ΑΡΘΡΑ

Ο Πέτρος, ο Γιόχαν κι ο Φραντς

Το πρωινό ήταν ήσυχο, ο καιρός καλός, τα καλοριφέρ είχανε πάρει αναβολή και οι μαύρες σημαίες στον περίβολο του δημαρχείου κυματίζανε στο φθινοπωρινό αεράκι. Τα πανό, καμωμένα από ένα υλικό ίδιο μ’ αυτό που χρησιμοποιούμε για να μαζεύουμε ελιές, ήτανε δεμένα στις καρπισμένες νεραντζιές και κρέμονταν τα νεράντζια, χρυσά, κι έτοιμα για τυλιχτό κουταλιού. Στο δημαρχείο δεν μπορούσανε να μπούνε ούτε κείνοι που θέλανε να δουλέψουνε, ούτε κείνοι που θέλανε να πάρουνε πιστοποιητικό γέννησης, να πάνε στο Τμήμα να βγάλουνε ταυτότητα, μεροκαματιάρηδες ανθρώποι δηλαδή,…

Το πρωινό ήταν ήσυχο, ο καιρός καλός, τα καλοριφέρ είχανε πάρει αναβολή και οι μαύρες σημαίες στον περίβολο του δημαρχείου κυματίζανε στο φθινοπωρινό αεράκι. Τα πανό, καμωμένα από ένα υλικό ίδιο μ’ αυτό που χρησιμοποιούμε για να μαζεύουμε ελιές, ήτανε δεμένα στις καρπισμένες νεραντζιές και κρέμονταν τα νεράντζια, χρυσά, κι έτοιμα για τυλιχτό κουταλιού. Στο δημαρχείο δεν μπορούσανε να μπούνε ούτε κείνοι που θέλανε να δουλέψουνε, ούτε κείνοι που θέλανε να πάρουνε πιστοποιητικό γέννησης, να πάνε στο Τμήμα να βγάλουνε ταυτότητα, μεροκαματιάρηδες ανθρώποι δηλαδή, αφού ποτέ κανείς δεν έτυχε να δει εφοπλιστή να μπαίνει σε δημαρχείο να πάρει πιστοποιητικό γέννησης για να βγάλει ταυτότητα. Το πώς βγάνουνε ταυτότητα οι εφοπλιστές, είναι ένα μυστήριο…

Από κάτι μεγάφωνα στον περίβολο του δημαρχείου, ακουγότανε ένα τραγούδι που πάνω-κάτω έλεγε πως ο Πέτρος, ο Γιόχαν κι ο Φραντς, γνήσια παιδιά της εργατικής τάξης, δουλεύανε σε κάτι χοντροβιομήχανους Μπράουν, Φίσερ και Κραφτ, που τους εκμεταλλευόντανε (με τη Λενινιστική έννοια) και τους βάνανε να φκιάνουνε τανκς για να σκοτώνουνται άλλα παιδιά της εργατικής τάξης.

Τρεις αγωνιστές του δημόσιου τομέα που λεγόντανε κι αυτοί Πέτρος, Γιόχαν και Φραντς, είχανε την κονσόλα του ήχου σε κάποια γωνιά του περίβολου, με τα μεγάφωνα του Δήμου (δηλαδή δικά μας, που τα ’χανε κάνει δικά τους) και χαμηλώνανε κάθε τόσο την ένταση του τραγουδιού για τους εργάτες και τους βιομηχάνους και ένας τους έπαιρνε τότες ένα μικρόφωνο και φώναζε ένα-δύο συνθήματα, γραμμένα σε μία κόλλα χαρτί.

Τα συνθήματα δήλωναν την πλήρη αντίθεση των εργαζομένων του δημόσιου τομέα στα σχέδια απολύσεων που εξυφαίνονταν από την τρικομματική κυβέρνηση προδοτών/δοσιλόγων, σε συνεργασία με τους τοκογλύφους τραπεζίτες, τον Τόμσεν, τη Μέρκελ, τη Σχολή του Σικάγου και τον ίδιο το Μίλτον Φρίντμαν, προσωπικά.

Ο αγώνας που διεξαγόταν στον περίβολο του δημαρχείου από τους αγωνιστές του δημόσιου τομέα, είχε ένα αρκετά απλό σκεπτικό: Αν ο καπιταλισμός πέρναγε τα σχέδιά του και απολυόντανε τέσσερις-πέντε χιλιάδες Μπαλασόπουλοι, τότες θα σταματάγανε να πέφτουνε στην αγορά τα μισθά τους και θα κλείνανε οι επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα αφού δε θα πουλάγανε την παραγωγή τους και θα χάνανε οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα τη δουλειά τους.

.

Τότες είπανε μερικοί: «Καλά ρε παιδιά κι αφού μέχρι σήμερα δεν απολύθηκε κανένας Μπαλασόπουλος, γιατί κλείσανε τόσες χιλιάδες επιχειρήσεις και χάσανε το ψωμί τους ένα εκατομμύριο τραβαχαδόρες και τραβαχαδόρισες»; Την απορία τους την έλυσε κείνο το παιδί με το κοκκοράκι και το τζελ, που τους λέει: «Καλά, εσείς δεν ξέρετε πως σε μία κεντροαριστερή χώρα έτσι γίνονται τα πράματα»; Μόλις τους το ’πε, το καταλάβανε αυτοί και αρχίσανε τα όργανα. Ποιοι είμαστε ρε παιδιά, να μαζευτούμε να γνωριστούμε… Και ήτανε και δυο-τρεις που λένε στο παιδί, «Εσύ είσαι η κεντροαριστερά, μαζί σου για μια Ελλάδα νέα, αλλά να μη μείνουμε και στην απόξω». Τέλος πάντων.

Η κατάληψη είναι για τον Πέτρο, το Γιόχαν και τον Φραντς, μια μορφή αγώνα που πολύ την προτιμάνε, για δύο λόγους: *Γιατί χωρίς να δουλεύουνε οι αγωνιστές του δημόσιου τομέα, πληρώνονται από τους εργαζόμενους και τους ανέργους του ιδιωτικού τομέα. *Γιατί έτσι, βάνουνε ταξικό-αγωνιστικό φραγμό στους καραβοκύρηδες, στους μεγαλοβιομήχανους, στους μεγαλεμπόρους, γενικά στους πλούσιους, να μην αφήσουνε τα παιδιά τους στον παιδικό σταθμό για να πάνε για το μεροκάματο, ή να μη βγάλουνε πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης, να το πάνε στην ενορία, για να μπορούνε να την κάνουνε μπούκα στο μεσημεριανό συσσίτιο της ενορίας. Το είδανε αυτό οι δικαστές, «Α, έτσι γίνεται;» λένε και βρήκανε κι αυτοί μια μηχανή, να κάνουνε στα ψέματα πως δουλεύουνε, αλλά να τους πληρώνουμε στ’ αλήθεια και προστατεύανε έτσι και το πολίτευμά μας που είναι κοινοβουλευτική δημοκρατία. Πάνω στο τζόγο, να κι ο Παναγούλης ο Στάθης. Μαθημένος να τζογάρει αυτός, «Δε στήνουμε…», λέει, «… τίποτα κρεμάλες να τιμωρήσουμε τους προδότες;» Καλώς τονε κι αμύγδαλα, λέει ο Τσίπρας, αλλά γνέφει στην Κουμουνδούρου κρυφά: «Μην του δώσουμε και βήμα, γιατί αυτός είναι πια ολωσδιόλου κούκος μονός»… του ’χε μάθει ο Αλαβάνος την ορολογία της πόκας. Καταλάβανε λοιπόν οι Μπαλασόπουλοι τον παιδικό σταθμό και το κέντρο εξυπηρέτησης πολιτών, που ήτανε προπύργια της αντίδρασης και μοιάζανε και με τα χειμερινά ανάκτορα, Αλεξάκη λενινιστή. Αγώνας σκληρότατος λοιπόν, που από την έκβασή του θα κρινότανε το μέλλον του εργατικού κινήματος στη χώρα μας, γιατί μία ήττα αυτή τη στιγμή θα σήμαινε ότι η ολιγαρχία του πλούτου θα πέρναγε τα σχέδια φτωχοποίησης του λαού, που πραγματικά την έβγαζε «στο νύχι», ενώ Πέτρος, ο Γιόχαν κι ο Φραντς τη βγάζανε άνετα, αλλά καλού κακού, φωνάζανε για κάτι περικοπές που είχανε γίνει, γιατί οι απολυμένοι δεν πληρώνανε φόρους για να πληρώνουνται αυτοί.

Βέβαια, ξέρανε κι οι τρεις τους -γιατί τα ’χανε διαβάσει αυτά στη μετάφραση του ευαγγελίου- πως ακόμα και μία ήττα της εργατικής τάξης, θα είχε προσωρινά αποτελέσματα, αφού η τάξη αυτή ήτανε να φέρει στο τέλος την αιώνια κατάργηση της αδικίας και της εκμετάλλευσης, προκειμένου να μας κατσικωθεί ένας επίγειος παράδεισος, μια ρέπλικα του ουράνιου παράδεισου που λέει το άλλο ευαγγέλιο, το πρωτότυπο. Αυτά.

Στο εργοστάσιο χαρτοποιίας που βρισκότανε στις παρυφές του Δήμου, την ώρα που κορυφωνότανε ο αγώνας των Μπαλασόπουλων στο Δημαρχείο, γινότανε Γενική Συνέλευση του Σωματείου των εργαζομένων. Η κατάσταση ήτανε τραγική. Το εργοστάσιο είχε κλείσει εδώ και τρείς μήνες, ενώ οι ανθρώποι έκανε να πληρωθούνε μέχρι και έξι μηνώνε μεροκάματα. Για αποζημιώσεις απόλυσης ούτε λόγος, αφού η επιχείρηση είχε κάνει αίτηση υπαγωγής (έκτακτη λέξη) στο άρθρο 99, που λέει πως πρώτα θα τα πάρουνε οι τράπεζες και μετά οι εργάτες. Από τους πενήντα επτά εργαζόμενους, ήτανε παρόντες έντεκα. Η απόφαση της Γενικής Συνέλευσης των έντεκα πάρθηκε με την τεράστια πλειοψηφία του 91% και απαιτούσε, «Τη συνέχιση της λειτουργίας του εργοστασίου, με αυτοδιαχείριση, μέσα σε μια οικονομία αυτοδιαχειριζόμενων παραγωγών, σε μια κοινωνία με πλήρη αυτοδιάθεση του ατόμου και με άμεση ανακλητότητα των εκπροσώπων του ανώτερου επιπέδου από το αμέσως κατώτερο, με άμεση δημοκρατία στην πράξη.» Ποια πράξη;… ακούστηκε να ψιθυρίζει ένας περαστικός που κοντοστάθηκε για να διαβάσει την τοιχοκολλημένη απόφαση της Γενικής Συνέλευσης.

Ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού, κάποιος Μπράουν, για Φίσερ για Κραφτ θα σας γελάσω, ή είχε χρεοκοπήσει γιατί έχασε σιγά-σιγά όλη την πελατεία του, μη μπορώντας ν’ ανταγωνιστεί το κόστος παραγωγής των ίδιων μαγαζιών στα Σκόπια, ή πήρε τα μπικικίνια του, τα στόλισε σε μια θυρίδα να μην τονε βρίσκει κι ο Βαξεβάνης ο αγωνιστής-ντετέκτιβ, ή πρόλαβε και έκλεισε την επιχείρηση πριν καταστραφεί κι ο ίδιος και την ξανάνοιξε κερδοφόρα στα Σκόπια και δουλεύουνε εκεί οι εργάτες, και λέει ο Μπαρμπαρούσης πως δεν είναι εργάτες, αλλά Σκοπιανοί. Τα ίδια λέει κι ο Μπαλασόπουλος ο αγωνιστής, που άκουσα πως θέλει να τονε βάλει στο ψηφοδέλτιο ο Αλεξάκης, για να είναι πιο έτοιμος για πρωθυπουργός, μην του τη βγαίνει σκουληκιάρικα κι ο Λαφαζάνης, πως τάχα μου δεν είμαστε έτοιμοι, καθαροί, διαβασμένοι και σιδερωμένοι για να μπούμε και στο Μαξίμου οικοδεσπότες.

Διαλέχτε την εκδοχή που σας ταιριάζει.

Και καλά όλα αυτά. Αλλά άμα κάνει το λάθος η Διεθνής Κοινότητα κάτω από την πίεση αυτωνόνε που συνομωτούνε για την εξαφάνιση του Έθνους μας -που γέννησε τη Δημοκρατία- κι αναγνωρίσει τα Σκόπια, με όνομα που να έχει μέσα και τη λέξη Μακεδονία; Τι κάνουμε τότες;

Ας όψεται αυτός ο Κίσινγκερ ο ελληνοφάγος. Αυτουνού είναι το σχέδιο εξανδραποδισμού (άλλη έκτακτη λέξη) μας.

Αλλά τι περιμένεις, Εβραίος δεν είναι;

Σκοτεινός συνομώτης της Σιών, κατά του Ελληνισμού.

Καμιά απορία κανείς;

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top