ΑΡΘΡΑ

Εχθρός της Ελλάδας ο Κρατισμός και οι πάτρωνές του

«Είναι απόλυτα δυνατό μια κομματική ηγεσία να ανήκει κατά κάποιον τρόπο στο κατεστημένο, ακόμα κι αν το κόμμα υποστηρίζει ριζοσπαστικές αλλαγές, αλλά με την προϋπόθεση ότι είναι φανερό πως το κόμμα δεν έχει πρόθεση να εφαρμόσει το πρόγραμμά του όταν βρεθεί στην εξουσία»!

Η παραπάνω άποψη προφανώς εκφράζει απόλυτα τον κυνισμό και την πολιτική ανηθικότητα του Αλέξη Τσίπρα, αλλά δεν είναι απόσπασμα από άρθρο του.

Είναι, δυστυχώς. μία παράγραφος από το βιβλίο του Ανδρέα Παπανδρέου «Πατερναλιστικός Καπιταλισμός».

Θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν απόσπασμα από πολιτικές θέσεις κάποιου νεοπερονικού κομματικού μορφώματος ή και ομιλία του ίδιου του Χουάν Περόν.

Στα μιντιακά καφενεία κυκλοφορούν χρόνια τώρα δύο μεγάλα ψέματα που έστρωσαν το έδαφος στην δημαγωγία της νεοσταλινικής συμμορίας Τσίπρα ώστε το 2015 να αλώσει το Κοινοβούλιο και την Κυβέρνηση και με το παρακράτος του Ρασπούτιν στη Δικαιοσύνη, να επιχειρήσει «να πάρει όλη την εξουσία».

 

Το πρώτο λοιπόν μεγάλο ψέμα είναι ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου «έφτιαξε μεσαία τάξη»!

Δεν είναι έτσι:

*Ο Ανδρέας Παπανδρέου συνειδητά και δημαγωγικά έφτιαξε κρατικοδίαιτα μεσαία εισοδήματα χρεώνοντας το κόστος τους στις επόμενες γενιές και κρατικό συνδικαλισμό που η μεγαλύτερη «προσφορά» του μέχρι σήμερα είναι η χρεοκοπία κρατικών επιχειρήσεων, η εκδίωξη ιδιωτικών επιχειρήσεων στο όνομα της προστασίας των εργαζομένων και των εργασιακών δικαιωμάτων, οι απεργίες της ΠΟΕ/ΟΤΑ κάθε Χριστούγεννα, της ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ σε κάθε καύσωνα, της ΠΟΣΠΕΡΤ σε κάθε προσπάθεια εξορθολογισμού του τεράστιου κόστους της και βέβαια οι απεργίες των εκπαιδευτικών στις εξετάσεις και οι απεργίες των επίγονων των Σταμουλοκολάδων στα μέσα μεταφοράς κάθε δεύτερη βδομάδα «για να κάνουν συνέλευση»!

Έκανε κάτι ακόμα χειρότερο!

*Ιδεολογικοποίησε τις εξωφρενικές παροχές του στα κρατικοδίαιτα μεσαία εισοδήματα με το απολίτικο, δημαγωγικό σύνθημα των «μη προνομιούχων» που… είχαν κι αυτοί επιτέλους δικαίωμα να κάνουν το δικό τους  ντου στους φόρους όσων επιχειρήσεων και εργαζομένων παρήγαγαν πλούτο και πλήρωναν φόρους!

Ήταν τότε που οι «ελίτες» εξωθήθηκαν στο παρασκήνιο από τους αλήτες που χώρεσαν άνετα στην ομπρέλα των μη προνομιούχων, όσο άνετα χωράνε σήμερα κάθε είδους απατεώνες, κρατιστές και λαμόγια, στην ομπρέλα της «μεγάλης προοδευτικής παράταξης».

*Διαστρέβλωσε έτσι, στη συνείδηση των νεοελλήνων, την ίδια την έννοια της μεσαίας τάξης, μεταθέτοντας τον εννοιολογικό χώρο πρόσληψής της, από μεσοστρώματα προσανατολισμένα  στην επιχειρηματικότητα και την ιδιωτική οικονομία, σε συντεχνίες απασχολουμένων στο Δημόσιο, εξαρτημένες και διαπλεκόμενες με το εκάστοτε κυβερνών κόμμα.

*Παρέλαβε το Δημόσιο χρέος περίπου στο 23% του ΑΕΠ και το πενταπλασίασε μέχρι το 1993 στο 101% του ΑΕΠ ενώ χωρίς ντροπή έλεγε (για το χρέος που συνειδητά ο ίδιος αύξαινε) «ή θα εξαφανίσουμε το χρέος ή θα μας εξαφανίσει»!

Με δημοσιονομικούς περιορισμούς του Κώστα Σημίτη συγκρατήθηκε μέχρι το 2004 στα ίδια επίπεδα(1)

*Καταψήφισε μαζί με το ΚΚΕ την ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ, υπονόμευσε την αξιοπιστία της χώρας μας με α)τον λαϊκισμό περί «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», β)τη δημαγωγική ατάκα του (ως αντίθεση στο Καραμανλικό ανήκομεν εις την Δύσιν) ότι «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες», σύνθημα που τελικά βρήκε τη θέση του στα γραφεία, στα πανό και στα συνθήματα της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, γ)την ανιστόρητη εξωτερική πολιτική συμμαχίας με τις «αδέσμευτες» θεοκρατικές δικτατορίες του Αραφάτ και του Καντάφι και του σταλινικού δικτάτορα Τίτο και δ) με τους αντιεπιχειρηματικούς, δήθεν φιλεργατικούς νόμους με πρώτον τον διαβόητο 1264.

Οι επιλογές του έθεσαν τις βάσεις για να θεωρείται η χώρα μας αντιεπενδυτικός προορισμός και χώρα επιχειρηματικού ρίσκου.

*Παράλληλα «οι αθρόες προσλήψεις της οκταετίας 1981-1989 σχεδόν διπλασίασαν τον αριθμό των απασχολουμένων στον δημόσιο τομέα, οι οποίοι στις αρχές της δεκαετίας του ’90 ανέρχονταν σε 800.000 περίπου»(2) απογειώνοντας την μισθολογική δαπάνη του Δημοσίου με ταυτόχρονη χειροτέρευση των υπηρεσιών του, όπως σε εμπιστευτική επιστολή του προς τον Ανδρέα Παπανδρέου επισήμαινε το 1988 ο Απόστολος Λάζαρης(2).

Το δεύτερο μεγάλο ψέμα είναι ότι για την πρωτοφανή μείωση εισοδημάτων σε καιρό ειρήνης που μόνο στην Ελλάδα έφτασε και ξεπέρασε το 25% του ΑΕΠ δεν έφταιξε η τεράστια και συνεχής (από το 1981 μέχρι το 2010) υπερχρέωση του Κράτους με ευθύνη όλων των κοινοβουλευτικών δυνάμεων (όχι μόνο αυτών που κυβέρνησαν αλλά και της Αριστεράς που νομοθετούσε και πλειοδοτούσε σε λαϊκισμό και παροχές) και η ταυτόχρονη αποπαραγωγικοποίηση της οικονομίας, αλλά ….τα μνημόνια!

Η διαχρονική εξέλιξη των δεικτών της οικονομίας όπως παρουσιάζονται στη σελίδα της ΔιαΝέοσις καταρρίπτει πανηγυρικά ολόκληρη τη δημαγωγία του τυχοδιωκτικού αντιμνημονιακού μπλόκ (3)

Εδώ μάλιστα πρέπει να σημειώσουμε ότι η υποθήκευση του παραγωγικού και εργασιακού μέλλοντος των δύο τουλάχιστον επόμενων γενεών, έγινε με την πλήρη συνενοχή των μεταπολιτευτικών διοικήσεων των τεσσάρων συστημικών τραπεζών, χωρίς τη συμμετοχή των οποίων δεν θα μπορούσε ποτέ να υλοποιηθεί το πάρτι υπερχρέωσης του Κράτους με την συνεχή αγορά ομολόγων του, που υπονόμευαν την υγεία του ενεργητικού και την κεφαλαιακή επάρκειά τους, ενώ γνώριζαν χρόνια πριν το 2010 ότι αυτά ήταν πια κουρελόχαρτα χωρίς αξία.

Έχει πια απολύτως επιβεβαιωθεί η άποψη ότι  «Το ολιγοπωλιακό και στρεβλό τραπεζικό σύστημα και η αναδιάρθρωσή του κατέληξαν σε ισχυρότερο ολιγοπώλιο 4 τραπεζών, που υπεραμύνθηκε της δικής του σωτηρίας, κερδοσκόπησε επί των υφιστάμενων στοιχείων του ενεργητικού και περιχαράκωσε τους κινδύνους που θα μπορούσε να αντιμετωπίσει σε βάρος της πραγματικής οικονομίας. Ενώ ουδέποτε μετείχε σε ένα ενιαίο σχεδιασμό ενεργειών δημοσιονομικών όσο και νομισματικών παρεμβάσεων, ώστε να διευκολυνθεί η οικονομία στην πορεία της ανάκαμψης και της υπέρβασης της κρίσης». (4) 

Πρέπει ακόμα να σημειώσουμε ότι το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, μεγαλώνοντας με θεαματικούς ρυθμούς το Κράτος , υιοθέτησε και πρόβαλλε στην κοινωνία ως κανονικότητα τον Κρατισμό, που δεν είναι παρά ο πυρήνας της κοινωνικής θεωρίας της μαρξιστικής Αριστεράς.

Ο αριστερός κρατιστής Ανδρέας Παπανδρέου βρήκε άξιο μιμητή του τον δεξιό κρατιστή Κώστα Καραμανλή, ο οποίος, ως πρωθυπουργός, συνέχισε τον ΠΑΣΟΚικό δρόμο του δημοσιονομικού ξεχειλώματος σε πλήρη αντίθεση με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή που θεωρούσε την δημοσιονομική λιτότητα τον ασφαλέστερο δρόμο για την βιώσιμη ανάπτυξη και ευημερία.

Αλλοίωσε έτσι, το ίδιο το κεντροδεξιό φιλελεύθερο προφίλ της ΝΔ πλειοδοτώντας σε Ανδρεοπαπανδρεϊκού τύπου κρατικές παροχές σε συντεχνίες και… σε ό,τι κινείται προεκλογικά, με πρωτεργάτη τον ανεκδιήγητο Παυλόπουλο, που καθόλου τυχαία η αριστερή συμμορία κρατιστών του Τσίπρα θεώρησε κατάλληλο για ΠτΔ!

Και ενώ υπήρξε μία σχετική συγκράτηση του χρέους από το 2004 μέχρι το 2006 η τριετία 2007-2009 ήταν η χαριστική βολή για την χρεοκοπία του νεοελληνικού Κράτους.

Η κατακόρυφη αύξηση του πρωτογενούς ελλείμματος από το 2004 μέχρι το 2009 δεν αφήνει καμία αμφιβολία για την προσωπική ευθύνη του Κώστα Καραμανλή να υιοθετήσει για λόγους δημαγωγίας την φαύλη ΠΑΣΟΚική μέθοδο άλωσης της κυβερνητικής εξουσίας.

Τον ίδιο δρόμο επιχείρησε να συνεχίσει ο χαοτικός Γιώργος Παπανδρέου ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ, γνωρίζοντας ότι στα κρατικά ταμεία το 2010 δεν υπήρχαν λεφτά ούτε καν για συντάξεις και μισθοδοσία, ήταν έτοιμος να δώσει κάποιες αυξήσεις μισθών και έταζε περισσότερες, επειδή «λεφτά υπήρχαν» αν σταματούσε η φοροδιαφυγή και αν εισπράττονταν χρέη προς το Κράτος, ξέροντας πολύ καλά ότι δεν υπήρχε ούτε κατά διάνοια ο χρόνος για να αποδώσουν τέτοια μέτρα, σωστά κατά τα άλλα, αν και για τα περίφημα, τότε 42 δις παγωμένων  χρεών προς το Κράτος υπήρχε έντονη η άποψη ότι ούτε 10 δις δεν ήταν πια «ζωντανά» χωρίς να σημαίνει ότι ακόμα και αυτά ήταν σίγουρα εισπράξιμα, έστω σε βάθος χρόνου.

Τη συμμορία Τσίπρα λοιπόν δεν την έφεραν ούτε τα μνημόνια, ούτε καν η χρεοκοπία.

Την έφερε μία κρατικολάγνα εκλογική πλειοψηφία που, κυρίως ο Ανδρεοπαπανδρεϊκός αριστερός, δημαγωγικός λαϊκισμός, αλλά και ο «κοτζαμπάσικος Καραμανλισμός την έμαθε να περνάει τα γεγονότα από το φίλτρο «του λαού που έχει πάντα δίκιο».

Και όταν πια το 2010 το Κράτος δεν μπορούσε να συνεχίσει να πληρώνει όσα του φόρτωσαν οι αριστερές πολιτικές (οι αντιφιλελεύθερες πολιτικές) 1980-2010, έ τότε είχε έρθει η ώρα να τιμωρηθεί η μαντάμ Μέρκελ, οι τοκογλύφοι τραπεζίτες, η νεοφιλελεύθερη Ευρώπη και οι προδότες δωσίλογοι Σαμαράς και Βενιζέλος από τον Τσίπρα και τον Καμένο!

Υπάρχουν ακόμα καλοπροαίρετοι άνθρωποι που ψέγουν τον Αντώνη Σαμαρά επειδή το 2015 δεν δέχθηκε να παραστεί στην εθιμοτυπία παραλαβής-παράδοσης στο  ανήθικο, αδίστακτο, νεοσταλινικό τσογλάνι που τον καθύβρισε δημόσια με τρόπο που ποτέ άλλοτε δεν έχει συμβεί σε δυτική δημοκρατία.

Η Τσιπραίικη επινόηση της «Ελλάδας των πολλών» δεν είναι παρά η νέα έκδοση των «μη προνομιούχων» που… «έπρεπε να ξανακερδίσουν την Ελλάδα που τα μνημόνια έριξαν πάλι στα χέρια των ξένων ραντιέρηδων και των ντόπιων ελίτ» 

Υπερψηφίζοντας το 2015 τη σοσιαλιστική συμμορία Τσίπρα, το εκλογικό σώμα δεν κατανοούσε ότι αναλάμβανε το ρίσκο να υποστεί τις συνέπειες άτακτης χρεοκοπίας και εξόδου από το ευρώ.

Στις 7 Ιουλίου 2019, πάνω από το 50% του εκλογικού σώματος έδωσε και πάλι την ψήφο του σε δημαγωγικούς σχηματισμούς, επιβεβαιώνοντας την άποψη ότι ο ανορθολογισμός έχει βαθιά δομικά στοιχεία μέσα στην Ελληνική κοινωνία.

Από την επομένη των εκλογών ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, ως κυρίαρχη πολιτική δύναμη του ανορθολογισμού επιχειρούν και πάλι (παρέα με το παρασκήνιο των ΛιβανοΛαλιώτηδων και το προσκήνιο αλητών και Ρουβίκωνα) να εμφανισθούν και πάλι ως προστάτες «της Ελλάδας των πολλών από τη νεοφιλελεύθερη ΝΔ του γιού του αποστάτη και των ελίτ»!

Το μόνο παρήγορο είναι ότι ένα 40% του εκλογικού σώματος απάντησε ότι όλους αυτούς τους θεωρεί πια πολιτικούς νταβατζήδες.   

(1)Το διάγραμμα είναι μέρος του διαφωτιστικού άρθρου του Δ. Στρατόπουλου δημοσιευμένου στις 23/05/2016 https://www.protagon.gr/epikairotita/poioi-einai-oi-megaloi-prwtagwnistes-tis-krisis-44341082501

Zaretos_sxediagrama

(2) Είναι πράγματι συγκλονιστικά τα στοιχεία της τρομακτικής δημοσιονομικής σπατάλης την δεκαετία 1981-1990 όπως παρουσιάζονται σε άρθρο του Τάσου Ι. Αβραντίνη στις 12/07/2013 https://www.capital.gr/arthra/1834092/to-kostos-ton-rousfetologikon-proslipseon

(3)Ο οικονομικός αναλφαβητισμός  σε συνδυασμό με την αντιμνημονιακή ρητορική κάνει πολύ δύσκολη την ενημέρωση των Ελλήνων πολιτών πάνω στα πραγματικά πολιτικοοικονομικά στοιχεία που οδήγησαν στην κρατική χρεοκοπία το 2009  https://www.dianeosis.org/crisis-monitor/

(4) +ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΣΑΜΟΥΡΓΚΕΛΗΣ: « Οι συνένοχοι, ο ρόλος των Τραπεζών και του Ευρώ στην Ευρωπαϊκή και Ελληνική κρίση» εκδόσεις Παπαζήση 2016 σελ. 31, καθώς και Κεφάλαια 6ο &7ο.

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top