ΑΡΘΡΑ

Η παρολίγον χούντα του μπάρμπα Γιάννη Κανατά του νεώτερου

Ανέκαθεν  – εξαιτίας  προσωπικών παιδικών  βιωμάτων – ταύτιζα τις   βίαιες  επιτάξεις των  δημοσίων  υπαλλήλων είτε με  ζοφερές  απρόβλεπτες  φυσικές καταστροφές  είτε  με  δικτατορικές εκτροπές . Από τα  αχνά  , που θυμάμαι  ως παιδί ήταν  οι τρείς  πολιτικές επιστρατεύσεις  σε  βάρδιες  24ωρου του Δ.Υ.- Μηχανικού πατέρα  μου . Η  πρώτη  ήταν  σε κάποιο μεγάλο σεισμό στην  Θεσσαλία , η δεύτερη  αμέσως μόλις προκηρύχτηκε  η  δικτατορία  της 21ης  Απριλίου και η τρίτη και πιό έντονη , αφού ήμουν στην αρχή της εφηβείας , αυτή στα τελειώματα της Ιωαννιδικής χούντας , που ταυτίστηκε  με τον Αττίλα στην Κύπρο.

Ήταν το πρώτο , που ήρθε  στο μυαλό μου καθώς  διάβασα   τις αποπνικτικές  αποκαλύψεις του Γιάννη Δραγασάκη , του Παναγιώτη Λαφαζάνη  , που ξανάφεραν στο νου   τον   απόγονο Γκαλμπρέιθ   και το αφεντικό του Γιάνη Βαρουφάκη . Ωστόσο οι τωρινές  συγκυρίες  τις  κάνουν  πιο αποπνικτικές , πιο θλιπτικές .

Το 1936   είναι γνωστό πως μια υπηρεσιακού  τύπου κυβέρνηση υπό τον Κ.Δεμερτζή  και με υπουργό Στρατιωτικών τον Ιωάννη Μεταξά , ανέλαβε να κυβερνήσει για ένα  βραχύ διάστημα , ωσότου το καινούργιο πλην παμπάλαιο και κουρασμένο πολιτικό σύστημα , που είχε προκύψει από τις εκλογές του Ιανουαρίου του ίδιου χρόνου – με απλή αναλογική – μπορέσει να συνεννοηθεί συναινετικά  ώστε να φτιαχτεί ευρείας συνθέσεως κυβέρνηση , ενώ οι πολεμικές ιαχές είχαν ξεκινήσει  στην  Ευρώπη.

Ο  απρόσμενος  θάνατος του Δεμερτζή , έδωσε την ευκαιρία στον πανέξυπνο αντικοινοβουλευτικό πολιτικό Ιωάννη Μεταξά να κάνει πράξη τις πίστεις του για τις δικτατορίες . Ήταν πανούργος  και διαβαστερός , επιπλέον δε ικανότατος στρατιωτικός του Μηχανικού . Έτσι ιχνηλατώντας – και – στα θεωρητικά μονοπάτια του Μουσολινισμού -του κορπορατισμού των συντεχνιών και της αναδιάταξης της  εκλεκτικής  πλουτοκρατίας – , γνώριζε πως ολόκληρος  ο  ολοκληρωτισμός  επιβάλλεται  σε  μια κουρασμένη αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία , όταν ο κόσμος απεχθάνεται  για χίλιους λόγους το πολιτικό σύστημα , το οποίο σε ύπνωση πρακτικά έχει αποσυρθεί, κι όταν ο  κοινωνικός ιστός εξαντλημένος  ρευστοποιείται ανάμεσα σε ιδεώδη , παλαιούς αλυτρωτισμούς και άλλα ατελέσφορα  διακυβεύματα.

Η  εργαλειοποίηση  βέβαια  της  ιστορικής  διαχρονίας δεν είναι πάντοτε  η ερμηνεία του παρόντος , ωστόσο  μερικές ή και  αρκετές φορές  είναι.

Εδώ τώρα , τα μισογνωστά  πράγματα επαναλαμβάνονται  με στοιχεία – θλιβερότατη σύμπτωση –  από τον γερο Δραγασάκη , όπως τότε με  τον υιό  Γκαλμπρέιθ , του οποίου ο πατέρας Τζών υπήρξε από τους σφοδρότερους  πολέμιους της χούντας του 1967.

Σκέπτομαι , τι πραγματικά θα  μπορούσε να  γίνει αν  αντί να κολυμπούν στην επιθυμία και στον ναρκισσισμό , είχαν την σφιχτή οργανωτική δομή του ΚΚΕ  , την μεθοδική πανουργία του Μεταξά , την παραφρενική δολιότητα του Παπαδόπουλου  και την πραγματική όρεξη , αλλά χωρίς  δειλία , να  πετύχουν αυτό , που ετοίμαζαν.

Αν στοιχειωδώς μπορούσαν να συνεννοηθούν ο Βαρουφάκης , ο Λαφαζάνης , ο Παππάς , αν ο Σταθάκης δεν εγκατέλειπε τις συσκέψεις για να κοιμηθεί το μεσημέρι , αν ο Καμμένος  δεν προϊδέαζε περί των  σκέψεών  του , αν  ο  Τσίπρας , καλομαθημένος  και  δειλός  ,  δεν κιότευε  την προ-υστεραία , αν , αν , αν…

Καθώς  ο Τσίπρας καταβαραθρώνεται  πιά , επιχειρεί μιάν ασυντόνιστη θεσμική εκτροπή  με πολιορκητικό κριό τον αποκαλούμενο Γρηγόρη Ρασπούτιν για να  εκτρέψει το πολίτευμα  ως προς το ουσιώδες , όχι ως προς το τυπικό. Ο συσχετισμός πιά δεν τον βολεύει . Άτυπα  έχει βρεί ένα  μπετόν αρμέ αστικό τείχος , που παρά  τις  αποκλίσεις και τις διαφορές , στα  μείζονα όπως η απαραίτητη – ως φαίνεται – προστασία  του κοινοβουλευτισμού , είναι αδιαπέραστο.

Για  την ώρα δεν θα δυστυχήσουμε περισσότερο απόσο είμαστε , παρακολουθώντας από κρατικά κανάλια  τα  στρατηγήματα  των τανκς  στους δρόμους.

Ωστόσο μόνον ένα ευρύ μέτωπο των ορθοφρονουσών  δημοκρατικών κοινοβουλευτικών  δυνάμεων με καθορισμένο  συνεκτικό ιστό μπορεί  στο άμεσο μέλλον να προασπίσει , όχι  πιά  μόνον την αιμορραγική κοινωνία  αλλά πρώτιστα  την πολιτική  δημοκρατία , η οποία τόσα χρόνια μετά απειλείται .

Χτές μπορεί να  ήταν εκδοχή πραξικοπήματος οπερέτας , αύριο πυζάμας , κάποια στιγμή όμως  κανονική  δικτατορία παλαιού  μεσοπολεμικού τύπου  με τις τωρινές  τεχνολογικές επικαιρότητες .

Το ζόμπι του πολιτικού – εν δυνάμει – ολοκληρωτισμού δείχνει να  τελειώνει  , ωστόσο τίποτα δεν τελειώνει αν δεν τελειώσει. Συνέγερση , εγρήγορση , ελάχιστη συνεργασία των πολιτικών δυνάμεων με όλο το ιππικό  του πολιτικού κόσμου μπροστά  και τους αστούς ως  εμβρυουλκό της ανασύστασης της κοινοβουλευτικής επανάστασης και της  διατήρησης του κεκτημένου .

Άλλωστε η Αρβελέρ τόνισε , πως ο διαφωτισμός και ο αστισμός , ποτέ δεν λειτούργησαν ολικά στην Ελλάδα εξαιτίας  μιάς άχρονης καθήλωσης……..Σήμερα ο δογματισμός είναι μια νοσηρή , κουτοπόνηρη  ιδεοληψία  των καθ΄έξιν αποκαλουμένων Αριστερών – Δεξιών κοπής ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ  , και στην ούγια να γράφει :  η δική μας  χούντα.

 

ΥΓ….πριν λαλάνε οι άφρονες καιροσκόποι, που διοικούν την καταβασανισμένη  δυτική Σ/δημοκρατία , ας κοιτάζουν το βιογραφικό του προσλαμβανόμενου. Αλλιώς θα καταντήσουν ενόλω  τον ρεφορμιστικό πόλο μιάν απλή ΙΚΕ με κεφάλαιο μόλις 20000 Ε….Και θα συνεργάζονται με τους παραμορφωμένους μπαρμπα Γιάννηδες Κανατάδες του τώρα , που δεν μετράνε ως προς την πολιτική τους ηθική , την συλλογική , ούτε όσο μια σταγόνα νερού  του παλιού Γιάννη Κανατά του νερουλά.

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top