ΑΡΘΡΑ

Το άγαλμα του Μαρξ και η πορνοστάρ του Τράμπ!

Στις 5 Μαΐου του 2018 είχαμε ταυτόχρονα δύο ειδήσεις που συγκέντρωσαν μεγάλο μέρος του παγκόσμιου ενδιαφέροντος για, φαινομενικά, διαφορετικούς και ασύνδετους μεταξύ τους  λόγους.

Η πρώτη είδηση αφορά στην τηλεοπτική προειδοποίηση της πορνοστάρ Stormy Daniels προς τον Αμερικανό Πρόεδρο ότι «…έρχεται θύελλα (storm) μωρό μου»! http://www.iefimerida.gr/news/414278/i-stormi-ntaniels-proeidopoiei-ton-tramp-erhetai-thyella-moro-moy-vinteo

Η δεύτερη (σε δημοφιλία) είδηση αφορά στο στήσιμο ενός χάλκινου αγάλματος 5 μέτρων του Καρόλου Μάρξ στην πλατεία της γενέτειράς του, που είναι δωρεά της Κινεζικής κυβέρνησης. http://www.kathimerini.gr/962758/gallery/epikairothta/kosmos/to-agalma-toy-mar3-dixazei-th-geneteira-toy

Θα ήταν σχεδόν αδύνατον να συνδεθούν οι δύο αυτές ειδήσεις αν δεν υπήρχε πεδίο όπου η αναλυτική προσέγγισή τους θα μπορούσε να ωθήσει σε συσχετισμό τους και το πεδίο αυτό δεν είναι παρά ο κόσμος των ιδεών της Ελευθερίας και των Ανθρώπινων και Ατομικών Δικαιωμάτων.

Με την πρώτη κιόλας ματιά, είναι φανερό ακόμα και σε έναν συνταξιούχο καφετζή όπως εγώ, ότι στην Κίνα, τη χώρα δηλαδή που η κυβέρνησή της δώρισε το άγαλμα του Μαρξ, θα ήταν σχεδόν αδύνατον να ανεγερθεί ένα άγαλμα του Friedrich Hayek, παρ’ όλο που και αυτός ήταν, όπως ο Μαρξ, ένας διάσημος φιλόσοφος και οικονομολόγος. Θα ήταν δε εντελώς αδιανόητο να βγει στην τηλεόραση μία πορνοστάρ του «επιπέδου» της Stormy Daniels και να κάνει δημόσια δήλωση με αποδέκτη τον Κινέζο Πρόεδρο περί επερχόμενης θύελλας πιπεράτων αποκαλύψεων!

Δεν είναι δύσκολο μάλιστα, για όσους ενδιαφερόμαστε για την ουσία της έννοιας της Ελευθερίας, να συμφωνήσουμε ότι το ίδιο αδύνατον να συμβούν τα δύο αυτά γεγονότα, θα ήταν στη Ρωσία του Πούτιν, στη Βενεζουέλα του Μαδούρο και στην Τουρκία του Ερντογάν.

Τι κοινό έχουν αυτές οι χώρες (και πολλές άλλες βέβαια) που καθιστά αδύνατο να συμβούν γεγονότα όπως αυτά που είδαμε και διαβάσαμε ότι συνέβησαν στις ΗΠΑ και στην Γερμανία;

Αν με σχετική ευκολία συμφωνήσαμε πριν, δεν είναι  δυσκολότερο να συμφωνήσουμε πάλι πως το κοινό σημείο των παραπάνω χωρών είναι ότι δεν λειτουργεί κάποιου είδους θεσμική προστασία της Ελευθερίας, αν και η νέα μας αυτή συμφωνία εγείρει ήδη ένα νέο ερώτημα που ζητά άμεσα απάντηση προκειμένου να συνεχίσουμε να προσεγγίζουμε το θέμα μας υπό την οπτική της Ελευθερίας και των Ανθρώπινων και Ατομικών Δικαιωμάτων και το ερώτημα αυτό είναι:

Που και πως ακριβώς εκδηλώνεται η θεσμική αυτή προστασία στις ΗΠΑ και στη Γερμανία;

Η απάντηση ότι η προστασία αυτή υπάρχει σε ΗΠΑ και Γερμανία επειδή είναι δημοκρατικές χώρες, δεν μας απαλλάσσει από την ευθύνη και την υποχρέωση να εξηγήσουμε γιατί οι άλλες χώρες δεν είναι δημοκρατικές. Είναι φανερό ότι τα επιχειρήματα περί ύπαρξης Συντάγματος, εκλογικής αντιπροσώπευσης και διάκρισης των τριών εξουσιών δεν είναι ιδιαίτερα πειστικά αφού και οι τρείς χώρες διαθέτουν αυτά τα χαρακτηριστικά, αλλά συμφωνούμε ότι δεν είναι δημοκρατικές, ενώ ανεπαρκές φαίνεται πως είναι και το επιχείρημα περί τυπικής και όχι λειτουργικής ύπαρξης αυτών των χαρακτηριστικών αφού θα πρέπει να ορίσουμε κάποιον υπεράνω αμφισβήτησης κριτή, για την δημοκρατικότητα κάθε συστήματος διακυβέρνησης.

Αφήνοντας κατά μέρος-προς το παρόν- τον πειρασμό να ελέγξουμε τη δημοκρατικότητα και της ελληνικής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ υπό το φως της σκευωρίας NOVARTIS, ή του  ματαιωμένου πραξικοπήματος σχετικά με τον πλήρη κυβερνητικό έλεγχο του τηλεοπτικού προϊόντος που δύο φορές επιχείρησαν να επιβάλλουν στην ελληνική κοινωνία σοσιαλιστικές κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης, φαίνεται ότι ένα αρκετά ασφαλές πεδίο ελέγχου λειτουργίας των θεσμών προστασίας της Ελευθερίας, είναι εκείνο της προστασίας των συναλλαγών, αφού συμφωνούμε ότι ελεύθερες συναλλαγές μεταξύ των ανθρώπων μπορούν να υπάρξουν μόνον αν αυτές είναι οικειοθελείς και σε μία θεσμική κοινωνία μόνο αν υπάρχουν θεσμοί προστασίας τους από τον κρατικό καταναγκασμό.

Δεν γνωρίζω αν είναι πολλοί ή λίγοι όσοι θα συμφωνήσουν ότι ο χώρος όπου κυρίως μπορούμε να ελέγξουμε κάτι τέτοιο είναι η Οικονομία, όσο θα παραμένει ασαφής η δυνατότητα του «δυτικού ανθρώπινου όντος» ή με άλλα λόγια του αυτόνομα σκεπτόμενου πολίτη να κρίνει την ουσία της σχέσης της Οικονομίας με την Ελευθερία και τις Ελευθερίες του.

Αλλά εδώ ακριβώς παρεμβαίνουν τα δύο γεγονότα για να μας βοηθήσουν, ως συμβάντα που έλαβαν χώρα εντός μίας ελεύθερης αγοράς όπου θεσμικά προστατεύονται οι οικειοθελείς συναλλαγές.

Ίσως δεν είναι πια πολύ δύσκολο να συμφωνήσουμε στις προϋποθέσεις για να στηθεί σήμερα ένα άγαλμα του Hayek στην πλατεία Τιεν Αν Μεν ή να βρει τηλεοπτικό βήμα εναντίον του Πούτιν, του Μαδούρο ή του Ερντογάν ή όποια θυελλώδης (Stormy) πορνοστάρ.

Ας δούμε χωριστά κάθε μία περίπτωση.

Ένας υπέρμαχος της φιλοσοφικής και της οικονομικής θεώρησης του Hayek στην Κίνα θα έπρεπε, αν εξαιρέσουμε την πολύ αμφίβολη ελευθερία του να την υποστηρίζει ανοικτά, να πείσει την κυβέρνηση να του διαθέσει την απαραίτητη ποσότητα κρατικού χαλκού, ένα κρατικό χυτήριο για να φιλοτεχνήσει το άγαλμα, έναν κρατικό χώρο για να εκτεθεί μόνιμα, μία τουλάχιστον κρατική τηλεοπτική εκπομπή για να κάνει γνωστή την τοποθεσία ύπαρξης του αγάλματος και ένα κρατικό σύστημα εκδηλώσεων που θα του δώσει τη δυνατότητα να κάνει γνωστό το λόγο για τον οποίο αποφάσισε να φιλοτεχνήσει και να εκθέσει το άγαλμα του σπουδαίου φιλελεύθερου διανοητή.

Αν και η Κίνα είναι πολύ πίσω σε ανάπτυξη συνθηκών αγοράς από τη Ρωσία, τη Βενεζουέλα και την Τουρκία μπορούμε να υποθέσουμε βάσιμα, ότι οι δυσκολίες του εγχειρήματος θα ήταν παρόμοιες αφού σε έναν μεγάλο βαθμό υπάρχει και σ’ αυτές τις χώρες αδυναμία περιορισμού της απόλυτης εξουσίας του Κράτους και γι αυτό αδυναμία να αναπτυχθεί ελεύθερη αγορά χωρίς θεσμική προστασία της.

Αντίστοιχα, μία πορνοστάρ θα έπρεπε (με την προϋπόθεση ότι θα παρέμενε ζωντανή και ελεύθερη) να πείσει το μοναδικό κρατικό ή κρατικά πλήρως ελεγχόμενο τηλεοπτικό δίκτυο να της δώσει βήμα πληροφόρησης του κοινού για τα παραφερνάλια των επιδόσεων των Προέδρων Πούτιν, Μαδούρο και Ερντογάν!

Δεν είμαι σίγουρος αν όσα μέχρι τώρα είχατε την υπομονή να διαβάσετε ήταν αρκετά για να πείσουν πως ενώ είναι προφανές ότι η δυνατότητα των ανθρώπων να συναλλάσσονται οικειοθελώς για να βγάλουν όσα περισσότερα χρήματα μπορούν, συνιστά βασική προϋπόθεση και ταυτόχρονα υπεράσπιση της Ελευθερίας, παρ’ όλο που όσοι θα διαφωνήσετε είναι σχεδόν σίγουρο ότι συμφωνείτε πως ενώ στον καπιταλισμό υπάρχει η ελευθερία να προπαγανδίζεις τον σοσιαλισμό ή οποιοδήποτε αντίθετο σύστημα, είναι πάρα πολύ δύσκολο αυτή η ελευθερία να υπάρχει στον σοσιαλισμό, αλλά και σε κάθε σύστημα που ενώ δεν θα χαρακτηρίζαμε ολοκληρωτικό, η ένταση και η έκταση της κρατικής παρέμβασης θα λειτουργούσε αρνητικά ως προς την υπεράσπιση της Ελευθερίας.

Το παράδειγμα της απαγόρευσης στον Τσώρτσιλ να μιλά στο κρατικό BBC από το 1933 μέχρι το ξέσπασμα του πολέμου, επειδή η άποψή του ότι το Η.Β. έπρεπε τάχιστα να αρχίσει να προετοιμάζεται για πόλεμο με τη ναζιστική Γερμανία ήταν αντίθετη με την κυβερνητική, είναι απόλυτα διαφωτιστικό για την υποβάθμιση της Ελευθερίας από την αυθαιρεσία της κρατικής εξουσίας, ακόμα και σε συνθήκες προηγμένης (σχετικά με τις άλλες χώρες) θεσμικής προστασίας της.

Ακόμα πιο διαφωτιστικό, είναι το παράδειγμα της «μαύρης λίστας» του Χόλυγουντ το 1947, επειδή όσα προκάλεσε συνέβησαν μέσα στο χώρο της ελεύθερης αγοράς αφού πρακτικά απαγορεύθηκε σε ανθρώπους να ασκούν το επάγγελμα που είχαν για να βγάζουν το ψωμί τους. Αλλά αυτό το παράδειγμα είναι χρησιμότερο επειδή απέδειξε περίτρανα ότι ακόμα και η σκληρότερη κρατική αυθαιρεσία περιορισμού της Ελευθερίας αντιμετωπίζεται-έστω μερικώς-από την ελεύθερη αγορά:

Συγκεκριμένα, ο παραγωγός που αγόραζε σενάρια του διωκόμενου Ντάλτον Τράμπο (που έγραφε με ψευδώνυμο) είχε δηλώσει ότι είχε υποχρέωση απέναντι στους μετόχους της εταιρίας παραγωγής να αγοράζει σενάρια που θα απέφεραν κέρδος, εννοώντας ότι δεν νοείται αλλιώς συναλλαγή σε μία ελεύθερη αγορά. Εξ άλλου η ελεύθερη αγορά έδωσε τότε τη δυνατότητα στους διωκόμενους ως κομμουνιστές ή συνοδοιπόρους, να ζήσουν με πολλούς άλλους τρόπους, ανοίγοντας για παράδειγμα έναν φούρνο ή μία βιοτεχνία εσωρούχων αφού κανείς δεν ενδιαφερόταν να μάθει αν το ψωμί που έτρωγε το είχαν ζυμώσει κομμουνιστές, ή τα σώβρακα που φορούσε τα είχαν ράψει συνοδοιπόροι.

Αντίθετα, στη Σοβιετική Ένωση η μοναδική δυνατότητα για τους αντικομμουνιστές ήταν να ζήσουν στα Γκουλάγκ όσο θα άντεχαν, ως αναλώσιμα εργαλεία της προλεταριακής κρεατομηχανής.

Γιατί εκεί δεν υπήρχε πέμπτη τροπολογία του Συντάγματος.                                                                                                  Εκεί δεν υπήρχε καν Σύνταγμα.

Μία απέραντη κομματική Κου-Κλουξ-Κλαν υπήρχε ως απόδειξη του πού οδηγεί αργά ή γρήγορα κάθε μορφή κολεκτιβισμού, ανεξάρτητα από τις πιθανώς ευγενείς αρχικά προθέσεις των οπαδών του.

Καλόδεχτο λοιπόν το άγαλμα του Κάρολου Μαρξ γιατί εμείς πιστεύοντας πραγματικά στην Ελευθερία, αγωνιζόμαστε και για την ….ανεξιθρησκεία.

Στο κάτω-κάτω με το στήσιμο του αγάλματος έχουμε άλλη μια ευκαιρία να ξανανοίξουμε τη συζήτηση για τη σχέση της Μαρξικής θεωρίας με τον λεγόμενο Μαρξισμό-Λενινισμό, δηλαδή τον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό.

Να πείσουμε και πολλούς άλλους ανθρώπους ότι αν σύμφωνα με τον Μαρξ χρησιμοποιείς την Οικονομία για να επιτύχεις την  Ισότητα, αυτό μπορεί να γίνει μόνο εις βάρος της Ελευθερίας, ενώ αν προστατεύεις σύμφωνα με τον Hayek  την ελεύθερη Οικονομία εκείνο που κερδίζεις μαζί με την Ελευθερία, είναι η ευημερία της καπιταλιστικής ανισότητας σε αντίθεση με την ανελεύθερη, ερεβώδη μιζέρια του σοσιαλιστικού και του κομμουνιστικού εξισωτισμού.

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top