ΑΡΘΡΑ

Ποιος νεοφιλελευθερισμός καλή μου κυρία;

Από το 1980 μέχρι το 2010, οι κυβερνήσεις δανείζονταν μέσω του Κράτους με τη συνενοχή του Τραπεζικού συστήματος και πουλούσαν διορισμούς, ρουσφέτια, επιδόματα, ΑΤΑ, φορολογική, ασφαλιστική, συνδικαλιστική ασυδοσία αγοράζοντας συντεχνιακή εκλογική πελατεία.

Τελεία.

Μέχρι το 2010 η κάθε είδους Αριστερά δεν είχε πάρει μέρος στην εκτελεστική εξουσία αλλά σε όλη τη μεταπολίτευση βρίσκεται στην νομοθετική εξουσία νομοθετώντας με τα κυβερνητικά κόμματα από το 1980 και μετά, υπέρ της στερέωσης και της επέκτασης  του σοβιετολάγνου κρατισμού.

Τελεία.

Όλη αυτή η «φιλεργατική» μεταπολιτευτική νομοθεσία Δεξιάς, Κέντρου και Αριστεράς λειτούργησε τελικά ως αντικίνητρο επενδύσεων, αποβιομηχανοποίηση, απώλεια θέσεων εργασίας, περαιτέρω υπονόμευση του Ασφαλιστικού, πτώση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων, μείωση των κρατικών εσόδων και παράλληλη αύξηση των δαπανών για ακόμα περισσότερους διορισμούς.

Τελεία.

Μέχρι το 2010 ο κρατικός υπερδανεισμός επέτρεπε στον Καισαρικό Παπανδρεϊσμό, στον Κοτζαμπάσικο Καραμανλισμό και στην Κομμουνιστοτραφή Εξουσιολαγνεία να κάνουν πως δεν βλέπουν πού οδηγούσαν όλοι μαζί τη χώρα, να αδιαφορούν για το επερχόμενο υφεσιακό σπιράλ και επιδοτώντας την κατανάλωση να την παρουσιάζουν ως πραγματική ανάπτυξη.

Τελεία.

Με εξαίρεση την προσπάθεια του Κώστα Σημίτη και ενός στενού επιτελείου συνεργατών του, έγινε μία προσπάθεια, με αιχμή τα Ολυμπιακά έργα στο σύνολό τους, να μαζευτούν τα ασυμμάζευτα που βρήκε φανατικά αντίθετους τους εισφοροφυγάδες, τους κρατικά σιτιζόμενους απατεώνες, τον δημοσιοϋπαλληλικό μισθοφορικό στρατό, την διεφθαρμένη άεργη μεσαία διακομματική νομενκλατούρα καθώς και τις οικογένειες όλων αυτών.

Τελεία.

Επειδή τίποτα δεν έδειχνε ότι οι επόμενες κυβερνήσεις θα άλλαζαν πολιτική, η κρατική χρεοκοπία ήταν θέμα χρόνου και απλά επιταχύνθηκε λόγω της παγκόσμιας κρίσης χρέους.

Τελεία.

Μετά το 2010 τα τεράστια χαμηλότοκα δάνεια των ευρωπαίων πολιτών προς το χρεοκοπημένο Κράτος μας, αποσόβησαν την α λα Βενεζουέλα ή Αργεντινή ανθρωπιστική κρίση και οι μνημονιακοί όροι που τα συνόδευαν ήταν η μεγαλύτερη μεταπολεμική ευκαιρία που είχαν τα δημοκρατικά κόμματα να μεταρρυθμίσουν το μη βιώσιμο οικονομικοκοινωνικό μας μοντέλο.

Τελεία.

Παρ’ όλη την τεράστια προσπάθεια που κατέβαλαν οι κυβερνήσεις από το 2010 μέχρι το 2015 και την αναμφισβήτητη επιτυχία του μηδενισμού του πρωτογενούς ετήσιου κρατικού ελλείματος των 24-25 δις, τα εμπόδια που πρόβαλλαν όλες οι συνιστώσες του κορπορατίστικου κρατισμού δημιούργησαν μία πολιτική ατμόσφαιρα παραλόγου όπου λέξεις και έννοιες έχασαν την σημασία τους και στερεότυπα ενός αχαλίνωτου λαϊκισμού κυριάρχησαν, μέχρις σημείου να σχηματίσει κυβέρνηση ένας απίθανος αχταρμάς νεοσταλινικών, ευρωκομμουνιστών, αντιεξουσιαστών, αναρχοαυτόνομων πολυτελείας, κρατικοδίαιτων μαρξολόγων, ράθυμων αριστερών «διανοητών», αλλοπαρμένων  δικαιωματιστών και βουκολικών «οικολόγων» με τη στήριξη του πιο τυχοδιωκτικού πατριδοκάπηλου ακροδεξιού γκρουπούσκουλου που εμφανίστηκε στη διάρκεια της μεταπολίτευσης.

Τελεία.

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με μεθοδικότητα και αρκετή επιτυχία, επιχειρώντας να κρατήσει όρθιο το τεράστιο δίκτυο κρατισμού και τα ιδεολογήματα που το στηρίζουν, δημιούργησε τεράστια θεσμική, οικονομική και κοινωνική φθορά.

Τελεία.

Και ενώ επί σαράντα περίπου χρόνια δημοκρατικής διακυβέρνησης κυριάρχησε στο σύνολο της κοινωνίας και της οικονομίας μας ο Κρατισμός, οδηγώντας μας στη χρεοκοπία, η απίθανη αυτή συγκυβέρνηση βρήκε κατάλληλο αριστερόστροφο έδαφος ώστε να επιβάλλει την ιδέα ότι για το σημερινό μας χάλι φταίει κάτι που ποτέ δεν υπήρξε σ’ αυτή τη χώρα, ο… νεοφιλελευθερισμός!

Τελεία.

Η μεγάλη στρέβλωση και η ακόμα μεγαλύτερη άγνοια που εξ απαλών ονύχων της ελληνικής κοινωνίας περιβάλλει τις έννοιες του φιλελευθερισμού και του νεοφιλελευθερισμού που οφείλεται ΚΑΙ στην ανυπαρξία φιλελεύθερου κόμματος, ικανού να τοποθετεί στο κέντρο της πολιτικής μας πράξης και σκέψης την φιλελεύθερη πολιτική και ιδεολογική ατζέντα, επέτρεψε στην ακροαριστερή και ακροδεξιά δημαγωγία της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να περάσει την ιδέα ότι οι μνημονιακοί όροι και τα αντίστοιχα δάνεια ήταν καταστροφή επειδή αποτελούσαν… επίθεση του διεθνούς νεοφιλελευθερισμού κατά των Ελλήνων!

Θαυμαστικό.

Αλλά μόνο κατά των Ελλήνων, αφού άλλοι λαοί βγήκαν από την κρίση με αντίστοιχα δάνεια και αντίστοιχους όρους.

Τελεία.

Δεν υπάρχει σήμερα κανένα δημοκρατικό κόμμα που να λέει στον ελληνικό λαό όλη την φιλελεύθερη αλήθεια: Ότι τα δάνεια και οι όροι της μνημονιακής περιόδου που θα κρατήσει για αρκετά ακόμα χρόνια συνιστούν όντως επίθεση, αλλά επίθεση εναντίον του Κρατισμού και όσων τον εγκαθίδρυσαν ως ιδεολογία και οικονομικό μοντέλο.

Τελεία.

Του Κρατισμού που από το 1980 μέχρι το 2010 ευθύνεται αποκλειστικά για την 7η κρατική χρεοκοπία και όσα δεινά αυτή έχει προκαλέσει στο σύνολο των ελληνικών οικογενειών και κυρίως στον ανοχύρωτο επιχειρηματικό τομέα και τους εργαζόμενους σ’ αυτόν, που με τον καθημερινό μόχθο τους προσπαθούν να αντιμετωπίσουν το μεταπολιτευτικό φορομπηχτικό Κράτος, που επιμένει όρθιο και παμφάγο να τρέφει  κολεχτίβες/καρκινώματα πάνω στο σώμα της κοινωνίας.

Τελεία.

Ένα φορομπηχτικό Κράτος που επί ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ έλαβε διαστάσεις πογκρόμ κατά του πολιτικού και οικονομικού φιλελευθερισμού που ποτέ δεν υπήρξε σε αυτήν τη χώρα, πογκρόμ κατά της ευημερίας των ελληνικών οικογενειών, πογκρόμ κατά της ίδιας της λογικής, με ιδεολογική ναυαρχίδα την αντιδεξιά παραμύθα.

Τελεία.

Καταλάβατε κυρία Γεννηματά;

Ερωτηματικό.

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top