ΑΡΘΡΑ

Πετάει ο γάιδαρος σύντροφε;

Eθνικοποίηση της Τράπεζας της Ελλάδος, σύλληψη του Στουρνάρα, κλοπή και δήμευση των 16 δις της ΕΚΤ, εκτύπωση νέας δραχμής, λεφτά από τη Ρωσία, πετρέλαιο από τη Βενεζουέλα, παράλληλο νόμισμα, σχέδιο εξόδου από την ΕΥΡΩΠΗ, έξοδος από το ΝΑΤΟ, μαγνητοφώνηση πρακτικών του EUROGROUP, καταπάτηση του Συντάγματος, κατάργηση των ανεξάρτητων αρχών, κατάργηση της ελεύθερης ενημέρωσης, συνταγματική εκτροπή με δημοψηφισματικό πρόσχημα, απαξίωση της Δικαστικής εξουσίας και εκφοβισμός της Δικαιοσύνης, παράδοση των ΑΕΙ στην Αριστερή βία οργανωμένων ομάδων, υπερφορολόγηση των πάντων, 100δις. περιουσιακή απαξίωση και αύξηση χρέους συνολικά σε τρία χρόνια…. είναι μερικά από όσα σχεδίαζε, όσα έχει κάνει και όσα σχεδιάζει να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ.

 

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι άλλο ένα κόμμα.                                                                                                                                         Είναι ένα άλλο κόμμα!

Μη δημοκρατικό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα δομημένο ιδεολογικά, προγραμματικά και οργανωτικά πάνω στις αρχές του Λενινιστικού «κόμματος νέου τύπου».

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα Δικτατορικό, ένα Ολοκληρωτικό Κόμμα.

*Γιατί κανένα δημοκρατικό κόμμα δεν έχει ποτέ στη χώρα μας εκδηλώσει τέτοια απέχθεια, περιφρόνηση και επιθετικότητα στους δημοκρατικούς θεσμούς μας.

*Γιατί κανένα δημοκρατικό κόμμα δεν θα επιχειρούσε να ανατρέψει τόσο προκλητικά τις κορυφαίες επιλογές της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.

*Γιατί σε κανένα δημοκρατικό κόμμα δεν θα ακούγονταν τέτοιοι κυνικοί διάλογοι σαν αυτούς που αποκαλύπτουν ο Βαρουφάκης και ο Λαφαζάνης.

*Γιατί κανένα άλλο κόμμα δεν έχει μετατραπεί σε τέτοια δυσώδη βιομηχανία Γκαιμπελικού ψεύδους. https://youtu.be/Mz0Vdu0iCZ4

Αρκετά μέχρι εδώ. Η Δημοκρατία μας έχει ακόμα το θεσμικό οπλοστάσιο με το οποίο μπορεί και πρέπει, το ταχύτερο, να τερματίσει τις «καριέρες» του Τσίπρα, του Παππά, του Φλαμπουράρη, του Βαρουφάκη του Λαφαζάνη, της Κωνσταντοπούλου και των ομοίων τους. Τα δημοκρατικά μας κόμματα, η Κυβέρνηση, η Βουλή, η Δικαιοσύνη έχουν ιστορική, εθνική υποχρέωση να διαλευκάνουν απολύτως την σκοτεινή περίοδο διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και να αποδώσουν ευθύνες.

Όχι για λόγους εκδίκησης!

Οι Δημοκρατίες δεν εκδικούνται!

Αποδίδουν προσωπικές ευθύνες γιατί πάνω στην προσωπική ευθύνη είναι θεμελιωμένες και τιμωρούν θεσμικά, για να διαπαιδαγωγούν τις επόμενες γενιές πολιτών και να αποθαρρύνουν τους (ενδεχομένως) επόμενους πολιτικούς φονταμενταλιστές. Αν σωθήκαμε τελευταία στιγμή από την άτακτη χρεοκοπία, την έξοδο από την Ευρώπη και το ΝΑΤΟ και την α λα Βενεζουέλα ανθρωπιστική κρίση είναι επειδή η πρωτοκλασάτη μαφία του ΣΥΡΙΖΑ φοβήθηκε μη βρεθεί στου Γουδή και όχι επειδή «κατάλαβε το λάθος της».

Ταυτόχρονα όμως, η αποκάλυψη της αλήθειας, η απόδοση ευθυνών και η τιμωρία όσων βρεθούν ένοχοι είναι ο μοναδικός δρόμος για να αποκτήσει το κράτος και το πολιτικό μας σύστημα την αξιοπιστία του απέναντι στους Έλληνες πολίτες, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στις αγορές και στην ιδιωτική οικονομία.

Η πρεμούρα του Βαρουφάκη να προβαίνει συνεχώς σε θορυβώδεις αποκαλύψεις του πραξικοπηματικού plan Α (και όχι plan B) του ΣΥΡΙΖΑ, στο οποίο συμμετείχε και ο ίδιος, δεν είναι παρά ο δικαιολογημένος φόβος του μήπως υπάρξει διάθεση συμβιβασμού από το πολιτικό σύστημα και βρεθεί ο ίδιος σε θέση εξιλαστήριου θύματος.

Ο Γ. Βαρουφάκης καταλαβαίνει ό,τι και εμείς:

Ότι δυστυχώς μέσα στο πολιτικό μας σύστημα υπάρχουν αντιλήψεις που προκρίνουν έναν εσωτερικό συμβιβασμό του τύπου «ας τα γράψουμε όλα στο χιόνι προς χάριν των εσωτερικών κομματικών ισορροπιών μας»!

Ο Γ. Βαρουφάκης προειδοποιεί από τη μία το ΣΥΡΙΖΑ ότι «θα τους πάρει μαζί του» και από την άλλη τα δημοκρατικά κόμματα ότι αν επιχειρήσουν έναν συμβιβασμό που θα θέσει τον ίδιο στη θέση του εξιλαστήριου θύματος, οι αποκαλύψεις που θα κάνει δεν θα επιτρέψουν αυτόν το συμβιβασμό. Ή όλοι ή κανένας, λέει ο Βαρουφάκης με τις αποκαλύψεις του.

Είναι η δεύτερη φορά στην μεταπολεμική Ιστορία μας, που ένας κομμουνιστικός σχηματισμός επιχειρεί να σύρει τη χώρα μας στα σκοτεινά μονοπάτια του ολοκληρωτισμού. Η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι παρά εκσυγχρονισμένοι κομμουνιστές που όσο έχουν στα χέρια τους την νομοθετική και την εκτελεστική εξουσία δεν πρόκειται να σταματήσουν να επιχειρούν την ανατροπή του δημοκρατικού πολιτεύματος. Γι αυτό και θεωρούν θεσμικό εμπόδιο τη Δικαιοσύνη, γιατί όντως θεωρούν τη Δημοκρατία και τους θεσμούς της εμπόδιο στο στόχο τους. Όταν αυτοί οι άνθρωποι μιλάνε στις κομματικές συνάξεις τους για «λάθος», εννοούν ότι πρέπει να βρουν άλλα μέσα για να φτάσουν στο στόχο τους  που είναι αιώνιος και αμετακίνητος. Και ο στόχος τους προϋποθέτει την κατάργηση του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Τα Δημοκρατικά κόμματα, όλοι οι δημοκρατικοί Έλληνες πολίτες έχουμε υποχρέωση να τους σταματήσουμε τώρα. Είναι επικίνδυνο λάθος να αποδίδουμε όσα έκανε και όσα προετοίμαζε ο Τσίπρας και η συμμορία του σε αυταπάτες, σε ανικανότητα και σε έλλειψη εμπειρίας.

Παίζουμε το παιχνίδι τους έτσι. Είναι επίσης ασυγχώρητο λάθος των πολιτικών δυνάμεων εντός και εκτός χώρας να πιστεύουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να σοσιαλδημοκρατικοποιηθεί.

Ο πολιτικά κατακρημνιζόμενος Μάρτιν Σούλτς και οι χρεοκοπημένοι καθεστωτικοί Γάλλοι σοσιαλδημοκράτες τύπου Μοσκοβισί δημιούργησαν μεγάλα προβλήματα σε μας αλλά και σε όλους τους Ευρωπαίους πολίτες με τη σπουδή τους, όχι απλά να στηρίζουν το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά να προσπαθούν να τον εντάξουν (οι ανιστόρητοι τυχοδιώκτες) στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία.

Γιατί η σοσιαλδημοκρατία δεν είναι Αριστερά, είναι φιλελεύθερος χώρος και δεν υπάρχει φιλελεύθερη Αριστερά. Η σοσιαλδημοκρατία είναι πραγματικά φιλολαϊκή, επειδή ως φιλελεύθερος χώρος μοιράζει συνετά πλεονάσματα με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης και ποτέ μα ποτέ ξεχειλωμένα δανεικά με προτεραιότητα στα δικά της παιδιά.                                                          

Η Αριστερά σε όλη την περίοδο ύπαρξής της, σε όλο το εύρος των εκδοχών της είναι και θα παραμείνει εκείνη η ιδεολογική συνιστώσα της νεωτερικής κοινωνίας που φανατικά δίνει προτεραιότητα στην Ισότητα εις βάρος της Ελευθερίας. Είναι η δύναμη που αντιλαμβάνεται την Ισότητα ως βίαιο εξισωτισμό των «πάνω» με τους «κάτω» και την Ελευθερία ως ασυδοσία της εξουσίας του Κόμματος εις το όνομα του υπέρτατου σκοπού. Η Αριστερά είναι η δύναμη που μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού παραδείσου και τη συνειδητοποίησή μας ότι επρόκειτο για προάγγελο και εμπνευστή του Φασισμού και του Ναζισμού, είτε επιμένει ανιστόρητα στην υποστήριξη του κομμουνιστικού ζόφου (περίπτωση ΚΚΕ), είτε μετουσιώνεται σε εθνικολαϊκιστικό μόρφωμα, διατηρώντας στο ακέραιο την ολοκληρωτική ιδεολογία της (περίπτωση ΣΥΡΙΖΑ).

Σε αυτή την ιστορική μετουσίωση της Αριστεράς οφείλεται η σύγκλισή της με τα εγγενώς ολοκληρωτικά καθεστώτα του Περόν χθες και του Μαδούρο σήμερα, σ’ αυτήν οφείλεται και η απολύτως συνειδητή επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ να επιλέξει το ακροδεξιό πατριδοκάπηλο γκρουπούσκουλο των ΑΝΕΛ ως συγκυβερνήτη.

Αλλά το ρεσάλτο του ΣΥΡΙΖΑ σε Βουλή και Κυβέρνηση δεν πέτυχε  μόνο με την αντιμνημονιακή προπαγάνδα και το ψέμα. Ο εθνικολαϊκισμός, ο αντιευρωπαϊσμός και ο επιθετικά αντιθεσμικός λόγος του  έπεισε μία κοινωνία ήδη διαπαιδαγωγημένη στο κυρίαρχο μετεμφυλιακό αριστερό αφήγημα, το οποίο δυστυχώς χρησιμοποίησε εργαλειακά το ΠΑΣΟΚ της μεταπολίτευσης και των πρώτων χρόνων διακυβέρνησής του για να κατακτήσει και στη συνέχεια να εδραιωθεί στην κυβέρνηση.                                                                                                                                                           Ο ιστορικός του μέλλοντος θα καταγράψει, χωρίς αμφιβολία, την τεράστια ευθύνη του ίδιου του Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος μάλλον για κομματικούς και μόνο λόγους υιοθέτησε το ρεβανσιστικό μετεμφυλιακό αφήγημα του ΚΚΕ ταυτίζοντας για δεύτερη φορά την δεξιά παράταξη με τις εμφυλιοπολεμικές αγριότητες. Ξέχασε ο Ανδρέας Παπανδρέου ότι ο ίδιος ο πατέρας του ήταν από τους πρωτεργάτες της συνεργασίας Δεξιάς και Κέντρου χάρις στην οποία η χώρα μας γλύτωσε από τον σταλινικό παράδεισο στον οποίο επιχείρησε να μας βυθίσει το «τιμημένο» ΚΚΕ, με όπλα «εισαγωγής» από τη χώρα του Τίτο, με τον οποίο-λέει- θα στεριώναμε το νέο στρατόπεδο των αδέσμευτων, παρέα με τον Αραφάτ και τον Καντάφι!

Έ άμα ήτανε έτσι γιατί να μην είναι καλός και ο Μαδούρο σήμερα!

Δεν πρόκειται για εύκολη «δεξιά» κριτική ή βιαστική «χρέωση» στο ΠΑΣΟΚ των λαθών της μεταπολίτευσης. Πρόκειται, αντίθετα, για την ανάγκη να αποδεχθούμε επιτέλους την πραγματική πραγματικότητα. Στις Δημοκρατίες-πώς να το κάνουμε-είναι συνταγματική εκτροπή να λέει ο πρωθυπουργός «έ είπαμε να πάρει ένα δωράκι αλλά όχι και 500 εκατομμύρια»!

Η μεταπολίτευση θα μπορούσε να είχε γίνει το εφαλτήριο της ελληνικής κοινωνίας προς τον πραγματικό εξευρωπαϊσμό της χώρας, προς ένα κράτος υπηρέτη του Δημοσίου Συμφέροντος, προς ένα πολιτικό σύστημα συναινετικό, προσηλωμένο στον θεσμικό του ρόλο, προς ένα παραγωγικό μοντέλο καινοτόμο και  εξωστρεφές, αν δεν είχε σημειολογικά κωδικοποιηθεί, από τον ίδιο τον ιστορικό ηγέτη του ΠΑΣΟΚ, ως αριστερή ρεβάνς, που όφειλε στο λαό «να κλείσει οριστικά τη δεξιά στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας».

Αυτή η εγκαθιδρυμένη σημειολογία επιτρέπει σήμερα στον κομμουνιστικό ΣΥΡΙΖΑ επιχειρώντας την ανατροπή της Δημοκρατίας, να πετάει κάθε μέρα τη μπάλα στην εξέδρα με την ίδια ακριβώς κάλπικη αντιδεξιά ρητορική.

Η μεταπολίτευση, αντίθετα, ταυτίστηκε με τον υπερδανεισμό του κράτους, τη συντεχνιακή άλωσή του και σημάνθηκε από την αντιευρωπαϊκή και αντιθεσμική ρητορική του ίδιου του Ανδρέα Παπανδρέου που με ενεργούμενα εξαπτέρυγα τους αριστερόφρονες επιθετικούς Κολάδες, Φωτόπουλους, Μπαλασόπουλους, Καλφαγιάννηδες, προετοίμασαν ιδεολογικά ολόκληρο τον Ελληνικό λαό να συρθεί στην περιπέτεια της επιλογής ΣΥΡΙΖΑ και εκπαίδευσαν τον ίδιο το ΣΥΡΙΖΑ να επαναλάβει την ίδια ρητορική προσαρμόζοντάς την στις συνθήκες της κρίσης, όταν ο καταναλωτικός παράδεισος τελείωσε (όταν σταμάτησε να πετάει ο γάιδαρος δηλαδή)!

Πως αλλιώς να εξηγηθεί η εκλογική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ, η ευκολία με την οποία η «αγανακτισμένη» εκλογική του βάση μετανάστευσε προς το ΣΥΡΙΖΑ εν μία νυκτί;

Από την άλλη πλευρά, ο κοτζαμπάσικος συντηρητισμός μέρους της Νέας Δημοκρατίας την έκανε να προσχωρήσει από άλλο μονοπάτι στην ίδια πολιτική υπονόμευσης του κράτους, της οικονομίας και εν τέλει της κοινωνίας, με μπροστάρηδες τον Κωστάκη και τον Πάκη. Το μάθημά τους  το έμαθαν τόσο καλά που κέρδισαν από το ΠΑΣΟΚ το πρωτάθλημα ποσοστιαίας αύξησης του χρέους και το πρωτάθλημα διορισμών στο Δημόσιο, σε μία εκλογική θητεία τους.

Η αριστερόφρων «αγανάκτηση» δυστυχώς συνεχίζεται.

Και  θα συνεχίζεται όσο στο εσωτερικό των δημοκρατικών κομμάτων θα υπάρχει η σύγκρουση ανάμεσα σε αντιλήψεις που βολεύονται να χρεώνουν τα δικά μας δεινά σε κάποιους «άλλους»  ελπίζοντας ότι θα ξαναπετάξει ο γάιδαρος.  Όσο ακόμα θα «φταίει ο Σόιμπλε», όσο ακόμα  θα ζούμε με το παραμυθάκι πως η χώρα μας  «ξεπουλιέται στους ξένους» το δημοκρατικό μας πολίτευμα, η οικονομία μας, η κοινωνική μας συνοχή θα εξακολουθούν να βρίσκονται στο κυβερνητικό ή αντιπολιτευτικό έρεβος του ΣΥΡΙΖΑ, των ΑΝΕΛ και της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ.

Κανένα απ’ όλα αυτά τα κόμματα δεν είναι μυθολογικό τέρας που ξεπήδησε από το πουθενά. Εμείς τα χτίσαμε αυτά τα μαγαζάκια, με τις ιδεοληψίες, τις πολιτικές αβελτηρίες, την άγνοια την ανοχή και το βόλεμά μας. Εμείς οφείλουμε να δημιουργήσουμε το σημείο Τομής, το σημείο Α-συνέχειας με τον παλιό  αριστερόφρονα εαυτό μας.

Ο Τσίπρας και οι άλλοι πρέπει να τιμωρηθούν για τους σωστούς λόγους:

Eπειδή δημιούργησαν σχεδόν ανεπανόρθωτη βλάβη στη χώρα μας και όχι επειδή δεν έκαναν το γάιδαρο να πετάξει όπως υποσχέθηκαν στη Θεσσαλονίκη.

Το ίδιο συνέβη και στο ΠΑΣΟΚ όταν η αριστερόστροφη βάση του αποφάσισε να το τιμωρήσει για τους λάθος λόγους, όταν δηλαδή επιτέλους σταμάτησε να χρεώνει με δανεικά το κράτος και παρουσίασε μαζί με τη Νέα Δημοκρατία την εικόνα της χώρας που περισσότερο από κάθε άλλη περίοδο της μεταπολίτευσης ήταν κοντά στην πραγματική πραγματικότητα.

Η περίοδος 2010-2014 υπήρξε μία από τις πολιτικά και οικονομικά υγιέστερες περιόδους για τη χώρα μας και η παρακαταθήκη της δεν πρέπει να βουλιάξει στο πέλαγος όπου συνεχίζουν να επιπλέουν αρκετοί φελλοί της μετριότητας, αρκετοί ανέμπνευστοι αχυρένιοι κομματάνθρωποι, που ξέρουν ότι κάθε «νόμος Διαμαντοπούλου» μπορεί αν τον αφήσουν όρθιο να εξελιχθεί σε εκσυγχρονιστικό τσουνάμι πολιτικού πνιγμού τους.

Υ.Γ.

Πολύ είχαμε χαρεί όλοι μας όταν (νομίζω το 1982 ή 83) πήραμε ονομαστικές μισθολογικές αυξήσεις γύρω στο 30%. Δεν ξέρω αν η χαρά μας θα ήταν τόσο μεγάλη αν ο Ανδρέας Παπανδρέου μας είχε ταυτόχρονα προειδοποιήσει ότι στο τέλος αυτής της πολιτικής δανεισμού και ταυτόχρονης απαξίωσης της παραγωγής και των εξαγωγών υπήρχε το ενδεχόμενο της 7ης χρεοκοπίας του Νεοελληνικού κράτους.

Γιατί πώς να το κάνουμε δηλαδή….

Εκείνος ήταν ο οικονομολόγος του Μπέρκλεϋ, όχι εμείς. Και όφειλε να ξέρει και ως πρωθυπουργός να μας προειδοποιήσει. Εμείς ιδεοληπτικοί ΚουΚουΕδες είμασταν τότε και συνταξιούχοι καφετζήδες σήμερα, που προσπαθούμε να τα βγάλουμε πέρα περιμένοντας τις νέες περικοπές του 2018.

Που δεν υπήρχαν στο mail του «δωσίλογου» Χαρδούβελη.

Που υπόγραψε ο αριστερός επαναστάτης Τσίπρας, κραυγάζοντας (αν θυμάμαι καλά) «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο»!

Ή μήπως τάχω μπερδέψει;

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top