ΑΡΘΡΑ

Το πρόβλημα είναι ότι «δικαιωθήκαμε»

Συνταξιούχος είμαι από το 2013. Η βασική μου σύνταξη περικόπηκε αναδρομικά από το 2012 μέχρι σήμερα από 1080 σε 735 και η επικουρική από 340 σε 205.

Αν θέλουμε να αφήσουμε πίσω μας τον κίνδυνο άτακτης (αυτή τη φορά) χρεοκοπίας, που θα βασανίσει άγρια τα παιδιά μας, εργαζόμενα και άνεργα, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΩ ΠΙΣΩ ΤΙΠΟΤΑ, ΟΥΤΕ ΕΓΩ ΟΥΤΕ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ. Αντίθετα πρέπει να περικοπούν συντάξεις όπου υπάρχει κραυγαλέα αναντιστοιχία του σημερινού ύψους των με τις πραγματικές καταβληθείσες εισφορές από τους δικαιούχους των για τρείς κυρίως λόγους:

  1. Επειδή το Κράτος μας είναι (αυτή τη στιγμή) χρεοκοπημένο, δηλαδή δεν του φτάνουν τα έσοδά του για να πληρώνει μισθούς, συντάξεις, δανεικά και τόκους.
  2. Επειδή καμία κυβέρνηση σήμερα δεν μπορεί να αυξήσει τα έσοδά του φορολογώντας μας περισσότερο ή δανειζόμενο από τις αγορές, επειδή

α. η μεν φορολόγησή μας βρίσκεται σε τέτοιο ύψος που αντί να αυξάνει τα έσοδα του Κράτους αυξάνει τα χρέη μας προς αυτό.

β. Επειδή το ύψος του επιτοκίου του 10ετούς με το οποίο δέχονται οι αγορές να δανείσουν το Κράτος δεν επιτρέπει τον βιώσιμο δανεισμό.

Επειδή το πολιτικό και διοικητικό μας σύστημα όχι μόνο δεν διευκολύνει αλλά εμποδίζει την ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα, δηλαδή του μοναδικού τρόπου να αυξήσει τα δικά του έσοδα ώστε να μπορεί να αντιμετωπίσει τα έξοδά του.

Δυστυχώς, πολιτικοί όλων των κομμάτων, συνεπικουρούμενοι από τις καθημερινές θριαμβολογίες «δικαιωμένων υπερασπιστών των λαϊκών συμφερόντων» πανηγυρίζουν, δημιουργώντας ένα νέφος εξαχρείωσης, ακόμα χειρότερο και από εκείνο το ζοφερό ψεύδος του προγράμματος Θεσσαλονίκης του κυνικού αρχιαπατεώνα Τσίπρα.

Δικαιωμένοι αισθάνονται:

α. Όσοι δεν έχουν την ελάχιστη αναγκαία Παιδεία για να καταλάβουν ότι το Κράτος δεν έχει χρήματα ούτε για να επιστρέψει ποσά που έχουν περικοπεί, ούτε για να αποκαταστήσει τις συντάξεις στο παλιό τους ύψος.

β. Όσοι ζουν από το Κράτος (δηλαδή τους φόρους όσων παράγουν) και δεν έχουν την ελάχιστη τιμιότητα να ομολογήσουν ότι η συνεισφορά τους στην γενική ευημερία δεν άξιζε τους θηριώδεις και σίγουρους  μισθούς τους για 30 ολόκληρα χρόνια (1980-2010).

Κανείς δεν φαίνεται πια να δίνει σημασία στην πραγματικότητα.

Κανείς δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται αν το Κράτος θα μπορεί και αύριο να συνεχίσει να αποπληρώνει μισθούς, συντάξεις και όσα ήδη χρωστάει σε δανειστές και σε επιχειρήσεις, προμηθευτές, κατασκευαστές και παρόχους υπηρεσιών.

Σχεδόν κανείς δεν αντιδρά δημόσια στις ανιστόρητες δικαστικές αποφάσεις που αν εκτελεστούν θα οδηγήσουν πολύ γρήγορα και με μαθηματική ακρίβεια την οικονομία στην ύφεση, την ανεργία σε άνοδο, τα κρατικά έσοδα σε μείωση, το τραπεζικό σύστημα σε περαιτέρω συρρίκνωση, όλους τους επιχειρηματικούς δείκτες σε υποχώρηση, την επιστροφή καταθέσεων αδύνατη, τις υπάρχουσες καταθέσεις επισφαλείς και οδηγήσει  και υγιείς θέσεις εργασίας σε εξαφάνιση.

Η χρεοκοπία θα είναι αναπόφευκτη και άγρια.

Οι σχετικές δικαστικές αποφάσεις έχουν εκπορευθεί είτε από ένα θεσμικό συνονθύλευμα νομομαθών λουδιτών, ανίκανων να κατανοήσουν στοιχειωδώς τις λειτουργίες του κόσμου μέσα στον οποίο ζουν, είτε από ένα εξωθεσμικό κέντρο που έχει οργανωθεί από το ΣΥΡΙΖΑ, με σκοπό, μέσα από την κατάρρευση του οικονομικοκοινωνικού ιστού να επιβάλλει το δικό του ολοκληρωτικό μοντέλο εξισωτικού κολλεκτιβισμού στην μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών.

Κάθε ευρώ που θα επιστρέφεται σ’ εμάς θα αφαιρείται από το μέλλον των παιδιών ακόμα και των εγγονιών μας ακριβώς επειδή θα επιστρέφει σ’ εμάς.

Κάθε ευρώ που θα παίρνουμε πίσω θα συντηρεί την ανεργία των παιδιών μας ακριβώς επειδή θα επιστρέφει σ’ εμάς.

Δεν είναι τυχαίο το ότι οι δύο συνταξιούχοι που πήραν ήδη πίσω όσα τους έκοψαν είναι πρώην εργαζόμενοι της ΔΕΗ, γιατί έχει και συμβολική σημασία ως οργανωμένη αντίδραση όλου του κορπορατίστικου συστήματος εξουσίας που έχει αλλοιώσει σοβαρά (αν όχι μόνιμα) το θεσμικό οικοδόμημα της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Η μεγαλύτερη ανάγκη της κοινωνίας μας είναι σήμερα η αλήθεια.

Όλη η αλήθεια.

Η αλήθεια παντού.

Αν το πυκνό αριστερό νέφος ψεύδους, στρέβλωσης, πολιτικής λασπολογίας και ρητορικής αλητείας συνεχίσει να καλύπτει την πραγματικότητα και τις πηγές των προβλημάτων μας, η χώρα δεν θα μπορέσει να επανέλθει σε συνθήκες δημοκρατικής διακυβέρνησης, διατηρήσιμης ανάπτυξης και δημόσιας ασφάλειας.

Το τηλεοπτικό πανηγύρι  των αναδρομικών και της «δικαίωσης» δεν το έχουν στήσει ούτε οι Αυτιάδες ούτε οι Μητρόπουλοι κι οι Ρωμανιάδες.

Εργαλεία είναι αυτοί.

Συνειδητά και πρόθυμα ενεργούμενα στα χέρια συμφερόντων που ξέρουν ότι κάθε MEGA που του βάζουν λουκέτο, κάθε UBER και BEAT που καταφέρνουν να διώξουν από τη χώρα, κάθε ΒΙΟΧΑΛΚΟ και ΤΙΤΑΝ που μεταφέρουν την έδρα τους εκτός Ελλάδας, κάθε ΕΛΛΗΝΙΚΟ που ποτέ δεν αρχίζει και κάθε ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ που εμποδίζεται να επενδύσει σε ανανεώσιμες πηγές καθαρής ενέργειας, αποθαρρύνει τη δημιουργικότητα και διώχνει κεφάλαια και επενδυτές.

Αφανίζοντας έτσι τον ανταγωνισμό έχουν μετατρέψει το Κράτος σε ένα ιδιωτικό χρυσορυχείο συνεργατικής εκμετάλλευσης με εταίρους την κομματική και την πανεπιστημιακή ελίτ, την συνδικαλιστική νομενκλατούρα και κρατικοδίαιτους ομίλους.

Την προπαγάνδα τους στηρίζει μία τεράστια μιντιακή αρμάδα, με ναυαρχίδα την ίδια την κρατική ΕΡΤ, με μικροαπατεώνες τύπου Βαξεβάνη και με ακροδεξιούς μεταμφιεσμένους σε ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ.

Όλους δηλαδή όσους βλέπουμε πρώτο τραπέζι πίστα στους πανηγυρισμούς για τη «δικαίωση των συνταξιούχων».

Το ζήτημα είναι ότι η «δικαίωση» εκτός από τα αναδρομικά φέρνει πίσω και το παραμύθι ότι «μας τα πήραν άδικα κάποιοι δυτικοί τοκογλύφοι τραπεζίτες».

Και αυτό το παραμύθι, επειδή την πρώτη φορά κατέληξε στη φάρσα του ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ και στο τρίτο αχρείαστο μνημονίο, την δεύτερη θα μετατραπεί σε τραγωδία αφού ρεβανσιστές συνήγοροι του Κουφοντίνα, μερικοί από τους οποίους βρίσκονται πια σε κυβερνητικές θέσεις και Χρυσαυγίτες τραμπούκοι που μεταμφιέζουν τον απεχθή νεοναζισμό τους με τις μάσκες είτε του «αντιμνημονιακού αγωνιστή», είτε του «ασυμβίβαστου μακεδονολάτρη» θα εμφανιστούν ως δικαιωμένοι πατριώτες.

Υπό αυτές τις συνθήκες δηλώνω αισιόδοξος που γνωρίζει ότι οι απαισιόδοξοι συνήθως έχουν δίκιο.

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top