ΑΡΘΡΑ

Το πρόβλημα όμως δεν είναι ο κος Μαραντζίδης!

Στις 2 Απριλίου δημοσιεύτηκε στο Protagon άρθρο του κου Νίκου Μαραντζίδη με τίτλο «Το ζήτημα είναι (μόνο) να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ»;

Διαβάζοντάς το αποκομίζουμε την εντύπωση ότι ο αρθρογράφος θεωρεί πως υπάρχει γενικά(!) μία διακομματική πολιτική ελίτ, η φιλαυτία της οποίας περιορίζει την πολιτική σε ένα παιχνίδι κατάληψης της εξουσίας, όπου κυριαρχούν τα επικοινωνιακά χαρακτηριστικά, με αποτέλεσμα τα πραγματικά προβλήματα της χώρας να παραμερίζονται ή και να αγνοούνται.

Πρόκειται για έναν τρόπο σκέψης καταφανώς λάθος.

Λάθος, όχι επειδή τέτοιου είδους παθογένειες δεν διακρίνουν τις κομματικές ελίτ και δεν ταλαιπωρούν το πολιτικό μας σύστημα αφού στη διάρκεια της μεταπολίτευσης είδαμε τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, όταν βρέθηκαν στην αντιπολίτευση, να παίζουν π.χ. το παιχνίδι «όχι σε όλα». Το λάθος του Κου Μαραντζίδη βρίσκεται αλλού και είναι θεμελιώδες:

Βρίσκεται στο ότι θεωρεί πως όλα τα κόμματα που έχουν κοινοβουλευτική παρουσία είναι δημοκρατικά, ότι δηλαδή σέβονται και υπερασπίζονται το πολίτευμα, το σύνταγμα και τους θεσμούς. Μακάρι να είχε δίκιο αλλά δεν είναι έτσι.

Πιο συγκεκριμένα ισχύει ακριβώς το αντίθετο, καθώς υπάρχουν στο κοινοβούλιο τρία κόμματα ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ που η κοσμοθεωρίες τους αν και προερχόμενες από διαφορετική αφετηρία, συγκλίνουν στην ανατροπή του πολιτεύματος και στην εγκαθίδρυση ολοκληρωτικού καθεστώτος.

Το πρόβλημα θα περιοριζόταν στην θεωρητική του βάση αν το ένα από αυτά τα κόμματα δεν είχε καταφέρει (με συνταγματικά έγκυρο τρόπο) να γίνει κυβέρνηση.

Πρόκειται φυσικά για το ΣΥΡΙΖΑ που είναι ένα Μαρξιστικό κόμμα. Ένα κόμμα που από την πρώτη στιγμή που άσκησε κυβερνητική εξουσία επιτίθεται στο πολίτευμα, στο σύνταγμα και στους θεσμούς επειδή δεν τους πιστεύει και δεν τους χρειάζεται, επειδή τους θεωρεί (και πολύ σωστά) εμπόδιο για την κατάληψη όλης της εξουσίας, για την εγκαθίδρυση της απόλυτης εξουσίας στην οποία πιστεύουν.

Και αυτή είναι η θεμελιώδης διαφορά του από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ.

Από τα κοινότοπα επιχειρήματα που παραθέτει ο Κος Μαραντζίδης φαίνεται να μπερδεύει την πραγματική πολιτική με την επικοινωνιακή παραπολιτική διαδικασία. Να  έχει μπερδέψει τις πραγματικές επιπτώσεις για τους πολίτες και τη χώρα από τις αποφάσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, με το επικοινωνιακό κυβερνητικό παίγνιο. Το λέω αυτό επειδή ναι μεν το επικοινωνιακό pattern όλων των κομμάτων κατά τη μεταπολίτευση μπορεί να έχει παράξει (πάνω στην κοινή πλατφόρμα του λαϊκισμού) διχασμό ή συμφιλίωση, φανατισμό ή καταλλαγή, αντιπαλότητα ή συναίνεση, αλλά τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου νομοθέτησαν και κυβέρνησαν πάντα μέσα στα  όρια του πολιτεύματος του συντάγματος και των θεσμών.

Αλλά από πού κι ως που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα του δημοκρατικού τόξου; Το πολίτευμα το σύνταγμα και τους θεσμούς ή τα υπερασπίζεσαι ή τα πολεμάς. Ουδέτερη στάση απέναντί τους δεν μπορεί να υπάρξει, είναι η μοναδική περίπτωση που στην πολιτική ισχύει το μαύρο-άσπρο και φοβάμαι ότι ο Κος Μαραντζίδης δεν αξιολογεί το ΣΥΡΙΖΑ με αυτό το θεμελιώδες, αλάνθαστο και αδιάβλητο κριτήριο.

Όλα όσα έκανε ή προσπάθησε να επιβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ στο θέμα των τηλεοπτικών αδειών είναι  πρωτοφανή και εντελώς ασύμβατα με το αξιακό σύστημα της ελεύθερης αγοράς, της διάκρισης των εξουσιών και της προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων.

Όλα όσα ταυτόχρονα αποφασίζει και εφαρμόζει ο ΣΥΡΙΖΑ δια του υπουργού Παιδείας (συμπεριλαμβανόμενης της πρωτοφανούς υπόθαλψης της εγκληματικότητας στα ΑΕΙ) συνιστούν επιχείρηση αποδιάρθρωσης και αποσάθρωσης του εκπαιδευτικού συστήματος υπό την μέθη της Αλτουσεριανής «αλήθειας» ότι «ένας συνεπής μαρξιστής (και ο Γαβρόγλου είναι συνεπής μαρξιστής γι’ αυτό και ιδιαίτερα επικίνδυνος) θεωρεί το σχολείο μακρύ χέρι του συστήματος αναπαραγωγής και διαιώνισης της αστικής εξουσίας και του καπιταλισμού» την οποία και θέλει να ανατρέψει.

Όλη η ΣΥΡΙΖΑίικη πολεμική εναντίον του Κου Στουρνάρα γίνεται για να μπορέσει ο Γιάννης Δραγασάκης  (άλλος ένας συνεπής μαρξιστής από το ΚΚΕ) να πάρει στα χέρια του τη διαχείριση του τραπεζικού συστήματος για να εφαρμόσει την πολιτική ΣΥΡΙΖΑ, που είναι η επιχειρηματική εξαφάνιση της μεσαίας τάξης μέσω του χρηματοπιστωτικού συστήματος την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ ορθώς θεωρεί ως το μεγάλο εμπόδιο (κάτι σαν σύγχρονους κουλάκους) στο σχέδιο Μαδουροποίησης ή Πουτινοποίησης του πολιτεύματος, του συντάγματος και των θεσμών. Επειδή όμως η Λενινιστική μέθοδος της γενοκτονίας δεν μπορεί πια να εφαρμοστεί, μένει το όπλο της οικονομικής ασφυξίας της μεσαίας τάξης που προϋποθέτει τον έλεγχο των χρηματικών ροών, του δανεισμού και των επιτοκίων και άρα τον έλεγχο του τραπεζικού συστήματος.

Το πράγμα αρχίζει και γίνεται εφιαλτικά επικίνδυνο γιατί αν μπορέσει ο ΣΥΡΙΖΑ να κυριαρχήσει πάνω στο τραπεζικό σύστημα η πρώτη άμεση δραματική επίπτωση, θα είναι να χρησιμοποιήσει αυτήν την κυριαρχία ως μοχλό εξόδου της χώρας από το ευρώ και ίσως την ίδια την Ε.Ε. αφού η τελευταία δεν γίνεται να αποδεχθεί εξαιρέσεις στο ενιαίο τραπεζικό ευρωσύστημα.

Προσωπικά θεωρώ πολιτικά αφελή κάθε έναν φιλελεύθερων αντιλήψεων πολίτη που νομίζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει απορρίψει το αποδεδειγμένο το πρώτο εξάμηνο του 2015 σχέδιό του να αλλάξει τις μεταπολεμικές στρατηγικές πολιτικές επιλογές του Ελληνικού λαού.

Το  πρόβλημα όμως δεν είναι ότι ο Κος Μαραντζίδης εκφράζει αυτήν την άποψη, πολύ περισσότερο που ο ίδιος τάσσεται σταθερά με την πλευρά του φιλελεύθερου εκσυγχρονισμού της χώρας μας.

Είναι εκείνο το μέρος της δημοκρατικής πολιτικής ελίτ που είτε δεν κατανοεί τον κίνδυνο που συνιστά για ολόκληρο τον Ελληνικό λαό ο ΣΥΡΙΖΑ, είτε θέτει πάνω από αυτόν το προσωπικό ή το κομματικό της συμφέρον.

Τρία παραδείγματα:

α) Ο Κώστας Καραμανλής με μία ομάδα της δεξιάς πολιτικής ελίτ, θεωρώντας το ΣΥΡΙΖΑ δημοκρατικό κόμμα, πιστεύουν ότι μπορούν να συνεχίσουν τη δικομματική κυβερνητική εναλλαγή με το ΣΥΡΙΖΑ στη θέση του ΠΑΣΟΚ. Δεν αμφιβάλλω για την πίστη τους στις αρχές της Δημοκρατίας αλλά δεν ορκίζομαι ότι συμφωνούν πως η πλήρης ταύτισή μας με την Ε.Ε. (που σημαίνει και κρατικό εκσυγχρονισμό) είναι στρατηγικής σημασίας μονόδρομος για το μέλλον της χώρας μας.

β) Ο Κουρουμπλής, ο Σπίρτζης, ο Σγουρίδης και όλο το ποπουλιστικό ΠΑΣΟΚ που άλλαξε έγκαιρα πλεούμενο όταν η παραμονή της χώρας μας στο ευρώ και στην Ε.Ε. διαφάνηκε ότι λόγω κρατικής χρεοκοπίας θα είχε μεγάλο εκλογικό κόστος, είναι αδίστακτα πολιτικά πρόσωπα που σκέπτονται μόνο το προσωπικό τους μέλλον. Μπορούν να βρεθούν παντού και το έχουν αποδείξει.

γ)  Πολλές από τις σημερινές ηγετικές φυσιογνωμίες του ΚΙΝ.ΑΛ. που κινούνται στον χώρο των ίσων αποστάσεων από ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ δεν ξέρουμε αν θεωρούν το ΣΥΡΙΖΑ κόμμα του δημοκρατικού τόξου, με συνέπεια να μην μπορούμε να τους εμπιστευθούμε ένα εκλογικό ποσοστό ικανό να τους δώσει ρυθμιστικό ρόλο στο μετεκλογικό τοπίο. Η αντίληψη και η πρακτική τους μάλιστα, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί θεσμικό συνομιλητή για το κομβικής σημασίας ζήτημα της συνταγματικής αναθεώρησης και του τρόπου αναθεώρησης, αποτελεί πηγή ιδιαίτερης ανησυχίας για κάθε δημοκρατικά σκεπτόμενο πολίτη.

Με τον ΣΥΡΙΖΑ στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία και στην κυβέρνηση, η χώρα μας δεν βρίσκεται εντός μιας θεσμικής κανονικότητας, αντίστοιχης με την περίοδο όλης της προηγούμενης μεταπολίτευσης, όσα λάθη και παραλείψεις κι αν χρεώνουμε στις προηγούμενες κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.

Με τον ΣΥΡΙΖΑ στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία και στην κυβέρνηση, η χώρα θα βρίσκεται διαρκώς στο χείλος μιας πολιτειακής εκτροπής, οι συνέπειες της οποίας, αν ολοκληρωθεί, θα είναι απρόβλεπτα μακροχρόνιες και ανυπολόγιστα χειρότερες από την τεράστια θεσμική και οικονομική καταστροφή που έχουν ήδη προκαλέσει.

Για όλα τα παραπάνω κάνει λοιπόν λάθος ο Κος Μαραντζίδης και όσοι έχουν την ίδια αντίληψη. Και γι’ αυτό, αντίθετα με όσα υποστηρίζει η άποψη Μαραντζίδη, το «να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ και μετά τα βρίσκουμε» συνιστά καταλυτικά δημοκρατική, μοναδικά διαυγή και εξόχως αποτελεσματική πολιτική τακτική. Εξ άλλου κανείς ποτέ δεν είπε ότι το μόνο που χρειάζεται είναι να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η έμφαση βρίσκεται στο «….και μετά τα βρίσκουμε» με την προϋπόθεση φυσικά ότι το καλύτερο είναι «να τα βρούμε» στην κατεύθυνση του φιλελεύθερου εκσυγχρονισμού της κοινωνία και της οικονομίας μας, πεδίο στο οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ξέρει δεν θέλει και ποτέ δεν θα μπορέσει «να τα βρει», με τον εαυτό του πρώτα απ’ όλα.

Άλλωστε τα βρήκε με τους ΑΝΕΛ. Χρειαζόταν δηλαδή έναν αντιμνημονιακό εταίρο για να εφαρμόσει μνημόνια, επειδή οι Σαμαροβενιζέλοι ήταν μνημονιακοί!

Έ το δούλεμα έχει και όρια!

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top