ΑΡΘΡΑ

Έκκληση παλαιάς καραβάνας για μια συμβολική αλλά όχι μόνο Χειρονομία

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε υπό την άμεση επιρροή αντιπροσωπευτικής  συζήτησης καφενείου που στην ουσία επείχε θέση «δημοσκόπησης» των θέσεων και αντιλήψεων του μέρους εκείνου του εκλογικού σώματος που φραστικά επιμένει ότι ανήκει στον κεντροαριστερό ή, άλλως, τον σοσιαλδημοκρατικό χώρο. Ξέρω ότι μάλλον, από μερικούς, θα σχολιαστεί ίσως και ειρωνικά το έντονα συναισθηματικό στοιχείο της «έκκλησης». Αυτό, όμως, όχι μόνο δεν με εκπλήσσει, αλλά αντίθετα θα μου επιβεβαιώσει απλώς μια διαπίστωση που με θλίβει και για την οποία πιστεύω ότι «κάτι πρέπει να κάνουμε» και γι αυτό όσοι επιμένουν στην Δημοκρατία: Είναι λάθος να πιστεύουμε στη Δημοκρατία μόνο για ωφελιμιστικούς λόγους. Στην δημοκρατία πρέπει να πιστεύουμε κυρίως για λόγους που ανάγονται στην φιλοσοφία ζωής και πρακτική ερμηνεία της αξίας του «ευ ζην» στην κλασσική του έννοια. Από την άποψη αυτή, η πίστη στη δημοκρατία αναπόφευκτα έχει συναίσθημα, και μάλιστα πολύ. Λοιπόν, ας πάμε παρακάτω.

Μου δόθηκαν αυτό τον καιρό πολλές ευκαιρίες κουβέντας με συμπολίτες μου που τοποθετούνται πολιτικά στον χώρο του ΚΙΝΑΛ .Στη συντριπτική τους πλειονότητα ήταν εναπομείναντες οπαδοί του ΠΑΣΟΚ, αλλά και μερικοί νεόκοποι. Οι συζητήσεις ήταν πάντα ενδιαφέρουσες και ομολογώ ότι εμπλούτισαν την βάση δεδομένων μου σε ότι αφορά τον τρόπο σκέψεις του απλού πολίτη στις μέρες μας. Όμως εκείνο που μου έκανε τη μεγαλύτερη και ουσιαστικότερη εντύπωση ήταν η ξεκάθαρη εκδήλωση ενός επιθετικού πολιτικού ΦΑΤΡΙΑΣΜΟΥ (σεκταρισμό θα λέγαμε παλιά στην κομμουνιστική  ορολογία). Και ιδίως, ότι ο φατριασμός αυτός δεν είχε ιδεολογικό στίγμα. ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΑΡΑ ΠΡΟΣΩΠΟΛΑΤΡΙΚΟΣ. Ήταν απόλυτα σαφές, ότι σχεδόν το σύνολο των συνομιλητών μου εκφράζονταν όχι τόσο ως πολιτικοί οπαδοί ενός κόμματος, αλλά ως φανατικοί οπαδοί κάποιου που θεωρούσαν ΗΓΕΤΗ της προτίμησής τους. Έτσι, κατέγραψα ΦΩΦΙΚΟΥΣ, ΓΑΠικούς, ΒΕΝΙΖΕΛΙΚΟΥΣ και ΣΗΜΗΤΙΚΟΥΣ για να αναφερθώ στους κυριότερους.

Δεν ξέρω κατά πόσο αυτός ο προσωπολατρικός σεκταρισμός καλλιεργείται ή όχι συνειδητά από τους αρχηγούς. Είναι βέβαιο, όμως, πέρα από κάθε αμφισβήτηση, ότι κάποιο λειτουργικό κενό του κόμματος, εισπράττεται με αυτόν τον τρόπο από τους οπαδούς του ΚΙΝΑΛ. Επομένως, υπάρχει πρόβλημα.

Ο αρχηγικός σεκταρισμός σιγοτρώει σαν σαράκι την πολιτική και ιδεολογική προσωπικότητα του Κινήματος. Αυτό είναι βέβαιο και οφθαλμοφανές. Τα ενεργά του μέλη αντιμετωπίζονται από τους συμπολίτες τους, στους οποίους απευθύνονται, όχι ως οπαδοί κάποιου πολιτικού κόμματος με διακριτή πολιτική και ιδεολογική πλατφόρμα, αλλά ως οπαδοί κάποιου από τους εμπλεκόμενους αρχηγούς, με τα πλεονεκτήματα ή κουσούρια που του έχει φορτώσει το τέρας της δημοσιογραφικής επιπολαιότητας (με την έννοια που προίκισε ο πολυδιάστατος Νίτσε όταν καταφέρεται εναντίον του «δημοσιογραφισμού»). Όσο συνεχίζεται αυτό, η δυναμική διείσδυσης του ΚΙΝΑΛ στο ευρύτερο εκλογικό σώμα, θα περιορίζεται απελπιστικά. Μπορεί το κίνημα να κατεβάζει προγράμματα και πολιτικές πλατφόρμες, αλλά αυτά θα τα πνίγει η ευκολία της ενδιάθετης ισοπεδωτικής κριτικής προσώπων, στην οποία έχει μονόπλευρα εκπαιδευτεί χρόνια τώρα ο Έλληνας πολίτης. Τι μπορούμε λοιπόν να κάνουμε επί του προκειμένου;

Τουλάχιστο κάτι σχετικά εύκολο μπορεί να γίνει ευελπιστώντας ότι παραπέρα μπορεί και να χρησιμεύσει ως αφετηρία  ουσιαστικών εξελίξεων στο  Κίνημα.

Ο φατριαστικός αυθορμητισμός, ασφαλώς, έχει βαθύτερες αιτίες. Καλύπτει το κενό που έχει δημιουργήσει στο χώρο η έλλειψη στρατηγικού οράματος. Ακόμη και ο εύλογος αντι-συριζισμός, δεν αρκεί. Χρειάζεται αιτιολογία και αυτή δεν είναι αρκετή όταν περιορίζεται μόνο στην οικονομικίστικη κριτική. Εδώ πρόκειται για κρίσιμη μάχη για την δημοκρατία και την ανοιχτή κοινωνία και εμείς μιλάμε απλώς για την κουραμάνα; Όμως, ας αφήσουμε το βαθύτερο αυτό πρόβλημα να ξεκαθαρίσει με τους χειρισμούς που απαιτεί, και ας επικεντρωθούμε στην προετοιμασία της κομματικής ατμόσφαιρας που απαιτείται για μια τέτοια σοβαρή  δουλειά. Χρόνος πολύς δεν μας απομένει.

Λένε ότι η πολιτική είναι διαχείριση συμβόλων. Ας πούμε πως έτσι είναι. Τότε ας δούμε τι σύμβολο χρειάζεται για να πολεμήσουμε το φατριασμό. Γιατί είναι προφανές ότι ο αρχηγικός φατριασμός έχει εντονότατη συμβολικά αξία για τους  οπαδούς ενός κόμματος. Η κομματική σημαία και η φωτογραφία του Αρχηγού είναι τα βασικά σύμβολα με τα οποία ένα κόμμα προσεγγίζει αρχικά το θυμικό των πολιτών.  Τι γίνεται, λοιπόν, όταν το  κόμμα έχει μεν σημαία, αλλά αντιμετωπίζεται για όποιους λόγους, ως κόμμα με θολό το πρόσωπο του Αρχηγού, ή ακόμη χειρότερα, με πρόσωπο Αρχηγού που θυμίζει Λερναία Ύδρα;

Προτείνω μια πολύ εύκολη και απλή απάντηση στο ερώτημα, κι ας μη βιαστούν κάποιοι να την απορρίψουν ως «αφελή». Τους διαβεβαιώνω ότι κάθε άλλο παρά αφελής είναι. Δεν έχουν παρά να το σκεφτούν …αναλυτικότερα.

Προτείνω, λοιπόν, η εν ενεργεία  Αρχηγός, να οργανώσει μια εκδήλωση για να τιμήσει τους προηγηθέντες αρχηγούς της παράταξης (ΠΑΣΟΚ  + Ελιά) για την προσφορά τους στην διαχρονική προσπάθεια. Η εκδήλωση να κορυφωθεί με μια κοινή διακήρυξη που να βεβαιώνει την κοινή  και διαχρονική πίστη σε ένα συνολικό πολιτικό όραμα, χωρίς τα ξέφτια που οι  καλοθελητές του αρχηγικού  φατριασμό χρησιμοποιούν για να θολώνουν την εικόνα.

Η κοινή και πανηγυρική εμφάνιση των αρχηγών και η εμφατική δήλωση της ενότητας είναι πολύ πιθανόν αφενός να κόψει τον βήχα των σαρακιών, που σιγοτρών τη βάση της παράταξης και – όπερ σημαντικότερο- θα ενδυναμώσει τις  προσπάθειες όσων ειλικρινά και μετά γνώσεως πασκίζουν για μια συγκροτημένη έκφραση ενός πολιτικού ρεύματος που  είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ για την ισορροπία του συστήματος. Επειδή, μόνο ένα ισορροπημένο πολιτικό σύστημα θα μπορέσει να λειτουργήσει ως μηχανή που θα μας τραβήξει από τον βάλτο της κοινωνικής και οικονομικής χρεοκοπίας. Το ισορροπημένο σύστημα είναι η μόνη αποτελεσματική απάντηση στην ανεύθυνη συγκρουσιακή αναταραχή που απαιτεί ο αριστερός και δεξιός λαϊκισμός (ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ) για να επιβιώσει.

Η κοινή διακήρυξη των αρχηγών πρέπει να περιγράφει το πώς οραματίζεται η Παράταξη την νέα μετά τη χρεοκοπία εποχή. Με απλά μεν λόγια αλλά  όχι με δυσνόητα συμπιεσμένες απλουστεύσεις και παραπλανητικά συνθήματα. Συγκεκριμένα οι αρχηγοί θα πρέπει να απαντήσουν πειστικά , πώς βλέπουν και υπόσχονται να φροντίσουν τις εξής όψεις του κοινωνικού μας βίου:

  • Την απασχόληση και την πορεία βελτίωσης του εισοδήματος των πολιτών- όχι τις πελατειακές εξαγορές με μπαξίσια και τρίτες συντάξεις.
  • Την δυνατότητα κοινωνικής ανέλιξης κατά τις ικανότητες και δυνατότητες του κάθε πολίτη (όχι την κατοχύρωση συντεχνιακών προνομίων)
  • Την διασφάλιση της υγειονομικής κάλυψης των πολιτών (όχι την πολιτική διαχείρισης των γιατρών και νοσοκόμων, που αποτελεί απλώς λογική συνέπεια της καλής λειτουργίας του εθνικού συστήματος υγείας)
  • Την εκπαίδευση της νεότητας του έθνους σε όλα τα επίπεδα (όχι το επαγγελματικό συμφέρον των δασκάλων και καθηγητών που κι αυτό αποτελεί απλή λογική συνέπεια της καλής λειτουργίας του συστήματος της εκπαίδευσης)
  • Την προστασία των απομάχων της εργασίας με ένα αποτελεσματικό και επαρκές συνταξιοδοτικό σύστημα και ένα σύστημα εις είδος πρόσθετης στήριξης με τις κατάλληλες δημόσιες παροχές αγαθών και υπηρεσιών.
  • Την ένταξη με δημιουργική πνοή σε ένα μόνιμο πλαίσιο πολιτισμικών αξιών που θα καθοδηγεί την πολιτική των συνεργασιών μας με άλλα έθνη (όχι την οπορτουνιστική αναζήτηση εξωτερικών πηγών οικονομικής «βοηθείας»)
  • Την λειτουργία του πολιτεύματος σε αρμονία με ένα μοντέλο φιλελεύθερης κοινωνικής δημοκρατίας (όχι απλώς με παιχνίδια εκλογικών συστημάτων και πολιτικών συγκυριακών χειρισμών σε ένα παιχνίδι κενής εξουσίας)

Αν οι αρχηγοί εκφέρουν τις θέσεις επ’ αυτών με βροντερή φωνή και με βλέμμα καθαρό, θα δείτε πως οι καλλίτεροι πολίτες της πατρίδας μας θα στήσουν αυτί και θα τιμήσουν αυτούς αλλά και την παράταξη. Κι αυτοί οι πολίτες είναι οι πολλοί, έστω κι δεν φαίνονται επειδή τους «σκιάζει η φοβέρα και τους πλακώνει η σκλαβιά» της πολιτικής των πελατειακών  μικροσυμφερόντων στην οποία έχει εθιστεί η κοινωνία ας ως «κανονική» πολιτική κατάσταση.

Μπορεί κάποιος να μου παρατηρήσει, ότι μια τέτοια πανηγυρική εμφάνιση των παλιών αρχηγών ενδέχεται να εκληφθεί ως υπονόμευση της αυτονομίας της εκλεγμένης Αρχηγού, άρα να αποτελέσει προβληματική διαχείριση συμβόλων. Δεν είναι, όμως, έτσι. Η κοινή εμφάνιση και διακήρυξη θα έχει οργανωθεί από την ίδια την Αρχηγό, ως εκδήλωση τιμής των «γερόντων» της παρατάξεως, και επομένως μπορεί  με αυτό να ενισχύσει το αρχηγικό της προφίλ, αν αυτό είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα, βέβαια, είναι βαθύτερο. Και γιαυτό απαιτεί γενναιοψυχία. Εμπρός, λοιπόν.  Τολμήστε να υπερβείτε τα παραλυτικά εσκαμμένα!

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top