ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΥΠΟ

Μία απάντηση στην κα Ρεπούση

Σε άρθρο της Κας Ρεπούση στη «Μ» με τίτλο «Για το φώς και το σκοτάδι» εκφράζεται από την αρθρογράφο υπό μορφή προβληματισμού ο φόβος ότι στον ίδιο το χώρο όπου θα ανέμενε κανείς να επικρατεί ο ορθολογισμός (το φώς όπως τον παρομοιάζει) επικρατεί τελικά το… σκοτάδι.

Σε άρθρο της Κας Ρεπούση στη «Μ» με τίτλο «Για το φώς και το σκοτάδι» εκφράζεται από την αρθρογράφο υπό μορφή προβληματισμού ο φόβος ότι στον ίδιο το χώρο όπου θα ανέμενε κανείς να επικρατεί ο ορθολογισμός (το φώς όπως τον παρομοιάζει) επικρατεί τελικά το… σκοτάδι.

.

Αφορμή του άρθρου για όσους το διάβασαν, είναι προφανώς το πνευματικό και προσωπικό λυντσάρισμα που πρόσφατα επιχειρήθηκε κατά του Κου Ν. Δήμου.

.

Γράφει χαρακτηριστικά η Κα Ρεπούση:  «…έχω αρχίσει να φοβάμαι ότι η μάχη του φωτός χάνεται στο γήπεδό του. Κάθε φορά που κάποιος εκφράζει μια άποψη που δεν εντάσσεται στην εθνική και θρησκευτική καμιά φορά και έμφυλη ορθότητα, αρχίζει μια περίεργη αναζήτηση. Σχεδόν ποτέ γι’ αυτό που ειπώθηκε. Σπάνια αναζητείται το ακριβές περιεχόμενο. Αρκεί η φήμη του. Και αυτή διαμορφώνεται από τον αντίπαλο λόγο. Αντίθετα, εδώ στο γήπεδο του φωτός, η αναζήτηση κατευθύνεται στην προσωπικότητα, στις τροπικότητες, στις προθέσεις. Ειδικά για τις προθέσεις παρατηρώ ότι εμπεδώνεται, πάντα στο γήπεδο του φωτός, μια ακραία επικίνδυνη αντίληψη και συμπεριφορά.   Είναι η ψευδής αναζήτηση της πρόθεσης κάποιου όχι για την κατανόηση της άποψης αλλά για την αποδόμησή της. Λέω ψευδής διότι δεν πρόκειται για πραγματική αναζήτηση αλλά για απόδοση. Αυθαίρετη και αρνητικά προσημειωμένη. Συμφωνώ ενδεχομένως με όσα λες, αλλά εσύ τα λες για λάθος λόγους ή είσαι το λάθος πρόσωπο. Γι’ αυτό καλύτερα να σιωπήσεις. Οι λάθος λόγοι συνδέονται συνήθως με προσωπικά  κίνητρα και σκοπιμότητες. Εδώ, στο στρατόπεδο του φωτός,  δεν παίζει το σενάριο «σε πλήρωσε ο Σόρος» ή «είσαι πράκτορας της παγκοσμιοποίησης»  αλλά η ηθελημένη πρόκληση του δημόσιου αισθήματος με στόχο το προσωπικό πολιτικό όφελος».                                                                                                                                         Για να καταλήξει παρακάτω στο συμπέρασμα : «Αναρωτιέμαι αν όσοι διαμορφώνουν την κεντρική ατζέντα και τις πολιτικές προτεραιότητες σκέφθηκαν ποτέ ότι η Ελλάδα είναι εκεί που είναι και γιατί οι ίδιοι οι ορθολογιστές είτε σιώπησαν είτε με τον τρόπο τους απαίτησαν τη σιωπή των άλλων».

.

Τα μέρη του άρθρου που παραπάνω παράθεσα περιλαμβάνουν κατά τη γνώμη μου όλη την ουσία της συλλογιστικής της αρθρογράφου και κατά συνέπεια είναι αρκετά ώστε να επιχειρηθεί ένας διάλογος με αυτή τη συλλογιστική.

.

Θεωρώ λοιπόν ότι υπάρχει κατ’ αρχήν στην σκέψη της αρθρογράφου μία θεμελιώδης παρανόηση. Περιγράφει οπότε προφανώς και κατανοεί ως «γήπεδο του φωτός» εκείνον ακριβώς τον χώρο όπου οι κρίσεις εκφράζονται με  φονταμενταλιστικό, δογματικό και τελικά προνεωτερικό τρόπο.

.

Γιατί Κα Ρεπούση (για παράδειγμα) ο Κος Δήμου και ο Καλαβρύτων Αμβρόσιος ουδέποτε βρέθηκαν ή πρόκειται να βρεθούν στο ίδιο γήπεδο.                                              Ο  Κοι Δήμου βρίσκονται σταθερά στο γήπεδο (κατά τη δική σας ονοματολόγηση) του φωτός ενώ εγκλωβισμένοι ες αεί στο γήπεδο του σκότους θα βρίσκονται οι κάθε είδους Αμβρόσιοι.                                                                                                                                    Ίσως εκείνο που σας διαφεύγει είναι ότι κάθε τέτοια περίπτωση αντιπαράθεσης της λογικής του φωτός με τον παραλογισμό του σκότους, μας επιβάλλεται από τα ΜΜΕ να την παρακολουθήσουμε στο γήπεδο του δεύτερου κι αυτό για έναν  πολύ απλό λόγο που είμαι σίγουρος ότι γνωρίζετε: Επειδή το γήπεδο που κόβει εισιτήρια (δηλαδή ακροαματικότητα, άρα προσέλκυση διαφήμισης, άρα έσοδα) είναι το γήπεδο του θορύβου, της ίντριγκας, της δαιμονοποίησης της διαφορετικότητας, του αναθέματος, των αφορισμών, της κατάρας, του πνευματικού και πολιτικού ταλιμπανισμού, τελικά του μη διαλόγου. Του σκότους! Αυτό είναι το γήπεδο όπου όπως γράφετε «… η αναζήτηση κατευθύνεται στην προσωπικότητα, στις τροπικότητες, στις προθέσεις». Και στο γήπεδο αυτό η ατμόσφαιρα θα είναι πάντα πολεμική. Πάντα οι κραυγές θα κερδίζουν τα επιχειρήματα στο βαθμό που «το γυαλί» θα διαλέγει γήπεδο και οι πολίτες θα παραμένουν εθισμένοι στην «ανάγκη» του και απροβλημάτιστοι για τις επιπτώσεις του.

.

Αλλά το άρθρο σας είναι απολύτως χρήσιμο για κάποιον άλλο λόγο, που ίσως δεν ήταν καν στις προθέσεις σας να αναδείξετε.

.

Ας επιχειρήσουμε να μετακινηθούμε από τον χώρο του δικαιώματος έκφρασης στον χώρο της εφαρμοσμένης πολιτικής.

.

Εδώ, η διαμάχη ορθολογισμού και ανορθολογισμού προσφέρεται για πολύ χρήσιμα συμπεράσματα και μας βοηθά να κρίνουμε τι τελικά θεωρούμε ορθολογισμό και ποιούς θεωρούμε ορθολογιστές. Βέβαια χρειάζεται εκ προοιμίου να συμφωνήσουμε ότι στο πεδίο των πολιτικών αποφάσεων ο ορθολογισμός δεν είναι κάτι που ο κάθε πολιτικός ή (το έχει) ή (δεν το έχει), κάτι σαν γονιδιακό κληροδότημα δηλαδή, γιατί σίγουρα ορθολογιστές πολιτικοί έχουν πάρει ανορθόλογες αποφάσεις και (σπανιώτερα είναι η αλήθεια) ανορθολογιστές πολιτικοί πήραν ορθολογισμένες αποφάσεις.

.

Για παράδειγμα:                                                                                                                   Η άρνηση συνέχισης της αντιμνημονιακής ρητορικής από τον σημερινό πρωθυπουργό ήταν ορθή ή λάθος απόφασή του;

.

Η απόφαση του Κωνσταντίνου Καραμανλή για ένταξη της χώρας μας στην τότε ΕΟΚ ήταν ορθή ή λάθος απόφαση;

.

Η απόφαση του Ανδρέα Παπανδρέου να μετακινηθεί δεξιότερα της ρητορικής του «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» ήταν ορθή ή λάθος απόφαση; Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ να εγκλωβιστεί στην αντιμνημονιακή ρητορική με τον τρόπο που το έκανε ήταν ορθή ή λάθος απόφαση;                                                                                     Η απόφαση της τοπικής οργάνωσης της ΔΗΜΑΡ να υποστηρίξει ΣΥΡΙΖΑ στο Πειραιά είναι σωστή ή λάθος απόφαση; Είναι φανερό Κα Ρεπούση ότι οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα εξαρτώνται κατ αρχήν από τα θεωρητικά φίλτρα με τα οποία αποφασίζουμε τι είναι ο ορθολογισμός, αν και σε τι μας χρειάζεται, η χρήση των οποίων στη συνέχεια θα μας βοηθήσει να κρίνουμε πρακτικά πολιτικές αποφάσεις και συνολικές πολιτικές διαδρομές ανθρώπων.

.

Υποθέτω δηλαδή ότι εσείς και ο Κος Λαφαζάνης έχετε διαφορετικά κριτήρια.                              «Άλλο ΕΔΕΣ κι άλλο ΚουΚουέδες» που έλεγε χαριτολογώντας και η γιαγιά μου, κορυφαίο (ως γνωστόν) πρόσωπο στο χώρο της θεωρίας των πολιτικών παιγνίων.

.

Κατά τα δικά μου (και πολλών άλλων παικτών στο γήπεδο του φωτός) κριτήρια Κα Ρεπούση, δύο από τους καλύτερους ορθολογιστές πολιτικούς είναι ο Κος Σημίτης και ο Κος Μάνος.

.

Ο πρώτος καθώς ως πρωθυπουργός προσπάθησε να εκσυγχρονίσει δομές που θα μας έφερναν σε δημοσιονομικό αδιέξοδο ανεξάρτητα αν θα ξεσπούσε κρίση ή όχι και ο δεύτερος επειδή θέτει συνεχώς τον κοινό νου στην υπηρεσία του δημοσίου συμφέροντος (πράγμα ανατρεπτικό για βολεμένα λαμόγια) με τις συγκεκριμένες προτάσεις του.

.

Ας πάρουμε για παράδειγμα το ασφαλιστικό.

.

Τόσο οι προσπάθειες του Κου Σημίτη όσο και οι αντίστοιχες προτάσεις του Κου Μάνου είχαν στόχο τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού μας συστήματος που πρακτικά μεταφραζόμενη θα ήταν η δυνατότητα το σύστημα αυτό να μπορεί να συνεχίσει να δίνει συντάξεις χωρίς να χρειάζεται όλο και περισσότερη ενίσχυση από τον κρατικό προϋπολογισμό, δηλαδή όλο και περισσότερους (συνήθως έμμεσους) φόρους.

.

Τι συνέβη;

.

Μα το ξέρουμε πια πολύ καλά Κα Ρεπούση.

.

Διαπλεκόμενα μεγάλα και μικρά συμφέροντα συντεχνιών του δημοσίου, κομματικών μηχανισμών και πελατειακών δικτύων (διακομματικά παρακαλώ για να μην ξεχνιόμαστε) ματαίωσαν τις αλλαγές που αν είχαν γίνει, το ασφαλιστικό μας σύστημα θα είχε μεν και πάλι προβλήματα αλλά θα τα αντιμετώπιζε από καλύτερες θέσεις.

.

Πως έγινε δυνατή αυτή η ματαίωση;

.

Μα και αυτό Κα Ρεπούση το ξέρουμε πια πολύ καλά.

.

Με την επιλογή του γηπέδου του σκότους ως χώρο αντιπαράθεσης για το συγκεκριμένο πρόβλημα.

.

Ο μεν Σημίτης υπό το κράτος ταυτόχρονων κραυγών από Τσοχατζοπουλάκια των παλαιοΠΑΣΟΚικών μηχανισμών μέχρι Καραμανλάκια του αδίστακτου κομματικού συμφέροντος χαρακτηρίστηκε «αρχιερέας της διαπλοκής», ο δε Μάνος ουδέποτε εδικαιούτο ως γνωστόν δια να ομιλεί (με την καθοριστική συμβολή της «ανανεωτικής αριστεράς» επειδή… «έ τώρα με τους άγριους νεοφιλελεύθερους του Σικάγου θα κάνουμε διάλογο»!

.

Αυτά λοιπόν που πολύ σωστά στο άρθρο σας αγαπητή Κα Ρεπούση κατηγορείτε ως ακραίες και επικίνδυνες αντιλήψεις και συμπεριφορές κάνετε το ανεξήγητο λάθος (επειδή δεν θέλω να κάνω το ίδιο λάθος αποδίδοντάς σας την οποιαδήποτε σκοπιμότητα), να θεωρείτε ότι συντελούνται στο γήπεδο του φωτός!

.

 

.

Δεν αμφιβάλλω ότι πρόθεσή σας είναι να κινείστε στο χώρο του δημοκρατικού διαλόγου, της παράθεσης και αντιπαράθεσης επιχειρημάτων, στο γήπεδο του φωτός.

.

Απλά, για μένα αυτό είναι πολύ εύκολο γιατί  δεν έχω ανάγκη το φώς των προβολέων.

.

Χαμηλοσυνταξιούχος του ιδιωτικού τομέα είμαι και τέως καφετζής.

.

Δυστυχώς στο σημερινό πολιτικό και κοινωνικό μας στερέωμα μόνο στο γήπεδο του σκότους υπάρχει εκκωφαντικό φώς, κατάλληλο για δημοσιότητα και προβολή.

.

Το γήπεδο του φωτός παραμένει υποφωτισμένο γιατί βλέπετε Κα Ρεπούση δεν μπορείς ν’ ανάψεις και πολλούς προβολείς χωρίς κρατική επιδότηση μέσω ΜΜΕ ανάλογη με αυτήν που απολαμβάνει το γήπεδο του σκότους.

.

Αφήστε που αν θελήσει το κράτος να ικανοποιήσει το αίτημά μας θα κατεβάσει τους διακόπτες ο Φωτόπουλος, το έχουμε δει πολλές φορές μέχρι σήμερα.

.

Τι μένει λοιπόν;

.

Μένει όσοι χρειάζεστε δημοσιότητα και προβολή και ταυτόχρονα διεκδικείτε μία θέση στον χώρο της συλλογικής προσπάθειας για μια νέα φιλελεύθερη Ελλάδα να λύνετε καθημερινά αυτή την αντίφαση με όρους δημοσίου συμφέροντος.

.

Είναι πρόβλημα του καθενός ορθολογιστή (;) που όπως γράφετε καταλαβαίνει ότι βρίσκεται μεταξύ όσων «.. διαμορφώνουν την κεντρική ατζέντα και τις πολιτικές προτεραιότητες».                                                                                                                     Είναι πρόβλημα του καθ’ ενός ορθολογιστή (;) από σας Κα Ρεπούση.

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top