ΑΡΘΡΑ

Να πληρώσουνε οι πλούσιοι…

Έτσι είπε ο…. Τόμσεν!

Αν ανακεφαλαιώσει κάποιος την βασική αρθρογραφία γύρω από τη δήλωση αυτή, εύκολα θα παρατηρήσει ότι υπάρχει μία μετάθεση του εννοιολογικού χώρου σύλληψης του…. Τόμσεν.

Έτσι είπε ο…. Τόμσεν!

Αν ανακεφαλαιώσει κάποιος την βασική αρθρογραφία γύρω από τη δήλωση αυτή, εύκολα θα παρατηρήσει ότι υπάρχει μία μετάθεση του εννοιολογικού χώρου σύλληψης του…. Τόμσεν.

Έχει πάψει να είναι ένα στέλεχος του ΔΝΤ που μαζί με τους δύο άλλους εκπροσώπους των μοναδικών δανειστών μας ελέγχει την τήρηση των όρων δανεισμού, που έχει αποδεχθεί επίσημα η νόμιμη εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας, (γιατί αυτό και τίποτα άλλο είναι ο Κος Τόμσεν) και μετατρέπεται σε ένα «σημείο».

Στη σημειωτική επιστήμη «σημείο» είναι ένα πεδίο μιας αυτόνομης διαδικασίας συναισθηματικής/συμβολικής διατύπωσης. Το πεδίο αυτό αυτονομείται από την πραγματικότητα μέσω της ιδεολογίας που από συναίσθημα το μετατρέπει σε «λογικό» νόημα και έτσι το καθιστά κοινωνικά διαθέσιμο.

Και έτσι ο….. Τόμσεν από αυτό που πράγματι είναι όπως παραπάνω περιγράψαμε μετατρέπεται σε έναν κατ’ άλλους σωτήρα της χώρας που θα την απαλλάξει από τους «κλέφτες» και κατ’ άλλους σε έναν αδιόρθωτο λακέ(!) των πιο σκοτεινών κύκλων του τραπεζικού καπιταλισμού.

Αντίστοιχα, η δήλωσή του «….να πληρώσουν και οι πλούσιοι στην Ελλάδα» κατανοείται από τους πρώτους ως βάλσαμο και ρομφαία δικαίωσης των…. μισών αδικημένων και από τους δεύτερους ως υποκριτική ευγένεια και σκόπιμη καλοσύνη για να κοροϊδέψει (κατ’ εντολή των αφεντικών του προφανώς) τους…. άλλους μισούς αδικημένους!

Και οι δύο προσεγγίσεις προσλαμβάνουν και ερμηνεύουν την πραγματικότητα αποκλειστικά μέσω της ηθικής με συνέπεια να κατανοούν την πολιτική ως μία αποκλειστικά και απόλυτα ηθική διαδικασία, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι το μόνο που αυτή η αντίληψη επιφέρει είναι να εμποδίζει την ανάπτυξη μίας πολιτικής της υπευθυνότητας. Σ’ αυτήν την προνεωτερική πολιτική αντίληψη που συνεχίζει να επιβιώνει, πρυτανεύει η έννοια του λαού, όχι όμως με τον ιστορικό προσδιορισμό που η έννοια διακατέχει, αλλά ως «σημείο» προσδιορισμού του «καλού».

Οι «πλούσιοι» λοιπόν πρέπει να πληρώσουν ούτως ή άλλως.

Όχι επειδή χρωστούν, αλλά επειδή είναι εχθροί του λαού!

Είναι το «κακό».

Η πληρωμή (των φόρων τους, γιατί σαν τι άλλο θα μπορούσε να εννοεί ο κακομοίρης ο Τόμσεν) δεν κατανοείται ως υποχρέωσή τους (όπως προφανώς εννοεί ο Τόμσεν) αλλά ως τιμωρία τους!

Κατά συνέπεια όποιος είναι μέρος του λαού, δηλαδή μία (έστω ασήμαντη) ενσάρκωση του «καλού», δεν χρειάζεται να τιμωρηθεί, οπότε δεν πρέπει να πληρώνει τους φόρους που του αναλογούν!

Αυτή η σημειολογική κατηγοριοποίηση του καλού (σε αντίθεση δηλαδή με το ορθό που προϋποθέτει λογική επεξεργασία) είναι φανερό ότι χρησιμοποιείται α λα καρτ.

Παράδειγμα:

Οι συμβασιούχοι του δημοσίου είναι εργαζόμενοι. Άρα είναι το «καλό». Όσο λοιπόν η δικαιοσύνη δεν αποφασίζει την διακοπή της σύμβασής τους θα πρέπει να συνεχίσουν να πληρώνονται!

Προσοχή!

Δεν λέει κανείς από τα ηθικολογούντα λαμόγια ότι πρέπει να πληρώνονται χωρίς να εργάζονται.

Αλλά δεν λέει και κανείς τους τα άλλα δύο προφανή:

1. Ότι δεν γίνεται να εργάζονται αφού δεν χρειάζονται (γιατί αν χρειάζονταν δεν θα υπήρχε κάποιο πρόβλημα).

2. Ότι τα λεφτά που πληρώνονται δεν τα δίνει ο…. Τόμσεν ή οι πλούσιοι αφού οι δεύτεροι δεν πληρώνουν, αλλά εγώ που είμαι μέρος του λαού άρα το καλό που με την συλλογιστική των λαμόγιων δεν πρέπει να πληρώνω!

Πλάκα κάνω κύριε Ρουπακιώτη μην τρελλαίνεσαι.

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top