ΑΡΘΡΑ

Οι αγοραίοι και οι αγορές

Κανονικά θα έπρεπε κάθε φορά που Έλληνας πολίτης ακούει από Έλληνα πολιτικό τις λέξεις αφήγημα και ανάγνωση «να παίρνει το όπλο του», να καταχωρεί δηλαδή τον πολιτικό στη μαύρη λίστα όσων έχουν εμπλουτίσει την ξύλινη κομματική γλώσσα με λογοτεχνίζοντες όρους καταφέρνοντας να την κάνουν περισσότερο απεχθή.

Η πατρότητα αυτών των όρων απαντάται και ευδοκιμεί sans doute στον ακαδημαϊκό και καλλιτεχνικό χώρο της αριστεράς, αυτής που ενώ «ένα είν’ το κόμμα», (τώρα βέβαια είναι πια τουλάχιστον δύο, ή και τρία άμα βάλουμε και τον Πανάγο) τα αφηγήματα και οι αναγνώσεις της είναι άπειρες. Κάτι σας τις «αρχές» του Groutsho Marx δηλαδής που άμα δε μας αρέζανε…. ΟΚ είχε κι άλλες!

Να για παράδειγμα:

Η κυβερνητική συμμορία Δευτέρα-Τετάρτη-Παρασκευή δουλεύει το αφήγημα της μαχητικής αριστεράς που γλύτωσε τη χώρα από τα νύχια των υποτακτικών του Σόιμπλε, Τρίτη-Πέμπτη-Σάββατο κοπανάει το αφήγημα της συνεργασίας μαζί τους για να αποκτήσει η χώρα εθνική στρατηγική και Κυριακή αναπαύεται αφού ο Καρανίκας ως επικεφαλής του αφηγηματικού σχεδιασμού της πάει πια για τα μπάνια του λαού!

(Τι αφήγημα κι αυτά τα μπάνια του λαού, για να μην αναφέρουμε και τα άλλα αφηγηματικά  ανδραγαθήματα του ad-ministrator του εθνικολαϊκισμού, για ad hoc, ad memorandum, ad referendum αναγνώσεις της πολιτικής κατάστασης εν γένει, με το πράσινο πλήθος να δονείται από σοσιαλιστικό  ντοβρουτζά.

Κάτι αντίστοιχο συνέβαινε όταν ο Χαρίλαος Φλωράκης ανέφερε στο φεστιβάλ της ΚΝΕ (που έρχεται από πολύ μακριά) ότι «η κατάσταση είναι αντιφατική και περίπλοκη» και οι αρειμάνιοι πιονέροι εκστασιάζονταν από το πραγματολογικό βάθος της ανάλυσης.

Και μέσα σ’ όλη αυτή την αφηγηματική αριστερίλα, μέσα σ’ όλο αυτό το συνεχιζόμενο  ρεσάλτο της κυβερνητικής συμμορίας στους δημοκρατικούς θεσμούς, νάτηνε και η αριστερή ανάγνωση της συμφωνίας του τελευταίου eurogroup.

Τι μας λέει αυτή;

Ότι έχουμε πια νέο αφήγημα!

«Η Ευρώπη επιτέλους αλλάζει ανάγνωση. Με την καταλυτική επίδραση των ιδεών Τσίπρα-Καμένου υιοθέτησε το αφήγημα για το τέλος της δημοσιονομικής λιτότητας για όλη την Ευρώπη, που σημαίνει ότι η χώρα μας είναι έτοιμη να βγει επιτέλους στις αγορές και πια το πρόβλημα είναι τεχνικό»!

Η έξοδος στις αγορές!

Με τη μεν έξοδο να παραπέμπει σε αφήγημα εθνικού ηρωϊσμού, τις δε αγορές να αποτελούν ανάγνωση του μελλοντικού μας παραδείσου.

Πού βρίσκεται λοιπόν η απατεωνιά στο νέο αφήγημα της συμμορίας;

Στο ότι προσπαθούν να περάσουν στους πολίτες την ιδέα ότι η έξοδος στις αγορές είναι από μόνη της, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, η σωτηρία του κράτους και η οικονομική νιρβάνα ενός εκάστου των νεοελλήνων καταναλωτών. Με σταλινική προπαγανδιστική επιμέλεια, κρύβουν το γεγονός ότι ο μελλοντικός παράδεισος του αφηγήματός τους δεν είναι παρά ο παρελθοντικός παράδεισος που οδήγησε το νεοελληνικό κράτος στην έβδομη χρεοκοπία του.

*Γιατί, το κράτος χρεοκόπησε όσο ήταν στις αγορές, δεν χρεοκόπησε με τα μνημόνια. Τα μνημόνια και τα δανεικά τους απλά βοήθησαν να μην γνωρίσουμε εμείς οι Έλληνες πολίτες τριτοκοσμικές καταστάσεις ανέχειας και Βενεζουελάνικες καταστάσεις στα σύνορά μας και έξω από τα super markets.

*Γιατί το κράτος χρεοκόπησε όχι επειδή είχε πρόσβαση σε φτηνό δανεισμό, αλλά επειδή το δανεισμό αυτόν τον έκανε κατανάλωση αντί για ανάπτυξη.

*Γιατί το ΠΑΣΟΚικό κυρίαρχο μεταπολιτευτικό αφήγημα στο οποίο δυστυχώς παρασύρθηκε και η τότε κοτζαμπάσικη/καραμανλική Νέα Δημοκρατία, ήταν ότι το  ΑΕΠ είναι ένα μπαλόνι που αρκεί να μεγαλώνει στους  οικονομικούς δείκτες (στα χαρτιά δηλαδή) κι ας έχει μέσα αέρα κοπανιστό και τεράστια τοκοχρεολύσια αντί παραγωγή, εξαγωγές, θέσεις εργασίας και βιώσιμο συνταξιοδοτικό σύστημα, που θα μπορούσε να αποπληρώνει τα τοκοχρεολύσια.

Αντί για δουλειές, μπουζούκια!

Αντί για Σημίτης, Γιαννόπουλος!

Ποια επάνοδος λοιπόν στις αγορές;

Αυτή που γνωρίσαμε χωρίς όρους και προϋποθέσεις;

«ΝΑΙ ΑΥΤΗ ΑΚΡΙΒΩΣ», αφήνει να εννοηθεί η συμμορία κλείνοντας το μάτι σε μεγάλο μέρος της νεοελληνικής κοινωνίας που το μόνο που ξέρει είναι να ζή σε ένα  άτεγκτο και ασάλευτο παρόν κατά την εξόχως διαυγαστική, του νεοελληνικού φαντασιακού, ανάγνωση του Στέλιου Ράμφου.

Και ενώ ο νεαρός εθνικός μας πολιτικός απατεωνίσκος δηλώνει από τον άμβωνα της τηλοψίας την πρόθεσή του να γίνει ο μεγάλος τιμονιέρης της ανάπτυξης, φροντίζει να χώνει από την πρώτη στιγμή τον αστερίσκο της «δίκαιης», που δεν είναι παρά το νεύμα του σε ό,τι και όσα πιο αναχρονιστικά ιδιοτελή συμφέροντα έχουν επικαθήσει ως καρκινώματα στο σώμα της οικονομίας.

«Εμείς δεν είμαστε απατεώνες να θέλουμε άδικη ανάπτυξη όπως αυτοί που μας έφτασαν μέχρι εδώ, (άραγε τον Κουρουμπλή εννοούν, τον Σπίρτζη ή τον Τόσκα;) δίκαιη τη θέλουμε και μεγάλη για σας!                                      

 Σαν τα σχέδια στη γραβάτα του συνέταιρου!                                                                                                                               Γι’ αυτό  Ελληνικέ λαέ ξαναψήφισέ μας.                                                                                                              

Μπορεί να σε χρεώσαμε την πρώτη φορά με 100 δις λόγω αυταπατών και τη δεύτερη φορά με άλλα 20 δις λόγω της αριστερής μάχης βιωσιμότητας, αλλά γυρίζουμε σελίδα.                                                                                                              Προς τα πίσω!                                                                                                                                                         

Μέχρι τη σελίδα που θα ξαναβρούμε το Τσοβόλα δώστα όλα, όπου και θα περάσουμε εμείς καλά κι εσείς καλύτερα».

Αυτό είναι το νέο τους αφήγημα.

«Αν λοιπόν γουστάρετε να κάνετε την ανάγνωση που τους βολεύει ξαναψηφίστε τους.                              Εμπιστευθείτε την εικαζόμενη έξοδο του κράτους στις αγορές στον Τσίπρα και τον Καμένο! Εμπιστευθείτε τη διαχείριση του δανεισμού του κράτους μας σε έναν κυνικό εξ επαγγέλματος ψεύτη και σε έναν αξιοπερίεργο ακροδεξιό που του αρέσει κάθε τόσο να φοράει στολές παραλλαγής.                          

Αλλιώς ψηφίστε μεν ευρωπαϊκά κόμματα αλλά ΠΡΟΣΟΧΗ! Το μέλλον δεν θαρθεί από μονάχο του έτσι νέτο σκέτο αν δεν πάρουμε μέτρα κι εμείς, όπως έλεγε κι ο ποιητής. Δεν αρκεί να ψηφίσουμε ευρωπαϊκά κόμματα για να νικήσουμε τον εθνικολαϊκισμό».                                                                                                                                                          

Δεν αρκεί επειδή «Η ήττα των λαϊκισμών και των αυταρχισμών δεν θα επέλθει με την απλή αλλαγή των κομματικών συσχετισμών όσο και αν αυτή είναι η αναγκαία προϋπόθεση. Αυτό που στην ουσία θα κρίνει την έκβαση της παρούσας ιστορικής φάσης είναι αν οι φιλελεύθερες δημοκρατίες θα μπορέσουν να ανανεώσουν τις πηγές της κοινωνικής, οικονομικής και πνευματικής νομιμοποίησής τους».

Αυτό πρέπει να είναι το δικό μας αφήγημα(!) και σ’ αυτό πρέπει να «σπρώξουμε» τα ευρωπαϊκά κόμματα γιατί απλά δεν έχουμε εναλλακτικό.                                                                                                           Γουστάρετε;

Αν ΝΑΙ τους διώχνουμε ΤΩΡΑ ως προϋπόθεση για τα  υπόλοιπα.

Τον ΣΥΡΙΖΑ στο παρελθόν του μετακομμουνιστικού μπλόκ ψυχοθεραπείας του 4% όπου μόνο εκεί αισθάνονται ασφαλείς και τον Καμένο στο fb και στο twitter να δημοσιεύει τα φροϋδικά του απωθημένα μεταμφιεσμένος πότε σε «βατράχι» και πότε σε πιλότο F16.

Αλλά αυτό κορίτσια  γίνεται μόνο με εκλογές.

Που κάνει αυτό το αίτημα περισσότερο επίκαιρο, αναγκαίο, δημοκρατικό και λυτρωτικό.

Ναι;                                                

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top