ΑΡΘΡΑ

Τελικά δεν είναι ούτε τραπεζίτες, ούτε τοκογλύφοι. Κράτος είναι!

Η κρίση έφερε στην επιφάνεια, μεταξύ άλλων, όσα αθέατα συμφραζόμενα ορίζουν τη συνενοχή του ελληνικού τραπεζικού κατεστημένου στην κρατική χρεοκοπία.

Πολιτικά κόμματα-τράπεζες-συνδικαλιστικές συντεχνίες του Δημοσίου και κρατικοδίαιτοι εργολάβοι και προμηθευτές αποτέλεσαν το διαπλεκόμενο κορπορατίστικο όχημα της χρεοκοπίας.

Και ενώ οι ευθύνες πολιτικών, συνδικαλιστών και προνομιούχων εργοληπτών/προμηθευτών του Δημοσίου έχουν εξαντλητικά αναφερθεί και αναλυθεί από κάθε οπτική γωνία, ο ρόλος του τραπεζικού συστήματος, οι συγκεκριμένες ευθύνες του, η οικονομικοκοινωνική συγκυρία μέσα στην οποία λειτούργησε με τον συγκεκριμένο τρόπο, βρίσκονται μέσα σε ένα ομιχλώδες τοπίο όπου ούτε λίγο ούτε πολύ οι Ελληνικές Τράπεζες προβάλλουν ως ένα από τα θύματα της κρίσης ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΠΟΥ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΘΕΩΡΕΙ ΟΤΙ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο αναληθές.

Κάθε κοινωνία δεν έχει μόνο τους πολιτικούς και τους θεσμούς που της αξίζουν, αλλά και το τραπεζικό σύστημα που της αξίζει.

Σε μία κοινωνία όπου ο κρατισμός έχει χτυπήσει κόκκινο από τα γενέθλια του νεοελληνικού κράτους μέχρι σήμερα, οι τράπεζες δεν θα μπορούσαν να είναι προπύργια του οικονομικού φιλελευθερισμού. Οι Ελληνικές τράπεζες δεν είναι μεν εδώ και χρόνια κρατικά ιδρύματα, αλλά ποτέ δεν έπαψαν να είναι εξαρτήματα του νεοελληνικού Κράτους και ιδιαίτερα του μεταπολιτευτικού κρατισμού, όπως αυτός εδραιώθηκε και δοξάστηκε από το ΑνδρεοΠαπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ των προνομιούχων μη προνομιούχων εις βάρος των αληθινά μη προνομιούχων.

Η κρατικιστική λογική και το εξ αυτής περιεχόμενο της λειτουργίας τους που κορυφώθηκε μετά το 1980 ήταν απλουστευτικά η εξής:

* Έχουμε έναν πολύ μεγάλο πελάτη, το Ελληνικό Κράτος, που το δανείζουμε αγοράζοντας συνεχώς τα ομόλογα που εκδίδει.

* Με ενέχυρο αυτά τα ομόλογα σε άλλες τράπεζες, δανειζόμαστε χρήμα για να ξαναδανείσουμε το Κράτος ΑΔΙΑΦΟΡΩΝΤΑΣ ΠΛΗΡΩΣ ΓΙΑ ΤΗ ΒΙΩΣΙΜΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΤΟΥ, αφού η διαφορά μεταξύ των επιτοκίων δανεισμού Τραπεζών και Κράτους και συνεπώς τα κέρδη μας ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΝΑΝ ΑΥΤΟΝ ΠΕΛΑΤΗ είναι-μέχρι να κλείσει η στρόφιγγα-ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΚΑ!

* Η συναλλαγή μας με τον πελάτη-Κράτος είναι τόσο μεγάλη, σε σχέση με τον υπόλοιπο κύκλο εργασιών μας, που καθορίζει και το ενδιαφέρον μας για τον δεύτερο, τις σχέσεις μας με τους ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ πελάτες μας και τόσο σφικτή που είμαστε πια συνεταίροι χωρία διακριτά τα όρια ευθύνης μας.

Αν δηλαδή εξαιρέσουμε το Κράτος και τους ελάχιστους διαπλεκόμενους «εθνικούς» μας εργολάβους και προμηθευτές, αυτό είμασταν όλοι εμείς για το Ελληνικό κρατικίστικο τραπεζικό κατεστημένο:

Υπόλοιποι!

Ρετάλια!

Είτε ως μικρομεσαίοι επιχειρηματίες με δάνειο για κεφάλαιο κίνησης, είτε ως χρήστες πιστωτικών καρτών καταναλωτικής ευμάρειας, είτε ως ιδιώτες λήπτες στεγαστικών, φοιτητικών, εορτοδανείων, διακοποδανείων κοκ, είμασταν το ανοχύρωτο retail banking του «αυτό είναι το προϊόν μας μεγάλε take it or leave it»! Εξωφρενικά επιτόκια που καμία απολύτως τράπεζα άλλης δυτικής χώρας δεν διανοούταν να ζητά.

Και καλά, στην περίπτωση που κάποιος σοσιαλ(η)στής νοιώθοντας απελευθερωμένος από τα δεσμά της μισθωτής εργασίας (επί ημερών σοσιαλισμού δηλαδή, η κατ΄άλλους δανεικής αστακομακαρονάδας) ήθελε να συμπαραδηλώσει τη απελευθέρωσή του στα κατά τόπους σκυλάδικα γεμίζοντας την πίστα «ζημιές» και τα μπούτια της αοιδού λουλουδικό, λες πάει στο διάολο είσαι άξιος της επιλογής σου.

Αλλά ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας; O φέρελπις startup-ατζής; Ο νέος γιατρός; Ο γονιός που αποφάσιζε το μακρύ ταξίδι εξασφάλισης ενός «κεραμιδιού» πάνω από το κεφάλι του παιδιού του; Η φοιτητριούλα που αποπλήρωνε το μεταπτυχιακό της σερβίροντας στο NAMOS  σαμπάνια 150.000 ευρώ και σ’ έχει ερωτευτεί πονηρέ πολιτευτή;

Γιατί όλοι αυτοί-όλοι εμείς δηλαδή-έπρεπε να δανειζόμαστε με επιτόκια εξωφρενικά υψηλότερα απ’ ό,τι οι αντίστοιχοι δανειολήπτες σε όλες τις άλλες δυτικές χώρες;

Μία απάντηση είναι ότι έφταιγε ο καπιταλισμός.

Σεβαστή μεν αλλά μπορείτε να πάρετε το κουβαδάκι σας Κε Κουτσούμπα  και Κε Αλέκση (της καρδιάς μας) και να πάτε σε μία άλλη παραλία, επειδή εμείς εδώ δεν είμαστε ούτε βρυκόλακες ούτε εμπόροι ελπίδας. Απλά δεν έχει νόημα η συζήτηση με σας τους δυο επειδή αυτό που εσείς ονομάζετε καπιταλιστική κοινωνία εμείς το λέμε κοινοβουλευτική δημοκρατία, θεωρώντας ότι αυτό που μας χαρακτηρίζει δεν είναι το σύστημα παραγωγής αλλά Η ΣΧΕΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ, η θαρραλέα πορεία μας προς την αυτόνομη κοινωνία όπου ο ΑΥΤΟ-ΝΟΜΟΣ πολίτης είναι ΑΥΤΟΣ από τον οποίο εκπορεύεται Ο ΝΟΜΟΣ.

Ψιλά γράμματα για ρεμπεσκέδες που γραφτήκανε στην ΚΝΕ όταν κατεδαφιζότανε το τείχος του Βερολίνου.

Μία άλλη απάντηση είναι ότι (από τότε) έφταιγε ο Σόιμπλε.

Σεβαστή και αυτή αρκεί να μας πούνε πως γίνεται και είναι κοινή ανάμεσα σε κομμουνιστοφυλάδες τύπου ΑΥΓΗ, φασιστοφυλάδες τύπου ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ, αλητοφυλάδες τύπου ΚΟΝΤΡΑ, πασπαλισμένες με ολίγη από ΓλεζοΠαπαδημούλη και γαρνιρισμένη με φωτογραφίες βλοσυρών τουρκοφάγων ΣΥΡΙΖΑΝΕΛΑΥΓΗΤΩΝ σε Ελληνικές βραχονησίδες, την ώρα που ο βαρυαχής Ζουράρις δηλώνει ότι δεν τρέχει και τίποτα αφού πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικές μας θα ‘ναι.

Μια Τρίτη απάντηση είναι ότι οι Ελληνικές Τράπεζες δεν ήταν ποτέ Τράπεζες με την πρωταρχική έννοια που η Δύση τις εννοεί: Δηλαδή ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ, ανεξάρτητα αν στο μετοχικό τους σχήμα περιλαμβάνεται και το Κράτος.

Οι επιχειρήσεις ρισκάρουν για να κερδίσουν και μπορεί και να χάσουν.

Η Lehman Bross ρισκάρισε για να κερδίσει κι έχασε και εκεί είναι Αμερική, εκεί υπάρχει οικονομικός φιλελευθερισμός, όπου τίποτα δεν είναι τόσο μεγάλο που να μην μπορεί να καταστραφεί για να μην χρειαστεί να το πληρώσει η υπόλοιπη κοινωνία.

Οι Ισπανικές Τράπεζες έπαιξαν κι έχασαν, αλλά δανείστηκαν κατ’ ευθείαν από τον EFSF (μετέπειτα ΕΣΜ), δεν δανείστηκε ο Ισπανικός λαός για να μπει εκών-άκων συνεταίρος, γιατί απλούστατα τα assets των Ισπανικών Τραπεζών ήταν χαρτοπόλεμος στεγαστικών που «βρήκανε» μεν στις ξέρες της παγκόσμιας κρίσης χρέους, αλλά η χορήγησή τους και οι όροι της ήτανε επιχειρηματική επιλογή των ίδιων των Τραπεζών, ενώ το Ισπανικό Κράτος είχε βιώσιμο εξωτερικό χρέος που πάει να πει πως τα ομόλογά του που είχανε οι Τράπεζες ήτανε αληθινά περιουσιακά στοιχεία, όχι χαρτοπόλεμος, αφού έτσι εκτιμούσαν ΟΣΟΙ ΤΟ ΔΑΝΕΙΖΑΝ ΚΑΙ ΟΣΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΑΝ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΟ ΔΑΝΕΙΖΑΝ.

Εδώ όμως; Ά εδώ είναι αλλιώς!

Εδώ τα assets των Ελληνικών Τραπεζών ήτανε χαρτοπόλεμος κρατικών ομολόγων και τα κρατικά ομόλογα έχουν εγγυητή σε όλες τις κανονικές δημοκρατίες την κυβέρνηση, ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ηλίθιε, γιατί αλλιώς η μια κυβέρνηση θα δανείζεται και θα ‘ρχεται μετά ο κάθε Λένιν κι ο κάθε Μαδούρο και θα λέει στους δανειστές «όσα σας χρωστάμε κι όσα μας χρωστάτε τα γράφουμε στο χιόνι», γιατί ο Λένιν ήτανε ευγενής άνθρωπος δεν ήτανε Βαρουφάκης να λέει «…τα γράφουμε στ’ αρχίδια μας»!

Αλλά την κυβέρνηση ηλίθιε, εσύ κι εγώ τη βγάζουμε πάντα, αφού είμαστε Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, δεν έρχεται ελέω θεού, δεν διορίζει πρωθυπουργό ο μπαμπάς το γιό, δεν μπουκάρει στη Βουλή ο κάθε στρατόκαυλος ψυχάκιας για να το παίξει γυψαδόρος ατομικών δικαιωμάτων εν ονόματι της Δημοκρατίας.  Γι’ αυτό ηλίθιε εσύ κι εγώ είμαστε οι εγγυητές των κρατικών δανείων. Και γι’ αυτό ηλίθιε εδώ (σε αντίθεση με την Ισπανία) δανειστήκαμε εμείς για να μπούμε συνέταιροι στο χαρτοπόλεμο. Για να φροντίσουμε να τις δουλέψουμε τις Τράπεζες σωστά, να ανέβει η μετοχική τους αξία και να ξεπληρώσουμε τα δανεικά για την ανακεφαλαιοποίηση, κι αν είμαστε και μάγκες και πετύχουμε διεθνή αξιοπιστία, μεγάλες ξένες επενδύσεις και υψηλότερη ανάπτυξη, δηλαδή ακόμα μεγαλύτερη μετοχική αξία να μας μείνει και διάφορο.

Και τότε ΗΛΙΘΙΕ, ακριβώς τότε, στο γύρισμα, ψήφισες ΣΥΡΙΖΑ και μου φόρτωσες τον Τσίπρα και τον Καμένο για να κάνουνε τη δουλειά!

Γιατί ΗΛΙΘΙΕ στον οικονομικό φιλελευθερισμό τα λάθη επιτρέπονται αλλά πληρώνονται από αυτόν που κάνει το λάθος, σε αντίθεση με τον ελληνικό κρατισμό που εκφράζει σήμερα ο Τσίπρας, όπου φοροδιαφεύγει ο Τσακαλώτος κι ο Σταθάκης, σχεδιάζει ντού στο Νομισματοκοπείο ο Λαφαζάνης και ντου στα κανάλια ο Παππάς, κλείνει τους διακόπτες ο Φωτόπουλος, καίει τρόλλεϋ κάθε αντιεξουσιαστικό φασιστόμουτρο, γαμεί και δέρνει το παρακρατικό Ρουβικωναριάτο κατοχυρωμένο κι απελευθερωμένο με το νόμο Παρασκευόπουλου και πληρώνεις εσύ κι εγώ.

Χαρτοπόλεμος κρατικών ομολόγων τα τραπεζικά assets λοιπόν ΗΛΙΘΙΕ, επειδή το χρέος του Ελληνικού Κράτους δεν ήτανε βιώσιμο και επειδή εδώ Κράτος και Τράπεζες πάνε χέρι-χέρι, τι χέρι-χέρι λέω Σιαμαίοι αδελφοί, το λέει και η λέξη.

«ΣΥΣΤΗΜΙΚΕΣ» τράπεζες!

Γιατί εδώ ηλίθιε είναι Βαλκάνια ειδικού τύπου: Που αποφάσισαν να ζήσουν με το σώμα τους στη Δύση και την ψυχή τους στην Ανατολή, ένα υβριδικό κουκούλι που θρέφει διαχρονικά το μετασοβιετικό τέρας του νεοελληνικού κρατισμού, που καμία τράπεζα πια δεν αγοράζει τα ομόλογά του και κανένας φιλελεύθερος λαός δεν δέχεται να διευκολύνει χωρίς ένα αυστηρό μνημόνιο δημοσιονομικής πειθαρχίας και φυσικά λιτότητας, μέχρι να καταλάβουμε ότι ή διαλέγουμε ευρώ και Ευρώπη ή δραχμή και Βενεζουέλα.

Μακάρι να το καταλάβουμε στο παραπέντε, εκτός αν τα ρολόγια μας πάνε πίσω και έχουμε ήδη αργήσει.

Αν ακόμα προλαβαίνουμε να σώσουμε τις Τράπεζες σύμμαχοί μας είναι ο Ντράγκι κι ο Στουρνάρας, αλλά πώς να σου δώσω να το καταλάβεις πια!

Στουρνάρι!

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top