ΑΡΘΡΑ

Σκέψεις μπρος στην Ελιά της Καρδαμύλης

Στον τόπο αυτόν δύσκολα συναντάς την Ιστορία, κι ας είναι δίπλα σου! Φωλιάζει στις ρίζες της ελιάς δυο χιλιάδων χρόνων, στη μέση ενός λιβαδιού γεμάτου κοφτερά αγριόχορτα, όπως οι λέξεις στα ποιήματα του Σεφέρη και του Αναγνωστάκη. Μικρά φιδάκια υπερασπίζονται το καταφύγιό της κι αν πλησιάσεις πολύ, ακούς το σφύριγμά τους:

«Ταξιδιώτη δεν είναι τόπος για σένα τούτος. Κι αν από τα χρώματά του γελαστείς, κι αν οι γραμμές του ορίζοντα φιλικές σου φανούνε να ξέρεις πως είναι παγίδα. Σειρήνες είναι τα χρώματα κι ο ορίζοντας εδώ. Που θα σε πλανέψουνε, θα κάνουνε το ταξίδι σου επικίνδυνο, όπως κάθε αληθινό ταξίδι πρέπει νάναι.                                                                                                                                                                                               

 Και μόνο τότες, σαν αισθανθείς τον κίνδυνο να σε ζώνει θα μπορέσεις ν’ ακούσεις τα σπαράγματα της ιστορίας ν’ ατμίζουνε από τα φύλλα της ελιάς-αρχόντισσας, καθώς η αύρα τα παίρνει, τα στριφογυρίζει μερικές στιγμές στο κενό για να τα αποθέσει στο τέλος, με κάθε φροντίδα, στα πυκνά φυλλώματα των σκίνων».

Μένουν εκεί όλη νύχτα συνηθίζοντας το τοπίο, ετοιμάζονται ν’ αντικρύσουν με το πρώτο φως τη νέα δύσκολη ζωή τους πλάι στους περιπατητές που προσπερνάνε ανέμελοι και βιαστικοί. Μα προσπερνιέται αλήθεια η Ιστορία;

Μα κι αν ακόμα δεν την προσπεράσεις, αν την αντικρύσεις με τη βιασύνη μιας τριήμερης εκδρομής, ξέρεις πως έχει τίμημα βαρύ η ανέμελη αυτή αποκοτιά σου;                                                                                                                                   Γιατί δεν είναι μόνο καθρέφτης η Ιστορία.

Φακός είναι και καθρέφτης μαζί.

Να κοιταχτείς μέσα της προσεχτικά καθώς θα ξεδιπλώνει μεγεθυσμένα ένα-ένα τα κεφάλαια της Ζωής , καθώς οι ατέλειες του Προσώπου για πρώτη φορά θα περνούν μπροστά σου, τόσο έντονες, τόσο μεγάλες, τόσο αληθινές.  Και τότες καταλαβαίνεις πως έχεις δυο επιλογές.

Πάντα δυο είχες:

Η μια να κόψεις τα γεγονότα σε εικόνες, να τις αφήσεις να περνούνε μπροστά σου άχρονες σαν από ένα παιδικό view master, ασύνδετες, κι ατάκτως ερριμμένες, πασκίζοντας ανέξοδα να μην ωριμάσεις ποτέ καθώς ο χρόνος τους θα περνάει πάντα από πάνω σου. Σα να λέμε δηλαδή να κόβεις φέτες την ίδια τη ζωή σου και να παραπονιέσαι μετά πως σου κόψανε τη σύνταξη.

Κι η άλλη σου επιλογή να πιάσεις το νήμα που θα σε πάει κατ’ ευθείαν πάνω στο Μινώταυρο που τρώει κάθε τόσο τα παιδιά σου, να τον δαμάσεις μια για πάντα (δεν σκοτώνεται ο Μινώταυρος αγαπητέ), ή τον αφήνεις να σε φάει ή τονε δαμάζεις και τονε κάνεις φίλο σου, ψυχαναλυτής του εαυτού σου να γίνεις, να πιάσεις από τα κέρατα το κρυμμένο βρώμικο «Εκείνο» της ανασφαλούς εθνικής σου αυταρέσκειας για να το μετατρέψεις σε ένα ακόμα φιλικό φάκελο στο σκληρό δίσκο του Ιστορικού «Εγώ» σου.

Έχει πολλούς Μινώταυρους η Ιστορία σου. Γι αυτό σου λέω! Δεν προσπερνιέται αυτός ο τόπος με το αχόρταγο για φευγαλέες εικόνες μάτι του τουρίστα κύκλωπα.

Γιατί, πώς να το κάνουμε, δεν είμαστε τώρα πια (εδώ που φτάσαμε) για ηλιοβασιλέματα πλημμυρισμένα Αιγαιακό φώς, ανάμικτα με παϊδάκια κάτω από τον πλάτανο της πλατείας και «…νά για ελάτε αποδώ  να δείτε τον καστρόπυργο και τί σπουδαία παράδοση εκείνες οι βυζαντινές ροζέτες στη μετόπη της ερειπωμένης βασιλικής και δίπλα ακριβώς, αχ τί ομορφιά εκείνη η σύνθεση από vermillion κοραλάκια και ροζ  εκατόμφυλλα…».

Ωραία κι απαραίτητα αυτά αλλά η ελιά είναι εκεί.Στον ελαιώνα της Καρδαμύλης.

Που και που σου ρίχνει μια κρυφή ματιά γεμάτη ένταση κι αμέσως κατεβάζει το βλέμμα περιμένοντας την επόμενή σου Κίνηση, σαν κοριτσόπουλο της γειτονιάς που ντρέπεται όταν περνάς κάτω από το παραθύρι του, αλλά είναι πάντα εκεί να μαγνητίζει ολάκερή σου την ύπαρξη, σα λεπτομέρεια από την επικίνδυνη ζωή των «δεσποινίδων της Αβινιόν».

Εκεί είναι κι ο Ζορμπάς που ΄χει στην αγκαλιά του τη μαντάμ Ορτάνς να γουργουρίζει σα ματρώνα στη θύμηση της μυρωμένης γενειάδας του ναύαρχού της του Κανεβάρο.

Εκεί είναι κι ο Πάτρικ Λη Φέρμορ ο σάξονας-μανιάτης, με τις ωδές του Οράτιου στο χέρι, ν’ αγναντεύει αιώνια πλάι στην δισχιλιόχρονη ελιά το πέλαγο, ν’ αφήνει το βλέμμα του από την πέτρινη ακτή της Σκαρδαμούλας να τρυπά τον ορίζοντα μέχρις εκεί που ο «βοσκός» ο Μιχάλης ο Φιλεντέμ άρπαξε κάτω από τη μύτη των ναζί το διοικητή φον Κράιπε.

Δεν είναι περιπατητής ο Πάτρικ Λη Φέρμορ ρε φίλε!

Δεν είναι ούτε Ιντιάνα Τζόουνς, ούτε Τζαίημς Μποντ και τέτοια.

Αυτά είναι για τους Άγγλους τουρίστες που βλέπουνε BBC κι αποφασίζουνε να ψηθούνε για ένα δεκαήμερο στον τετράγωνο ήλιο της Στούπας με greek salad και mousaka πριν από τη μεσημεριανή σιέστα.                                              Στοχαστικός οδοιπόρος της Ιστορίας είναι ο Φέρμορ κάτω από το επίμονο βλέμμα της ελιάς στο λιβαδάκι της Σκαρδαμούλας. Ένας άλλος Κέρουακ ενός Αλλου Δρόμου είναι, όπου εκείνοι που αξίζουν δεν είναι οι μπήτνικς και «… οι τρελοί, αυτοί που τρελαίνονται να ζήσουν, να μιλήσουν, να σωθούν, που ποθούν τα πάντα την ίδια στιγμή, αυτοί που ποτέ δεν χασμουριώνται ή δεν λένε κοινότοπα πράγματα, αλλά που καίγονται, καίγονται, καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά…» αλλά εσύ κι εγώ, όλοι εμείς οι απλοί ανθρώποι που με κόπο μαθαίνουμε να ντρεπόμαστε κάθε φορά που η ελιά της Σκαρδαμούλας μας θυμίζει την υποχρέωση που έχουμε στα παιδιά μας να δούμε το πρόσωπό μας στον καθρέφτη της Ιστορίας, να ωριμάσουμε και να σταματήσουμε να αναζητάμε τη σωτηρία μας στα λεφτά που «μας χρωστάνε οι κουφάλες οι Ευρωπαίοι που επινόησαν τα μνημόνια για ν’ αρπάξουν τον πλούτο της χώρας μας».

Ο  μόνος αληθινός πλούτος της χώρας μας είναι η σοφία της Ιστορίας της κρυμμένης στις ρίζες της Ελιάς της Σκαρδαμούλας κάπου εκεί στη Μεσσηνιακή Μάνη.

Εκεί όπου τα εκκωφαντικά πρωϊνά, καθώς οι πρώτες αχτίδες φωτός ξεπηδάνε πάνω από τα βράχια της Δρυόπης, αναριγούν οι παραλίες και όλοι μας, μικρά κι ασήμαντα πλάσματα, αφήνουμε για άλλη μια μέρα το μελτεμάκι να πάρει νότια τις ακατάστατες ψευδαισθήσεις της εφηβείας μας και τα ένοχα μυστικά της ηλικιωμένης ανωριμότητάς μας, μέχρι εκεί κάτω που φτάνει το βλέμμα του Πάτρικ Λη Φέρμορ, όπου ο Μινώταυρος συνεχίζει ανενόχλητος να τρώει τα παιδιά μας, με πρωθυπουργό κάποιον Τσίπρα και υπόδειγμα δημοσιογραφίας κάποιον Βαξεβάνη, άξιο διάδοχο κάποιου Κουρή που μας άφησε χρόνους την ώρα που έκανα αυτές τις σκέψεις μπροστά στην Ελιά της Ζωής μας και στην Ελιά της Σκαρδαμούλας ζωήν να  έχει!

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top