ΑΡΘΡΑ

Η 21 Φεβρουαρίου 2018 δεν θα ξεχαστεί

Πολλοί παρακολουθήσαμε τη χθεσινή αντιπαράθεση στη Βουλή, αλλά και όσα είδαν το φως της δημοσιότητας από την ημέρα  που η συμμορία του Μαξίμου επιχειρεί την τελική Μαδουροποίηση της πολιτικής ζωής του τόπου μας, την τελική σύγκρουση με την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας μας.

Και είμαστε εξοργισμένοι με τον απροκάλυπτο τρόπο που μερικά ορφανά του ΚΚΕ επιχειρούν να ανατρέψουν την Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία, να εγκαταστήσουν ένα ολοκληρωτικό καθεστώς, για «να πάρουν επιτέλους και την εξουσία», καταργώντας τα «θεσμικά εμπόδια» που βάζει στο δρόμο τους η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, όπως απροκάλυπτα έχει δηλώσει ο ίδιος ο αρχηγός της συμμορίας.

Και είμαστε αποφασισμένοι όχι μόνο να τους εμποδίσουμε αλλά να τους αντιμετωπίσουμε με τέτοιον τρόπο που:

1. Να θυμηθούν οι παλιότεροι και να μάθουν οι νεότεροι, ότι οι ίδιες εκείνες δυνάμεις που μετά τον πόλεμο οδήγησαν τη χώρα στον αιματηρά διχαστικό εμφύλιο, επιχειρούν σήμερα να πάρουν τη ρεβάνς από τις συνασπισμένες τότε δημοκρατικές δυνάμεις που γλύτωσαν τη χώρα από τον κομμουνιστικό παράδεισο.

2. Να αναδείξουμε την αβυσσαλέα διαφορά που χωρίζει τα δημοκρατικά κόμματα από κάθε μαρξιστικό, κάθε φασιστικό, κάθε ναζιστικό μόρφωμα, είτε αυτό είναι κόμμα, είτε οργάνωση,  είτε οτιδήποτε είδους παρακρατική συμμορία.

Γιατί είναι άλλο να έχεις όντως πολιτικές ευθύνες για την εκτόξευση της φαρμακευτικής δαπάνης, για τον υπέρογκο κρατικό δανεισμό, για τη δημιουργία πελατειακών αντιπαραγωγικών δομών, να αποδέχεσαι και να διορθώνεις τα λάθη σου λειτουργώντας μέσα στα θεσμικά όρια του πολιτεύματος και άλλο να χρησιμοποιείς τις ευθύνες των πολιτικών σου αντιπάλων για «να τους τελειώσεις» επειδή λόγω της αντιληπτικής δομής σου πιστεύεις ότι θέλουν «να σε τελειώσουν».                                                                                                                                      Αυτή η αντίληψη δείχνει εκφασισμένη πολιτική σκέψη, δείχνει αδίστακτη προσωπικότητα, δείχνει απόφαση να κινηθείς στο πλαίσιο της δικής σου απόλυτης πολιτικής ελευθερίας.

Και όλη η σύγχρονη ανθρώπινη Ιστορία είναι γεμάτη από αποδείξεις ότι η απόλυτη πολιτική ελευθερία κάποιων δεν μπορεί παρά να στηθεί πάνω στις πλάτες του λαού και δεν είναι παρά το πρόσωπο του ολοκληρωτισμού. Το πρόσωπο που μισεί κάθε τι πραγματικό και συγκεκριμένο γιατί του χρειάζεται να κρύβει διαρκώς το αποκρουστικό του φαντασιακό πίσω από τον υπαινιγμό και την αοριστία, πίσω από τη συκοφαντία και την δαιμονοποίηση, πίσω από τη λάσπη της ανωνυμίας, της αόριστης καταγγελίας, της κατευθυνόμενης ψευδομαρτυρίας.

Έχουν λοιπόν πια πέσει οι μάσκες.

Ένα παρακρατικό συνονθύλευμα στους κόλπους των τριών διακριτών εξουσιών, ενεργώντας συντονισμένα υπό τις διαταγές του Τσίπρα, στοχοποιεί δέκα κορυφαίες πολιτικές προσωπικότητες, με χαλκευμένα στοιχεία και κουκουλοφόρους καταδότες τους οποίους προφανέστατα εκβιάζει, έχοντας απ’ ό,τι φαίνεται συντριπτικά ενοχοποιητικά στοιχεία για τη συμμετοχή τους στο πραγματικό σκάνδαλο NOVARTIS.

Η ανωνυμία που τους προσφέρει το παρακράτος του Μαξίμου έχει διπλό στόχο:

  1. Να εμποδίσει τη δίωξή τους από τους συκοφαντούμενους πολιτικούς αλλά και από το επίσημο/νόμιμο δικαστικό μας σύστημα. 2. Να τους προσφέρει «άφεση αμαρτιών» πού μόνο σε καθεστώς διαρκούς ανωνυμίας μπορεί να υπάρξει, με αντάλλαγμα τις καθ’ υποβολή καταθέσεις τους.

Όμως, η γελοιότητα, η προχειρότητα, οι παιδαριώδεις διατυπώσεις των «καταθέσεων» των κουκουλοφόρων μαρτύρων, οι σπασμωδικές αντιδράσεις μελών του παρακρατικού θύλακα στη Δικαιοσύνη, η εργώδης καθημερινή στήριξη του παρακράτους του Μαξίμου από κραυγαλέα κορυφαίους αλήτες της «ενημέρωσης», δείχνουν τον πανικό του συστήματος ΣΥΡΙΖΑ.

Δείχνουν τη γύμνια του βασιλιά.

Δείχνουν το αδιέξοδο ενός συστήματος σκέψης που είναι αποφασισμένο να πράξει εκτός των ορίων της δημοκρατικής νομιμότητας αλλά διαπιστώνοντας ότι δεν μπορεί να υπερβεί αυτά τα όρια, επιχειρεί να τα ανατρέψει με αυξανόμενη επιθετικότητα.

Από αυτό το σύστημα μας χωρίζει άβυσσος. Η άβυσσος ανάμεσα σε Δημοκρατία και Ολοκληρωτισμό. Ανάμεσα στην κατοχύρωση και στην κατάργηση των ατομικών δικαιωμάτων. Ανάμεσα στην ελεύθερη αγορά ως αντίβαρο στην πολιτική εξουσία και στη συγκέντρωση όλης της εξουσίας, πολιτικής και οικονομικής σε ένα και μόνο πολιτικό κέντρο με κρατικά ελεγχόμενη οικονομία και τραπεζικό σύστημα. Ανάμεσα στη συναίνεση πολιτικών αντιπάλων και στην κατατρομοκράτηση πολιτικών εχθρών.

Κάποιος από τους συμμορίτες δήλωσε ότι είναι φτιαγμένοι από «άλλο» υλικό!

Έχει δίκιο! Κατάγονται από τους ιδεολογικοπολιτικούς τους προγόνους. Έρχονται από μακριά.

Στον χρόνο ανάμεσα στην απόφαση του Λένιν για φυσική εξόντωση των κουλάκων ως εχθρών της στερέωσης του σοσιαλισμού και της απόφασης του Μαδούρο για οικονομική εξαφάνιση της μεσαίας τάξης ως εχθρού της εγκαθίδρυσης της unitat popular, βρίσκεται η ιστορική διαμόρφωση εκείνης της πολιτικής σκέψης και πράξης που έδωσε προτεραιότητα στην Ισότητα απέναντι στην Ελευθερία.

Η μετατροπή της Μαρξικής θεωρίας σε ιδεολογία του Μαρξισμού-Λενινισμού δεν ήταν παρά η εκθεμελίωση  της στοιχειώδους (elemental) αξιακής βάσης του Διαφωτισμού, η ανατροπή της  θεμελιώδους αρχής (principium) της νεωτερικής κοινωνίας, η αντικατάσταση του βαθύτατα ανθρωπιστικού πρωτείου της Ελευθερίας από τον αυταρχικό πυρήνα της Ισότητας.

Ο Μαρξισμός-Λενινισμός υπήρξε το γονίδιο καρκινογένεσης του ολοκληρωτισμού, πάνω στο σώμα του Διαφωτισμού και είναι αυτή η καρκινογένεση που σε βάθος ιστορικού χρόνου, μεταστοιχείωσε το εργατικό κίνημα από μέρος του αστερισμού υπεράσπισης των ανθρώπινων και των ατομικών δικαιωμάτων, σε πολιτική Αριστερά και στην συνακόλουθη μετατροπή αυτής της πολιτικής Αριστεράς σε τζιχάντ στο σώμα της νεωτερικής κοινωνίας.

Στο portofolio των γελοίας μεγαλοπρέπειας self promotions του Λενινικού κομμουνισμού και του Χιτλερικού φασισμού έχει αποτυπωθεί ο επιθανάτιος ρόγχος της εποχής των αυτοκρατοριών, καθώς αυτές επιχειρούσαν να αποτρέψουν την οριστική και αμετάκλητη κατάρρευσή τους και την ανάδειξη των Εθνών-Κρατών ως νέας πρωτοπόρας μορφής κοινωνικής οργάνωσης.

Υπό την επίδραση της Αριστερής ιδεολογικής αντινεωτερικής τζιχάντ η πάλη των λαών για απόκτηση εθνικής ταυτότητας στα τέλη του 19ου αιώνα μπολιάζεται με το στοιχείο του εθνικολαϊκισμού, που σήμερα αξιώνει ιδεολογική και πολιτική ηγεμονία σε χώρες μηδέποτε πλήρως διαφωτισθείσες όπως η Ελλάδα, (αφού στη χώρα μας ήταν η θεοκρατική ορθοδοξία ο αγωγός επικοινωνίας των Ελλήνων με το λογοκεντρικό άθεο σύμπαν του Διαφωτισμού!) και  σε χώρες με «σοσιαλιστική» θεσμική υστέρηση όπως η Πολωνία και η Ουγγαρία.                      Παρουσιάζει μάλιστα επιδραστική παρουσία σε χώρες με μεγάλη φιλελεύθερη παράδοση όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, όπως δείχνει ο απομονωτισμός του Brexit, έστω και αν σε αυτόν μπορούμε να διακρίνουμε και μία εργαλειακή εθνική στάση αναμονής, μέχρι να τελειώσει ο στροβιλισμός της «μπίλιας» στη ρουλέτα της νέας παγκόσμιας ισορροπίας.

Τι να κάνουμε! Ανάμεσα στον γενέθλιο φιλελευθερισμό της Ελευθερίας που προσεγγίζεται κατά την Αγγλική «σχολή» νεωτερικότητας και στον εγγενή αυταρχισμό της Ελευθερίας που καταχτιέται κατά την Γαλλική θερμιδωριανή εκδοχή του, εμείς γνωρίσαμε μόνο τον «φιλελευθερισμό» που σήμερα εκπροσωπεί ο….Μοσκοβισί!

Ο «καλός λαός» είναι σήμερα η εθνικολαϊκιστική μισγάγκεια σύγκλισης όλων των  ρευμάτων ολοκληρωτικής σκέψης, ως αντίδρασή της στην παγκοσμιοποίηση που φέρνοντας πολύ κοντά διαφορετικούς πολιτισμούς γεννά ανορθολογικό «ρευστό» φόβο, νεοπαγανισμό, αντισημιτισμό, ρατσισμό.

Ο εθνικολαϊκισμός ερμηνεύει/κατανοεί την απαξίωση των γεωγραφικών συνόρων, τη διεθνοποίηση του εμπορίου, την παγκόσμια παραγωγική αναδιάταξη, την διεθνοποιημένη αγορά κεφαλαίων, την ψηφιακή ταχύτητα του σύγχρονου κόσμου, ως επίθεση κατά της εθνικής/ταυτοτικής ύπαρξης των λαών.

Όσο δε πιο ανοχύρωτος θεσμικά, παραγωγικά και πολιτισμικά είναι (ή-και αισθάνεται) κάθε λαός, τόσο πιο πολύς είναι ο ρευστός φόβος του μπροστά στη νέα πρόκληση της παγκόσμιας συνύπαρξης, πιο έντονη η ιδέα της πανταχόθεν εχθρικής εθνικής του περικύκλωσης, η αγχώδης καταφυγή του στον ανορθολογισμό και, εν τέλει, στο φαντασιακό ενός περίκλειστου απομονωτισμού.

Και για να επιστρέψουμε στα καθ’ ημάς, οι αιτίες της σύγκλισης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, της σχετικής εκλογικής του αντοχής, της ακραίας επιθετικότητας στους πολιτικούς του αντιπάλους βρίσκονται στη μειωμένη εθνική μας αυτοπεποίθηση, στο ότι καλλιεργούν (και ηρωοποιούν/ιεροποιούν) τον εθνικό ταυτοτικό μας φόβο, στο προσωπικό μας δημοκρατικό και θεσμικό έλλειμα, στις αριστερόδοξες,  εθνολαϊκιστικές μας ιστορικές καταγραφές.

Μοιάζει με μοίρα και αδιέξοδο αλλά δεν είναι.

Όσο η κατοχή της εξουσίας και ο φόβος της απώλειάς της αυξάνει τη ροπή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ να μεταθέτει τη θεσμική της λειτουργία σε παρακρατικά κέντρα που η ίδια δημιουργεί, τόσο καθαρότερος γίνεται σε μας ο κίνδυνος από την παραμονή τους στην κυβέρνηση, τόσο αυξάνει η διάθεσή μας να στρατευθούμε στο μέτωπο απαλλαγής της χώρας μας από το παρακράτος τους.

Ναι, είχε δίκιο ένας ομιλητής του ΣΥΡΙΖΑ χθες στη Βουλή. Οι αριστεροί (και όχι η Αριστερά όπως είπε) γνώρισαν διώξεις από το παρακράτος. Αλλά ξέχασε ότι αυτό το παρακράτος υπήρξε ως ενσωμάτωση εκδικητικών ή φασιστικών ή αντικομμουνιστικών στοιχείων στο Κράτος που αντιστάθηκε, που αμύνθηκε στην ένοπλη επιχείρηση κατάκτησης της ελληνικής επικράτειας από το ΚΚΕ, με όπλα εισαγωγής της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Το Κράτος που (ευτυχώς) νίκησε το παρακράτος της ΠΕΕΑ, της περίφημης κυβέρνησης του βουνού.

Αν οι συνασπισμένες δημοκρατικές δυνάμεις κατάφεραν τότε να αποσοβήσουν τον κίνδυνο εδραίωσης κομμουνιστικού καθεστώτος που με τα όπλα προσπάθησε να οικοδομήσει το ΚΚΕ, έχουν κάθε λόγο και σήμερα να σταματήσουν για δεύτερη φορά την ίδια ακριβώς προσπάθεια δημιουργίας ολοκληρωτικού καθεστώτος, ανεξάρτητα αν τότε φορούσε το φωτοστέφανο της δικτατορίας του προλεταριάτου και σήμερα ντύνεται τα κουρέλια της σκευωρίας κατά πολιτικών προσώπων όπως ξεκίνησε και κατά της ίδιας της Δημοκρατίας όπως τελικά στοχεύει.

Ανάμεσα σε θύτες και θύματα δεν υπάρχει ούτε συναίνεση ούτε ίση απόσταση

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top