικρό ανυπότακτο «γαλατικό χωριό που αντιστέκεται».

Ένα χωριό που η κυβέρνησή του, στον υποθετικό άξονα καλού κακού, τοποθετεί τον κομμουνισμό στη μεριά του καλού ενώ τον φασισμό στο τέλος της άλλης μεριάς του άξονα ως απόλυτο κακό!

Ένα χωριό που ο υπουργός της Δικαιοσύνης του δηλώνει (πριν λίγους μόλις μήνες) ότι τα εκατομμύρια των ανθρώπινων ζωών που κόστισαν τα κομμουνιστικά εγκλήματα ήταν παράπλευρες απώλειες κατά την έφοδο της ανθρωπότητας προς τον κόσμο της πραγματικής ελευθερίας!

Ένα χωριό που η κυβέρνησή του δηλώνει ότι η καταστροφή ιδιωτικής περιουσίας είναι ακτιβισμός!

Ένα χωριό που ο πρωθυπουργός του οργανώνει αλλεπάλληλα ανεπιτυχή πραξικοπήματα κατάργησης των θεμελιωδών κανόνων της φιλελεύθερης δημοκρατίας, που είναι α) η ανεξαρτησία των τριών εξουσιών Βουλής-Κυβέρνησης-Δικαστηρίων, β) η προστασία των θεμελιωδών ανθρώπινων ελευθεριών και γ) η προστασία των εθελοντικών συναλλαγών, δηλαδή της ελεύθερης αγοράς!

Ποιόν από τους τρείς αυτούς κανόνες της φιλελεύθερης δημοκρατίας υπερασπίζονται κύριε Μ. α) το ματαιωμένο πραξικόπημα για τις τηλεοπτικές άδειες, β) η επιχείρηση πολιτικής και  ηθικής εξόντωσης πολιτικών αντιπάλων με τον χειρισμό της υπόθεσης NOVARTIS και γ) η σχεδιασμένη καταστροφή της ιδιωτικής οικονομίας που επιχειρείται (αυτήν την ώρα που ίσως μου κάνετε την τιμή να  διαβάζετε αυτά) με την υπερφορολόγηση και στη συνέχεια με το επικοινωνιακό «μπαράζ ευτυχίας» για την επίτευξη του πρωτογενούς πλεονάσματος μαμούθ;

Και για ποιες λοιπόν «…συνέπειες του καλοκαιριού του 2015 στη φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ…» μιλάτε κε Μ. ως επισπεύδων κατήγορος όσων έχουμε την άποψη άποψη πως ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει ένα επικίνδυνο νεοελληνικό υβρίδιο μαρξισμού, αντιδιανοουμενισμού, λαϊκισμού και εθνικισμού, ότι είμαστε «Πεισματικά προσκολλημένοι στο παρελθόν και αναλύουμε τις εξελίξεις στατικά…»;

Θα μπορούσε το σημείωμά μου να τελειώσει εδώ, πράγμα που ίσως θα το έκανε πιο «διαβαστερό», πιο εύληπτο πιο συναισθηματικό και πιο «πολεμικό», αλλά τότε θα άφηνε εκτός βεληνεκούς τον μεγαλύτερο κίνδυνο που αντιπροσωπεύει ο ΣΥΡΙΖΑ για τη χώρα, που είναι η προσπάθεια ελέγχου όλης της οικονομικής δραστηριότητας με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον της φιλελεύθερης δημοκρατίας στη χώρα μας.

Αγαπητέ κε Μ.

Τα τρία πρόσωπα που καθοδήγησαν και καθοδηγούν τις οικονομικές αντιλήψεις που εξακολουθούν να διαμορφώνονται στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο κος Βαρουφάκης, ο κος Τσακαλώτος και ο κος Δραγασάκης. Ο κος Τσίπρας ως επικεφαλής του κόμματος, ανεξάρτητα από το ότι έχει μεσάνυκτα από οικονομικά τόσο σε ακαδημαϊκό επίπεδο, όσο και σε πρακτικό αφού δεν έχει διαχειριστεί ούτε καν έναν οικογενειακό προϋπολογισμό αφήνοντας αυτή τη φροντίδα στον μπαμπά του για ν’ ασχοληθεί απερίσπαστος με τις καταλήψεις, αυτούς επέλεξε.

Τί πιστεύουν αυτοί οι τρείς άνθρωποι για την ιδιωτική οικονομία, την ελεύθερη αγορά, την προστασία της εθελοντικότητας των συναλλαγών, ανεξάρτητα από «…τη δύναμη που έχουν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί και το διεθνές πλαίσιο στη διαμόρφωση των εσωτερικών ζητημάτων» την οποία επικαλείστε για να στηρίξετε την άποψη καλπάζουσας ευρωπαιοφροσύνης του ΣΥΡΙΖΑ;

Ο πρώτος στο βιβλίο του «Παγκόσμιος Μινώταυρος»(1) προτείνει τη δημιουργία ενός «παγκόσμιου οργανισμού ανακύκλωσης πλεονασμάτων» που να επιβάλλουν οι κρατικές εξουσίες ενάντια στον «παγκόσμιο μινώταυρο των αγορών», μία πλήρως ελεγχόμενη και κεντρικά σχεδιαζόμενη παγκόσμια οικονομία δηλαδή. Αν διαβάσετε αυτό το βιβλίο κε Μ. θα διαπιστώσετε ότι το μυαλό του κου Βαρουφάκη είναι ψυχαναγκαστικά προσκολλημένο σε έναν καταιγισμό αξιέπαινων προθέσεων απόλυτα συνδεδεμένου με την Μαρξική ηθικολογική κατασκευή του πρωτείου της Ισότητας απέναντι στην Ελευθερία, πράγμα που είναι η βάση όλων των σύγχρονων θεωριών του Ολοκληρωτισμού.

Ο δεύτερος, στο βιβλίο του «Οι αξίες και η αξία της Αριστεράς» δεν διστάζει να μας αποκαλύψει ότι υιοθετεί την άποψη πως σοσιαλισμός είναι μία «… μακρά αργή και διαλεκτική διαδικασία  αλλαγής των κοινωνικών συνθηκών και συνειδήσεων, κατά την οποία η νέα συνείδηση καθιστά εφικτά νέα επιτεύγματα στο δημοκρατικό έλεγχο της οικονομίας και της κοινωνίας…» και ότι ενώ «…σύμφωνα με μαρξιστές όπως ο Λένιν και ο Γκράμσι, κεντρικό γνώρισμα της δικτατορίας του προλεταριάτου και των σοβιέτ ειδικότερα, ήταν η εκπαίδευσή τους στο σοσιαλισμό…», ο κος Ευκλείδης έχει την ιδέα ότι «…η διαδικασία αυτή πρέπει να αρχίσει μέσα στους θεσμούς και με πρωτοβουλίες που μπορούν να προωθηθούν στο πλαίσιο του υπάρχοντος καπιταλισμού…». (2)

Ο τρίτος, ο κος Δραγασάκης, έφτασε να είναι υποψήφιος γραμματέας του ΚΚΕ. Απέτυχε να εκλεγεί επειδή τα παραδοσιακά σταλινικά γεράκια του ΚΚΕ κατάλαβαν έγκαιρα τον κίνδυνο που εκπροσωπούσε για το γωνιακό τους μαγαζάκι από το οποίο πωλούν αποκλειστικά «αυθεντική ανατροπή», ένας εκσυγχρονιστής-μαρξιστής (όπως λέμε γάλα με ανθρακικό), που πιστεύει ότι το τραπεζικό σύστημα είναι μεν ένα μέρος του καπιταλιστικού και ιμπεριαλιστικού φάσματος εχθρών, ένα όργανο ελέγχου της ελληνικής κοινωνίας μέσω του ενιαίου τραπεζικού ευρωσυστήματος, αλλά «τώρα που έχουμε εξουσία», πρέπει να το μετατρέψουμε σε εργαλείο ελέγχου όλης της οικονομίας μέσω ενός παράλληλου τραπεζικού συστήματος εκτός ελέγχου της ΕΚΤ.

Με ναυ-αρχίδα (για να μην πω τίποτα χειρότερο) την Τράπεζα Αττικής, αρκεί στην πορεία να αναγκάσουν τον κο Στουρνάρα σε παραίτηση και τη θέση του να πάρει ο τέως υποψήφιος γραμματέας του ΚΚΕ που θα κανονίζει πια την πολιτική χρηματικών ροών με τέτοιο τρόπο που θα στραγγαλίζει την ιδιωτική οικονομία (αφού δεν πιστεύει σ΄αυτήν) καθιστώντας ακόμα και τους μεγάλους παίκτες ομήρους της κυβερνητικής χρηματοδότησης και (πια) αυτομάτως θα πετάξει τη χώρα μας όχι μόνο εκτός ευρώ αλλά και εκτός ΕΕ.

Είναι αυτοί οι τρείς κακοί άνθρωποι κε Μ;

Όχι βέβαια!

Σε αντίθεση με τον αμοραλιστή και αμόρφωτο πρωθυπουργό τους, γέννημα μιας νέας γενιάς χουλιγκάνικης Αριστεράς που ανεπίγνωστα πρεσβεύει τον φασισμό της μόδας(3) τον Αριστερό φασισμό, (μετεξέλιξη της κοινωνικής δράσης των Κολάδων, των Φωτόπουλων, των Μπαλασόπουλων και των Καλφαγιάνηδων της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας) είναι βαθύτατα πεισμένοι ότι εργάζονται (κάθε άλλο παρά με αυταπάρνηση των υλικών προνομίων της αστικής εξουσίας) για τον τελικό σκοπό της εξαφάνισης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο!

Έχουμε μπροστά μας αγαπητέ κε Μ. πρόβλημα πολύ πιο σύνθετο από τον ριζοσπαστικό ΣΥΡΙΖΑ:

Το πρόβλημα να συμβάλλουμε στη δημιουργία, για πρώτη φορά στην ιστορία του Νεοελληνικού κράτους, συνθηκών όπου, μέσα στην κοινωνία, οι φιλελεύθερες ιδέες δεν θα μπορούν να κατηγορούνται τόσο εύκολα από κάθε ψεκασμένο, κάθε κρατικοδίαιτο λαμόγιο, κάθε ιδεολογικό αρνητή του πρωτείου της Ελευθερίας, ως εχθρικές στον πατριωτισμό, στην ανάπτυξη, στη δικαιοσύνη και στην γενική ευημερία.(4)

Ο Φιλελευθερισμός κε Μ. θέλει πολύ μεγάλη φροντίδα για να μην καταλήξει για δεύτερη (μεταπολεμικά) φορά να καταντήσει μέρος της υπεράσπισης των αριστερών ιδεοληψιών, με την εμπρόθετη συνδρομή μιας συγχυσμένης κομφορμιστικής πανεπιστημιακής διανόησης, που ενώ πιστεύει ειλικρινά(;) στην ελευθερία, θεωρεί ότι φιλελευθερισμός και κάθε είδους κρατικός παρεμβατισμός και έλεγχος είναι πράγματα συμβατά!

Ποτέ κανείς δεν κατηγόρησε κε Μ. τα σοσιαλιστικά κόμματα ότι προσβλέπουν σε κάποιο ολοκληρωτικό καθεστώς ή ότι οι ηγέτες αυτών των κομμάτων εμφάνιζαν εγγενώς τέτοιες τάσεις. Αντίθετα, αυτό που υποστηρίζουμε είναι ότι όλη η παγκόσμια σοσιαλιστική εμπειρία αποδεικνύει ότι οι συνέπειες των μεθόδων εφαρμογής του σοσιαλισμού δεν μπορεί να είναι άλλες από όσες μετά βδελυγμίας απορρίπτουν σχεδόν όλοι οι σοσιαλιστές πολιτικοί και διανοητές, μέθοδοι που αργά ή γρήγορα επιτρέπουν στις ολοκληρωτικές δυνάμεις να πάρουν το πάνω χέρι. Αυτός είναι ο υπαρκτός κίνδυνος που αντιπροσωπεύει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Στο φιλελεύθερο σύμπαν κε Μ. οι κυβερνήσεις δεν είναι ούτε κύριοι και θεοί ούτε χορηγοί προνομίων, όπως βαθύτατα πιστεύει κάθε είδους Αριστερά. Η μεγάλη απειλή για τη φιλελεύθερη δημοκρατία είναι η συγκέντρωση εξουσίας και σ’ αυτήν κυριότερο αντίβαρο είναι η οικονομική εξουσία του ελευθέρως  επιχειρείν. Η ιστορία έχει αποδείξει ότι σε κοινωνίες όπου (με τις ευγενέστερες προθέσεις) αυτή αντικαταστάθηκε από κρατικό σχεδιασμό και έλεγχο, η Ελευθερία, ο Λόγος και η Σκέψη δεν μπόρεσαν να προστατευθούν. Και ακριβώς αυτήν τη συνολική εξουσία επιδιώκει ο αριστερός ριζοσπαστικός ΣΥΡΙΖΑ μέσω της οικονομικής καταστροφής της ραχοκοκαλιάς του ιδιωτικού τομέα, έχοντας άλλωστε έτοιμο ένα γιγάντιο γραφειοκρατικό κράτος/επιχειρηματία και ένα τραπεζικό σύστημα εθισμένο στον κρατικό παρασιτισμό(5) που δημιούργησαν οι αριστεροί ευρωπαίοι(;) σοσιαλδημοκράτες συνάδελφοί του.

Ο εμφυλιοπολεμικός διχασμός που επανέφερε ο ΣΥΡΙΖΑ ως συστατικό της πολιτικής μας ζωής κε Μ είναι πολιτικό κακούργημα και πισωγύρισμα που θα το πληρώνουν για δεκαετίες τα παιδιά μας.

Άλλωστε, εσείς γράψατε (φωτογραφίζοντας προφανώς το ΣΥΡΙΖΑ) στο αληθινά πρωτοπόρο ιστορικό έργο σας «Εμφύλια Πάθη» ότι «Η κρίση όμως, γκρεμίζοντας τη βεβαιότητα ότι η Ελλάδα είχε ξεφύγει οριστικά από τις αντιδημοκρατικές και βίαιες παθολογίες του παρελθόντος, επέτρεψε τη διάδοση εμφυλιοπολεμικών ψυχώσεων…» μέσα σε έναν «…αδιαφοροποίητο “λαό” που υποτίθεται πως αντιστάθηκε μέχρι που τον διαίρεσαν οι ξένοι…»!(6)

Αν μετά τη λέξη ξένοι προσθέσετε τη λέξη τοκογλύφοι έχετε το ιδεολογικό πορτρέτο του ΣΥΡΙΖΑ που «ήρθε για να μείνει».

Να μείνει πού κύριε Μαραντζίδη;

Στο κανονικό 4% της ριζοσπαστικής Αριστεράς όπου ανήκει, ή στο πάνω από 20% ρυθμιστικό κυβερνητικό ποσοστό όπου προσφάτως επιχειρείτε να τον εδραιώσετε, εσείς, ο κος Μουζέλης και οι ιδιαίτερα αντιπαθείς Γάλλοι σοσιαλδημοκράτες με αρχηγό τον σπόνσορα του Τσίπρα, τον κο Μοσκοβισί;

  • «Παγκόσμιος Μινώταυρος. Οι πραγματικές αιτίες της κρίσης». Γιάννης Βαρουφάκης 2011 εκδόσεις Α.Α. ΛΙΒΑΝΗ
  • «Οι αξίες και η αξία της Αριστεράς. Ένα αντι-εκσυγχρονιστικό δοκίμιο για την οικονομία και την κοινωνία». Ευκλείδης Τσακαλώτος 2005 εκδόσεις ΚΡΙΤΙΚΗ σελ. 170, 171.
  • Η έκφραση είναι δανεισμένη από το βιβλίο του Richard Wolin «Η γοητεία του ανορθολογισμού. Το ειδύλλιο της διανόησης με τον φασισμό, από τον Νίτσε στον μεταμοντερνισμό» 2007 εκδόσεις ΠΟΛΙΣ
  • Ένα ιδιαίτερα χρήσιμο βιβλίο σχετικά με το πεδίο και το περιεχόμενο της επίτευξης γενικής ευημερίας στις αναπτυγμένες φιλελεύθερες κοινωνίες είναι το «Πρόοδος για όλους. Πως η καινοτομία από τα κάτω δημιουργεί θέσεις εργασίας, προκλήσεις και αλλαγή» ‘Εντμουντ Φέλπς 2017 εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ
  • Για τις ευθύνες του τραπεζικού συστήματος στην κρίση δες το «Οι συνένοχοι. Ο ρόλος των τραπεζών και του ευρώ στην ευρωπαϊκή και ελληνική κρίση» +Γιάννης Τσαμουργκέλης 2016 εκδόσεις ΠΑΠΑΖΗΣΗ ιδιαίτερα τα κεφάλαια 5, 6, και 7.
  • «Εμφύλια Πάθη. 23 ερωτήσεις και απαντήσεις για τον εμφύλιο». Στάθης Καλύβας, Νίκος Μαραντζίδης 2015 εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ.

ΥΓ. Είναι γνωστό ότι ο κος Μαραντζίδης έχει προπηλακιστεί και απειληθεί από  ερυθροτραμπούκους για το έργο και τις απόψεις του, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για να εξηγήσουμε την αιφνίδια μεταστροφή του με όρους συνδρόμου της Στοκχόλμης. Γενικά όμως, η ψυχαναλυτική προσέγγιση των μηχανισμών άμυνας του Εγώ παραμένει στην εργαλειοθήκη ερμηνείας φαινομενικά ανεξήγητων συμπεριφορών θυμάτων προς τους θύτες τους.

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top