ΣΧΟΛΙΑ - ΔΙΑΛΟΓΟΣ

Ποιός είναι «απολιτίκ»;

Russian destroyer Smetlivy leaves the harbour at the Crimean port of Sevastopol

Άλλαξαν πράγματι οι καιροί και αυτοί που κάποτε προεκλογικά μοίραζαν μόνο υποσχέσεις και χαμόγελα, τώρα προτιμούν να ποντάρουν σε εκβιασμούς, καταστροφολογία και κλισαρισμένες κατηγορίες προς τους αντιπάλους.

Άλλαξαν πράγματι οι καιροί και αυτοί που κάποτε προεκλογικά μοίραζαν μόνο υποσχέσεις και χαμόγελα, τώρα προτιμούν να ποντάρουν σε εκβιασμούς, καταστροφολογία και κλισαρισμένες κατηγορίες προς τους αντιπάλους. Ποτέ άλλοτε η περίοδος πριν από τις ευρωεκλογές δεν είχε επιχειρηθεί να μετατραπεί σε μάχη “ζωής και θανάτου”, όπως κάνουν τώρα τα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης και η αξιωματική αντιπολίτευση, που προσπαθεί να μας πείσει ότι μπορεί μέσα σε μια μέρα να “ρίξει” την κυβέρνηση και να τα αλλάξει όλα. Για τους εκβιασμούς και τα ψευτοδιλήμματα έχει γίνει πολύς λόγος τις τελευταίες ημέρες και δεν χρειάζεται να ασχοληθεί κανείς περισσότερο. Είναι προφανές ότι όταν η αλλαζονεία της εξουσίας συναντά τον πανικό, που προκαλεί η προοπτική της απώλειας τότε η μόνη ορατή διέξοδος για ορισμένους είναι η καταστροφολογία. Είναι προφανές ότι όταν έχεις μάθει μια ζωή να βάζεις το κόμμα σου υπεράνω όλων να μην μπορείς να φανταστείς μια ζωή χωρίς αυτό.

Θα προτιμούσα να σταθώ στην κατηγορία του “απολιτίκ” που εκτοξεύεται συστηματικά ενάντια στο Ποτάμι, που όπως είπε και ο Ευάγγελος Βενιζέλος “δεν λέει στο λαό που θέλει να τον πάει”. Θα έπρεπε λοιπόν να ορίσει κανείς τι εννοεί με “απολιτίκ” και τι όχι. Αν δηλαδή κάποιοι πιστεύουν ότι πολιτική σημαίνει να παίρνεις το λαό από το χεράκι και να τον οδηγήσεις κάπου, τότε μάλλον συμφωνούμε. Ομως ο λαός δε μπορεί να αντιμετωπίζεται ακόμα από το παλαιοκομματικό σύστημα σαν το ανήλικο παιδάκι, που πρέπει να το κρατάς διαρκώς σφιχτά από το χέρι, για να μη σου ξεφύγει…

Είναι “απολιτίκ” να λές στους πολίτες ότι χρειάζεσαι τη δική τους ουσιαστική συμμετοχή στην πολιτική και μάλιστα σε εθελοντική βάση, χωρίς να υπόσχεσαι ρουσφέτια και διορισμούς; Είναι “απολιτίκ” να μιλάς για την ανάγκη να επικρατήσει επιτέλους η κοινή λογική στη διαδικασία λήψης των αποφάσεων; Είναι “απολιτίκ” να υποστηρίζεις, ότι οι αποφάσεις που αφορούν τη χώρα θα πρέπει να στηρίζονται σε μια πραγματική πλειοψηφία μέσα στην κοινωνία και όχι στους συσχετισμούς που έχει διαμορφώσει σε μεγάλο βαθμό το εκλογικό σύστημα; Είναι “απολιτίκ” να είσαι σε διάλογο με εκπροσώπους μεγάλων πολιτικών ομάδων στην Ευρώπη, πριν αποφασίσεις με ποιόν θα συνεργαστείς και να μην τρέχεις να κρυφτείς κάτω από τις φτερούγες κάποιων, που θα σου προσφέρουν “προγραμματικη θαλπωρή”, “ηθική” στήριξη και οικονομική υποστήριξη; Είναι κακό να περιμένεις να ακούσεις και εσύ από αυτούς που μιλούν εξʼ ονόματος του “μέλλοντος της Ευρώπης” συγκεκριμένες προτάσεις για την πραγματική στήριξη της ελληνικής οικονομίας και των πολιτών της;

Για το Ποτάμι πολιτική χωρίς τους πολίτες δε μπορεί να συνεχίσει να γίνεται. Ο ρόλος του “ακροατή-πελάτη-ψηφοφόρου” έχει πλέον ξεπεραστεί από τα πράγματα. Αλλά τα κόμματα των μηχανισμών, που είχαν μάθει να βλέπουν σαν ιδιοκτησία τους όχι μόνο το κράτος αλλά και τους ίδιους τους πολίτες που κάποια στιγμή τους εμπιστεύτηκαν, δεν είναι σε θέση να γυρίσουν σελίδα. Επιμένουν σε αυτό το μοντέλο, που έφερε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού και μας απειλούν τώρα ότι αν τελικά αποφασίσουμε να το αφήσουμε οριστικά πίσω μας θα πέσουμε πάλι στο γκρεμό…

Αυτή την πολιτική, που απαξίωσε το ρόλο του πολίτη και του εκπροσώπου του, που απαξίωσε τους θεσμούς και σε τελική ανάλυση ακόμα και την ίδια τη δημοκρατία, βγάζοντας εκτός πολιτικής μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας, που δήλωναν “αδιάφορα” ή “απελπισμένα” εμείς δεν την θέλουμε. Τίποτα πιο “πολιτικό” δε μπορεί να υπάρξει από το να προσπαθήσεις να ξαναβάλεις στο πεδίο της πολιτικής όλους αυτούς τους “αδιάφορους”. Και αυτή είναι η ουσία της προσπάθειας του Ποταμιού. Και δεν ισχυριζόμαστε καν ότι είναι κάποια τρομερή ανακάλυψη. Πρωτοβουλίες “από τα κάτω” έχουν υπάρξει από τους πιο διαφορετικούς ανθρώπους σε μια σειρά από χώρες της Ευρώπης. Επειδή ακριβώς το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα, όπως το γνωρίσαμε στην ήπειρό μας έχει εμφανίσει σημάδια όχι απλά κόπωσης αλλά (υπέρ)γήρανσης. Πολλά από αυτά τα νέα κινήματα περιορίζονται στην διαμαρτυρία και στην καταγγελία. Ορισμένα όπως “το Ποτάμι” λένε ότι αυτό που προέχει είναι να κινητοποιηθούμε ως πολίτες, να λειτουργήσουμε συλλογικά, με βάση τα προβλήματα και όχι τις ιδεοληψίες και κυρίως να προσπαθήσουμε να ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ.

Δεν έχουμε στόχο να καταστρέψουμε το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Αυτό είναι τόσο τυφλό και αυτοκαταστροφικό, που δεν θα χρειαστεί τέτοιου είδους δική μας αρωγή.

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top