ΑΡΘΡΑ

Ο Κουφοντίνας, η Μαρέβα και το Πλεόνασμα

Εδώ και αρκετό καιρό οι δημοσκοπήσεις στρέφουν το ενδιαφέρον μας στη διαφορά Νέας Δημοκρατίας-ΣΥΡΙΖΑ, καθώς δεν φαίνεται να υπάρχουν άλλα δημοσκοπικά ευρήματα ικανά να προσελκύσουν το ενδιαφέρον μας. Επειδή δεκάδες δημοσκοπήσεις επιβεβαιώνουν πάνω από ένα χρόνο μία παγιωμένη διαφορά 13 περίπου μονάδων, τείνουμε να σκεφτόμαστε ότι έχει ήδη περιγραφεί (δημοσκοπικά) το εκλογικό αποτέλεσμα.

Δεν είναι έτσι.

Μπροστά μας υπάρχει η Τρίτη αξιολόγηση που αρχίζει πολύ σύντομα και έχει από τις προηγούμενες μία ειδική σημασία για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Τα καυτά θέματά της είναι ο συνδικαλιστικός νόμος και τα κόκκινα δάνεια. Αυτά τα δύο ήταν η σημαία του ευρύτερου Αριστερού εκλογικού πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ που υπερβαίνει αρκετά το κομματικό 3-4%. Το υπόλοιπο και πολύ μεγαλύτερο εκλογικό του ποσοστό δεν έχει ιδιαίτερη ιδεολογική συνάφεια με τον ΣΥΡΙΖΑ, αποτελείται από ένα-σχεδόν αμιγώς-δημοσιοϋπαλληλικό κοινό που τον στήριξε με πελατειακή λογική για «να  σώσει οτιδήποτε κι αν σώζεται» από τα ποικίλα προνόμια που απόκτησε στη διάρκεια όλης της μεταπολίτευσης εις βάρος του ιδιωτικού τομέα, στραγγίζοντας τις δυνάμει επενδυτικές/αναπτυξιακές του προοπτικές και εις βάρος όλης της κοινωνίας, με τον υπερδανεισμό του Κράτους για να εξυπηρετούνται τα ολοένα και μεγαλύτερα έξοδα αναπαραγωγής του και της πελατειακής πολιτικής, που ονομαζόταν από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ κοινωνική, δίκαιη και άλλα τέτοια εύηχα και τοκοβόρα.

Από την άλλη πλευρά δεν πρέπει κανείς και ποτέ να ξεχνά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ένα Αριστερό λαϊκιστικό κόμμα όπως ήταν, για παράδειγμα, το ΠΑΣΟΚ της πρώτης μεταπολιτευτικής δεκαετίας, αλλά ένα κομμάτι της κομμουνιστικής Αριστεράς που σήμερα καθοδηγείται από σκληρούς μαρξιστές όπως ο Γ. Δραγασάκης, ο Ν. Κοτζιάς και άλλους, που προέρχονται είτε από την καρδιά του κομματικού μηχανισμού του ΚΚΕ, είτε από τις αριστερίστικες παρυφές της λεγόμενης Ανανεωτικής Αριστεράς του ΚΚΕ ες.

Όμως, ως τέτοιο κόμμα, δεν πιστεύει στην ομαλή εναλλαγή κομμάτων στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία και στην διακυβέρνηση και γι αυτό δεν διστάζει από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε, να κινείται παραβιάζοντας συνεχώς τα Συνταγματικά όρια του πολιτεύματος, δοκιμάζοντας ταυτόχρονα τις αντοχές του θεσμικού μας μεταπολεμικού οικοδομήματος.

Σήμερα, έχουμε μπροστά μας ένα πρόβλημα διαφορετικό από τον ΣΥΡΙΖΑ της αυταπάτης περί εφόδου για να αλλάξει την Ευρώπη που έξυπνα χρέωσε στον Βαρουφάκη και μόνο.

Έχουμε τον ΣΥΡΙΖΑ της απάτης!

Ώριμο πια, να διαχειριστεί, σε συνθήκες βαθιάς κοινωνικής και θεσμικής κρίσης στην οποία ο ίδιος συνειδητά και σχεδιασμένα οδήγησε, το αρχικό του σχέδιο να εδραιώσει ένα αυταρχικό καθεστώς προσχηματικής δημοκρατικής λειτουργίας.

Για τον μαρξιστικό πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό συνιστά απαραβίαστη αρχή, αλλά είναι υποχρεωμένος να κινηθεί μέσα στα κοινοβουλευτικά και Συνταγματικά όρια και μάλιστα σε συνθήκες (ευτυχώς) σκληρής τριπλής επιτροπίας από ΕΕ, ΔΝΤ και ΕΚΤ.

Αυτές οι συνθήκες του επιβάλλουν να ακολουθήσει συγκεκριμένες επιλογές.                                                                Πρέπει λοιπόν να κινηθεί σε δύο κατευθύνσεις. Μία για να θωρακίσει την πίστη των αριστερών οπαδών του και μία άλλη για να ανανεώσει την ήδη βαριά κλονισμένη εμπιστοσύνη των μη αριστερών πελατών του.

Εν όψει της τρίτης αξιολόγησης, ο ηγετικός πυρήνας του ΣΥΡΙΖΑ είναι λογικό να εκτιμά ότι είναι αμεσότερος ο κίνδυνος να χάσει παραδοσιακούς σκληρούς αριστερούς ψηφοφόρους, οι οποίοι θα μετακινηθούν, όπως είναι φυσικό προς πιο Αριστερά και πιο Λαϊκίστικα σχήματα, όπως η ΛΑΕ του Π, Λαφαζάνη, η Π.Ε. της Ζωής Κωνσταντοπούλου, το ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ, απ’ όσο ο κίνδυνος να φυλλοροούν ψηφοφόροι προς ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.

Η επιλογές α) της άδειας στον Κουφοντίνα, πασπαλισμένης με μαθήματα δημοκρατικής ανεκτικότητας από τον Κοντονή (ναι ρε πούστη μου από τον Κοντονή)! και β) των ανέξοδων κραυγών περί των εξωχώριων επενδύσεων του Μπόνο και της Ελισάβετ, με ολίγη από Μαρέβα Μητσοτάκη (για να μην ξεχνάμε και την πάγια λαϊκή εντολή να κλείνουμε κάθε τόσο την δεξιά στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας) θεωρήθηκαν απ’ ό,τι φαίνεται αποτελεσματικός τρόπος ώστε να κρατήσουν άμεσα τα αντανακλαστικά των σκληρών αριστερών στον χώρο των ιδεών, μακριά από τα ιδεολογικά θέλγητρα του Παναγιώτη και της Ζωής, μακριά και από την πεζή πραγματικότητα περί  αλλαγής του συνδικαλιστικού νόμου και νομοθετικής ρύθμισης των κόκκινων δανείων.

Στο πλαίσιο λοιπόν της κατανομής αρμοδιοτήτων, το μεν δικαστικό παρακράτος του ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε τον Κουφοντίνα η δε Τρόικα Βαξεβάνη-Κουρή- Εφημερίδας των Συντακτών  την βασίλισσα και την Μαρέβα. Όμορφος κόσμος ηθικός αγγελικά πλασμένος!

Μένουν όμως όλοι οι υπόλοιποι που είναι και οι πολύ περισσότεροι, οι μη αριστεροί ψηφοφόροι, οι ΠΑΣΟΚογενείς, οι πελάτες.

Εδώ τα πράγματα χωρίς να είναι πιο εύκολα είναι πιο απλά.

Με αναμενόμενο πλεόνασμα ατιμίας, ο Τσίπρας, εξάγγειλε ήδη μοίρασμα του άτιμου πλεονάσματος, με σκοπό να διαπραγματευτεί με την Τρόικα το ύψος των προεκλογικών του δαπανών κρατώντας ομήρους δημοσίους υπαλλήλους, ανέργους και συνταξιούχους. Όσο περισσότεροι είναι τόσο περισσότερους ομήρους θα έχει.

Και μετά; Θα ρωτήσει κάποιος.

Έ τί μετά; Μετά θα προκηρύξει εκλογές και τότε θα δούμε ακόμα χυδαιότερο αριστερισμό από την «άδεια Κουφοντίνα» και ταυτόχρονα ακόμα πιο λαϊκίστικο, αλήτικο και τυχοδιωκτικό σκόρπισμα του πλεονάσματος καταστροφής που μαζέψανε από τη φορολογική επιδρομή σε όποιον είχε ακόμα εισόδημα ικανό να ελαττωθεί, χωρίς αυτός να έχει την τύχη του γάιδαρου του Χότζα.

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top