ΑΡΘΡΑ

Ο εκφασισμός στο Δημόσιο Λόγο

Τα κρούσματα πληθαίνουν επιβεβαιώνοντας το αυτονόητο.

Ότι βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα φαινόμενο βαθιάς πολιτισμικής κρίσης, όπου η σκέψη και η λογική μοιάζει να μην έχουν πια καμιά σχεδόν σημασία.

Ο εκφασισμός του Δημόσιου Λόγου που μεθοδικά επιδιώκει η σημερινή κυβέρνηση με συμπαραστάτες από τον χώρο του Χρυσαυγίτικου νεοναζισμού και των εξ επαγγέλματος πατριωτών τύπου Πάνου Καμένου Ζωής Κωνσταντοπούλου και ορισμένων στελεχών της εκκλησιαστικής ιεραρχίας βρήκε ανιστόρητους μιμητές μεταξύ ανθρώπων με δημόσιο προφίλ και συνεπώς Δημόσιο Λόγο.

Ωστόσο ούτε ή άλωση συνειδήσεων, ούτε η συνειδητή συμπόρευση κάποιων στο έρεβος του ολοκληρωτικού καθεστωτικού κυβερνητικού λόγου δείχνουν κάποια ροπή του χώρου (για παράδειγμα) της Δημοσιογραφίας και των Τεχνών σ’ αυτόν. Πρέπει αντίθετα να κατανοηθούν ως μία ευρύτερη κοινωνική παθολογία που γίνεται αντιληπτή μέσω αυτών των χώρων επειδή ο λόγος τους είναι δημόσιος, σε αντίθεση με τον μη κοινοποιήσιμο, αλλά θλιβερά όμοιο  λόγο στα καφενεία, στα μπαρ, στις Δημοσίες Υπηρεσίες (σε ώρες διαλείμματος), καθώς και «…στις σχέσεις, στη φαμίλια, στην καθημερινή ρουτίνα…» για να χρησιμοποιήσουμε μια έκφραση του φουτουριστή Μαγιακόβσκι που αυτοκτόνησε νωρίς.

Αλέξης Τσίπρας

«στις 20 Σεπτέμβρη τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν».

Πάνος Καμένος

«Στα τέσσερα εσείς».

Νίκος Μιχαλολιάκος

«Οι μόνοι που πρέπει να χαίρονται για την νίκη Μακρόν στην Γαλλία είναι οι τραπεζίτες πάτρωνές του και οι υπέρμαχοι της πολιτικής σκληρής λιτότητος της Μέρκελ, την οποία υφίσταται εδώ και 7 χρόνια και ο Ελληνισμός με το μνημόνιο».

Αμβρόσιος Καλαβρύτων (για Τσίπρα)

«Από τις πρώτες κιόλας στιγμές της αναλήψεως των ευθυνών διακυβερνήσεως της πολύπαθης Χώρας μας ο νέος Πρωθυπουργός και οι Συνεργάτες του εφαρμόζουν μια πολιτική, που αποπνέει ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ! Φαίνεται πως πέρασε πιά η εποχή των μεγάλων και δουλικών ΝΑΙ, ΝΑΙ, ΝΑΙ σε ΟΛΑ! Περάσαμε στην εποχή της αντιστάσεως!

Στην μανία των Ευρωπαίων κατακτητών μας, λέγε με Τρόικα κλπ, αντιτάσσουμε την εθνική μας αξιοπρέπεια! Η στάση του κ. Τσίπρα μας γεμίζει τα στήθη με υπερηφάνεια! Άλλωστε είναι σε όλους γνωστόν, ότι οι μεγάλες νίκες στην πορεία του Έθνους μας ποτέ δεν κατακτήθηκαν από τα Μεγάλα ΝΑΙ, αλλά από τα μεγάλα ΟΧΙ! Αθάνατο παραμένει στη μνήμη μας και στην καρδιά μας το «Μολών λαβέ» του Λεωνίδα και το ΟΧΙ του Ιωάννη Μεταξά!

Δόξα τω Θεώ, λοιπόν, διότι με Πρωθυπουργό τον ακάματο κ. Τσίπρα οι Ευρωπαίοι Εταίροι μας μαθαίνουν τώρα, ότι ΔΕΝ ΕΙΜΕΘΑ ΔΟΥΛΟΙ ΑΛΛΑ ΕΤΑΙΡΟΙ της Ευρωπαϊκής Ενώσεως!

Για πρώτη φορά ακούσθηκε η διαμαρτυρία: «Κύριοι, στο ζήτημα επιβολής κυρώσεων κατά της Ρωσίας από την Ευρώπη, γιατί δεν μας ερωτήσατε;» Δεν είμαστε παρίες, είμαστε ισότιμα Μέλη της Ενώσεως! Η τακτική, λοιπόν, του κ. Τσίπρα γεμίζει τα στήθη μας με εθνική υπερηφάνεια! Βεβαίως το παιγνίδι Τσίπρα είναι πολύ επικίνδυνο! Μπορεί να εξοργίσει τους Ευρωπαίους δανειστές-δολοφόνους μας, αλλά είναι καλύτερα μια έντιμη πενία από μια ευτελιστική και ταπεινωτική ευπορία! Εμείς πιστεύουμε, ότι ο Πρωθυπουργός θα κερδίσει την μάχη, θα ανατρέψει τα δεδομένα. Τα άκρως ευτελιστικά, αν μη εξουθενωτικά, Μνημόνια θα πεταχθούν στον κάλαθο των αχρήστων! Μια νέα εποχή, που θα ανακουφίσει τον Έλληνα, πρόκειται να ανατείλει!».

Γ. Ζουγανέλης:

«Δεν κυβερνάνε οι Έλληνες. Είναι εισαγόμενοι πολιτικοί. Προσπαθούν να δουν ποιο είναι το καλύτερο φερέφωνο για να υπηρετήσει τις λογικές. Έχουν στοχοποιήσει την Ελλάδα, την έχουν πειραματόζωο. Η Ελλάδα είναι τόπος που το γεωγραφικό του μήκος και πλάτος, ορίζει την υπόλοιπη γη. Είμαστε στο κέντρο της Μεσογείου. Είμαστε το καλύτερο μπραντ χώρας στον κόσμο. Έζησα στην Γερμανία και σπούδασα εκεί με υποτροφία που ένας πολύ γλυκός πολιτικός ο Βίλι Μπραντ, απολογούμενος σε αυτά που κάνανε οι Γερμανοί στους Έλληνες, τα καθίκια οι Γερμανοί, στον Β Παγκόσμιο, και σε όλον τον κόσμο, τα καθίκια, τα οποία τολμούν και σηκώνουν ανάστημα, τα φασισταριά -αν και δεν είναι όλοι έτσι. Άρα, ποιος Παπανδρέου και ποιος Μητσοτάκης»;

Κώστας Καζάκος

«Ό,τι θέλει ο νέος, ό,τι επιθυμεί, δουλειά, σπίτι, οικογένεια πρέπει να τα παλέψει και να αγωνιστεί να τα κερδίσει στον τόπο του. Αλλιώς είναι ξένος. Έφυγαν και πάνε και δουλεύουν στις ξένες χώρες. Και ο τόπος τι θα γίνει; Αυτό είναι στην ουσία προδοσία».

Γιώργος Φιλιππάκης

«Από τις 6 χτες το απόγευμα που ο Λουκάς Παπαδήμος τραυματίσθηκε από την αυτοσχέδια βόμβα μέσα στο αυτοκίνητό του έσπαγα το κεφάλι μου από που ερχόταν και που πήγαινε ο υπαλληλάκος αυτός της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας . Την απάντηση την έδωσε ποιος νομίζετε; Ο Αντωνάκης ο Σαμαράς. Με ποιo τρόπο; Ο Σαμαράς τηλεφώνησε στο άλλο ξεπουλημένο τομάρι τον Γιάννη Στουρνάρα γιατί κάτι προφανώς υποψιαζόταν. Και βέβαια ο Στουρνάρας του είπε την είδηση . Νωρίτερα Στουρνάρας και Παπαδήμος είχαν μυστική συνάντηση άγνωστο πού και φυσικά κανείς δεν γνωρίζει τί συζήτησαν αλλά και πού συναντήθηκαν. Και οι δύο ξεπουλημένοι υπάλληλοι των Τραπεζών ντόπιων και ξένων είναι τόσο ανακατεμένοι στο ξεπούλημα της χώρας αλλά και του εθνικού πλούτου και κυρίως ευθύνονται για το κατάντημα και την εξαθλίωση του Ελληνικού λαού. Ο Παπαδήμος σήμερα είναι πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών ενός θεσμού που βρωμάει από απόσταση ενώ ο Στουρνάρας παίζει το ρόλο του Κεντρικού Τραπεζίτη για λογαριασμό Σόιμπλε και λοιπών καθαρμάτων στην Ευρώπη . Για να είμαι ξεκάθαρος δεν θα με ενοχλούσε καθόλου ανν έσκαγε και μια ακόμα βόμβα στα πόδια του Στουρνάρα».

Τζίμης Πανούσης:

«Τώρα εμείς οι Έλληνες είμαστε οι νέοι Εβραίοι της εποχής. Όπως τότε διάλεξαν οι Ναζί τους Εβραίους για θύματα, τώρα οι νεοναζί, το μπλε σόι του Σόιμπλε, έχει διαλέξει εμάς τους Έλληνες».

Αφροδίτη Μάνου.

«….. Ο Σόιμπλε δεν αθωώνεται επειδή είναι παραπληγικός. Είναι ένας παράφρων σαδιστής πολιτικός  που έγινε παραπληγικός ακριβώς μ’ αυτές του τις ιδιότητες από κάποιον που, θες να τον πεις τρομοκράτη, θες να τον πεις πράκτορα, θες να τον πεις ηλίθιο, θες να τον πεις ήρωα, πολιτικά κίνητρα είχε κι έτσι θα μείνει στην Ιστορία. Ο Αδόλφος Σόιμπλεείναι ένας κατάπτυστος και λαομίσητος παραπληγικός και προσωπικά δεν τον κατατάσσω καν στους ανθρώπους. Η Μέρκελ και οι άλλοι, είναι πολιτικοί που υπερασπίζονται τα συμφέροντα της τάξης τους και την κοσμοθεωρία τους. Ο Σόιμπλε είναι ένας κομπλεξικός, άρρωστος, ακραίος αι επικίνδυνος πολιτικός, (όπως ο Αδόλφος)».

Σταμάτης Κραουνάκης

«Του Τσίπρα θα του έλεγα κάτι που το λέω από την αρχή. Ρίξε και καμιά σφαλιάρα, δεν έχει φάει σφαλιάρα κανείς… Πρέπει να έχουμε τη δύναμη να διώξουμε ακόμα και τον αδελφό μας αν κάνει ζημιά στην κοινωνία. Ωστόσο αυτό που ήθελα τον Γενάρη του ΄15 ήταν να φύγουν οι άλλοι. Να τελειώσει αυτή η λαίλαπα. Και να μην ξανάρθουν, σε καμία περίπτωση. Το΄90 έγραψα το τραγούδι «Ζημιά» με τον στίχο «Ποιος πήγε και ποιος πέρασε, ποιος έφαγε τη σφαίρα», με τον Μακεδόνα. Το ΄10 είπα στην Επίδαυρο «Ελεύθεροι κυκλοφορούν οι δολοφόνοι», κι έχουμε ΄17 κι είναι ακόμα ελεύθεροι».

Τι υπάρχει λοιπόν στο μυαλό του ποιητή; Ποια σχέση έχει αυτό με το κοινωνικό φαντασιακό της εποχής της κρίσης, της «εποχής των μνημονίων»;

Επειδή ακόμα και το μυαλό των παραπάνω δημοσίων προσώπων είναι περίπλοκο, πρέπει να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Η σύγχρονη ελληνική κοινωνία, πλάθεται, κεντώντας τη θεσμική εξέλιξη του δυτικού κόσμου, τα θεσμισμένα, οικονομικά, ψυχολογικά του «πρωτόκολλα», πάνω στον γενέθλιο εθνικολαϊκιστικό καμβά της, ένα άμορφο υποστρωματικό μάγμα αρχαιοπληξίας, ορθόδοξης θρησκοληψίας, ανασφάλειας και πολυπρόσωπου επιθετικού αντιδυτικισμού.

Τα Αριστοτελικά  «πολιτικά ζώα», ο πιο διευρυμένος ορισμός του ανθρώπινου όντος, ποτέ δεν επωάσθηκε στο άγονο περιβάλλον της μήτρας της ανατολίτικης νεοελληνικής εμπειριοκρατίας. Αντίθετα, μεταλλάχθηκε σε μία δυϊστική θεώρηση ψυχής-σώματος όπου μη έλλογες, αθάνατες δυνάμεις κατατάσσουν τη μεν ψυχή στα προλεγόμενα του ανιμισμού, το δε σώμα στο επίμετρο του βιολογικού μονισμού.

Εύκολα «κούμπωσε» σ’ αυτό το πλαίσιο και η περιορισμένη Μαρξική οπτική του Ανθρώπου που κοινωνικοποιείται μέσω της Εργασίας. Ο Μάρξ, βέβαια, όταν προσδιόριζε έτσι την ανθρώπινη εξέλιξη, δεν ήταν παρά ο διανοητής/θεωρητικός της εποχής του, της εποχής του καπιταλισμού δηλαδή, με αποτέλεσμα να του διαφεύγει η προβληματική της κοινωνικής θέσμισης και η μέσω αυτής αυτοθέσμιση του Ανθρώπου που εγκαινίασε ο αγώνας για τη Δημοκρατία.

Σε όλες ανεξαιρέτως τις προνεωτερικές, αλλά και τις μηδέποτε «κανονικά» διαφωτισθείσες κοινωνίες η  Δημοκρατία «διαζεύχθηκε» την Ελευθερία και «νυμφεύθηκε» την  Ισότητα. Αυτή η προνεωτερικά θεσμισμένη Ισότητα αποτελεί τον θεμέλιο λίθο το δυτικού διπολικού ανορθολογισμού με τον Μάρξ να ξιφουλκεί σε όλο το έργο του και κυρίως στο «Κεφάλαιο» υπέρ της εργασιακής ισότητας ως υπέρτερης διαπαιδαγωγητικής διαδικασίας κοινωνικοποίησης. Όμως, είτε εργασιακή είτε ενώπιον Θεού, η Ισότητα αποσπάται από τη φυσική τάξη πραγμάτων και «χρειάζεται να κατακτηθεί» σωτηριολογικά, είτε μέσω του Γήινου Κομμουνισμού είτε μέσω της Επουράνιας Κάθαρσης.

Στο σχήμα αυτό είναι φανερό ότι δεν ευνοείται η ανάπτυξη της Καντιανής έλλογης ατομικότητας, με την «καλύτερη» (αλλά πάντα περιορισμένη και ανελεύθερη) εκδοχή της να υπάρχει στο χώρο της Διαμαρτύρησης, όπου η Σωτηρία υποστασιοποιείται μεν στον Ουρανό αλλά κερδίζεται εντός της κοινωνίας, παρόντος του χρόνου και του ανθρωπίνου σώματος και την χειρότερη (και ισοπεδωτικά ανελεύθερη) στο χώρο της Ορθοδοξίας όπου η διαδικασία «απελευθέρωσης» από το ακάθαρτο σώμα είναι ένα ατομικό και ταυτόχρονα εξωκοινωνικό μα και εξωσωματικό άχρονο και αμετακίνητο παρόν.

Μοιάζει με θεωρητική φάρσα, αλλά η δυτική νεωτερική φενάκη της κομμουνιστικής/ισοπεδωτικής εργασιακής κοινωνικοποίησης, απαρχής βρέθηκε εγγύτερα στο Ορθόδοξο Σκότος απ’ όσο στο Διαμαρτυρικό  Λυκόφως, γι’ αυτό άλλωστε και η προλεταριακή «έφοδος στον Ουρανό» ευδοκίμησε σε συνθήκες Ορθόδοξου Ανατολικού Δεσποτισμού με τα γνωστά αποτελέσματα, τα οποία μόλις γλύτωσε η χώρα μας κατά τον εμφύλιο 1943-1949, αν και όχι οριστικά, όπως η έφοδος των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στην εξουσία κατέδειξε.

Η κρίση από την οποία η Ελλάδα (ως μόνη πια χώρα) αδυνατεί να βγει, δεν είναι παρά η συλλογικά θεσμισμένη φαντασιακή αυτοάμυνά μας απέναντι στον πραγματικό κόσμο, απέναντι, τελικά, στην αδυναμία μας να συνθέσουμε κεφάλαιο και εργασία εντός του πραγματικού κόσμου, δηλαδή με άξονα την Ελευθερία.

Η Αριστερή ιδεολογικοποίηση/ηθικοποίηση αυτής της αδυναμίας μας δεν ήταν παρά το αλήστου μνήμης πρόγραμμα Θεσσαλονίκης ως εξισωτικό θεμέλιο εις το όνομα μιας αντικαπιταλιστικής/αντιτοκογλυφικής(!) άνωθεν εφόδου, επιβεβλημένης ώστε να υπάρξει «επιτέλους μία δίκαιη αναδιανομή», που εκπληκτικά γρήγορα προσαρμόσθηκε στην ισοπεδωτική σοβιετολάγνα εξίσωση όλων προς τα κάτω.

Αυτή η έφοδος, προϋπέθετε τις  ιδεολογικές σκευές «υπανθρώπων τύπου Σόιμπλε», «εισαγόμενων πολιτικών», «προδοτών νέων που εγκαταλείπουν τον αγώνα», «λεβέντη πρωθυπουργού» κ,ο.κ. και την ανασύσταση της εμφυλιοπολεμικής ρητορικής περί Γερμανοτσολιάδων, για να γίνει πειστική η υπόσχεση επιστροφής σε έναν ντόπιο (εντελώς) παράδεισο (που υπήρξε επί… Γερμανοτσολιάδων)!

Οι σκευές αυτές αποδείχθηκε ότι είναι για το καθεστώς περισσότερο αναγκαίες σήμερα που αντιμέτωπο με συνθήκες αυτοκατάρρευσης γίνεται πιο επιθετικό, πιο αντεθνικό  πιο επικίνδυνο.

Δικαίως λοιπόν ο κύριος Κραουνάκης νουθετεί τον λεβέντη πρωθυπουργό του εκφασισμού του δημόσιου λόγου που μας έχει γεμίσει περηφάνεια «να δώσει και καμιά σφαλιάρα».

Όχι παίζουμε!

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top