ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΥΠΟ

Το αντάρτικο και η αξιολόγηση

Στον πυρήνα της η υπόθεση της αξιολόγησης είναι απλή. Οσο ίσχυε χωρίς περιορισμούς, όλοι οι υπάλληλοι κρίνονταν άριστοι. Γιατί; Μα επειδή αυτό είναι το Δημόσιο. Για ποιο λόγο ο προϊστάμενος μιας υπηρεσίας να χαλάσει τις σχέσεις του με ανθρώπους με τους οποίους συνυπάρχει κάθε μέρα; Ο ίδιος δεν έχει να κερδίσει τίποτα. Επιλέγει λοιπόν τη βολή του ή αν προτιμάτε την εργασιακή ειρήνη στην υπηρεσία του.

Κανείς φυσικά δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι η λύση αυτή υπηρετεί το κοινωνικό συμφέρον. Πρόκειται για προσχηματική αξιολόγηση. Και για να ξεπεραστεί το πρόβλημα αυτό, θεσμοθετήθηκε ένα ελάχιστο ποσοστό, 15% των δημοσίων υπαλλήλων, το οποίο υποχρεωτικά θα βρίσκεται στην τελευταία βαθμίδα της αξιολόγησης.

Ας μη μας εκπλήσσει η διαδικασία. Στην κοινή λογική μάς φαίνεται άδικη – κι αν όλοι οι υπάλληλοι είναι άξιοι; Στην πραγματικότητα ωστόσο χρησιμοποιείται ευρύτατα. Ακόμα και οι φοιτητές σε μεγάλα πανεπιστήμια του εξωτερικού βαθμολογούνται με βάση ποσοστώσεις και ένας αριθμός κόβεται λίγο-πολύ υποχρεωτικά. Ο λόγος είναι απλός: κάθε αξιολόγηση είναι -δεν μπορεί παρά να είναι- συγκριτική. Κι αν όλοι όμως, σε μια ακραία έστω εκδοχή, είναι πράγματι άριστοι; Πρόκειται φυσικά για εξαιρετικά ακραία εκδοχή καθώς μιλάμε για το ελληνικό δημόσιο με τις γνωστές του παθογένειες. Αλλά έστω. Γιʼ αυτές τις περιπτώσεις μπορεί και πρέπει να υπάρξει μια σχετική ευελιξία στα πλαίσια του υπάρχοντος νόμου. Για παράδειγμα, το 15% να μην εφαρμόζεται σε πολύ μικρές μονάδες -που άλλωστε βγάζει αστεία κλάσματα- αλλά να υπολογίζεται σε ευρύτερα σύνολα. Ιδίως για υπηρεσίες -π.χ. τους νοσηλευτές ενός περιφερειακού νοσοκομείου που κάνουν δουλειά που θα απαιτούσε το διπλάσιο προσωπικό- και όπου κάθε επιλογή είναι εξαιρετικά δύσκολη.

Κατά τα άλλα, πρέπει να ξέρουμε γιατί μιλάμε. Αναφερόμαστε σε ένα μικρό ποσοστό -στο αρχικό σχέδιο ήταν 25% και μειώθηκε στο 15%- το οποίο δεν θα βαθμολογηθεί κάτω από τη βάση αλλά κάτω από το 6,9. Με «λίαν καλώς» δηλαδή ή διαφορετικά με τον βαθμό που παίρνει πτυχίο το 80% των Ελλήνων φοιτητών. Οσοι δε βρεθούν σε αυτό το ποσοστό δεν θα έχουν καμία διοικητική κύρωση, απλώς θα κληθούν ενδεχομένως να παρακολουθήσουν κάποια επιμορφωτικά σεμινάρια.

Πρόκειται για ένα πρώτο βήμα, μια πρώτη προσπάθεια κάτι να αλλάξει. Γιʼ αυτό και στη διάρκεια της διαβούλευσης δεν υπήρξαν άλλες προτάσεις και το σχέδιο νόμου υπερψηφίστηκε χωρίς ενστάσεις από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Είχαν διαβάσει τι ψήφισαν. Και όχι, δεν το επέβαλε η τρόικα. Εμείς το εντάξαμε στα προαπαιτούμενα ως διαρθρωτική αλλαγή αντί απολύσεων. Τα πραγματικά προβλήματα είναι άλλα.

Το πρώτο είναι η άρνηση, δημάρχων κυρίως, αλλά όχι μόνο, να εφαρμόσουν τον νόμο. Μια ακόμα προσπάθεια στοιχειώδους εκσυγχρονισμού μεταλλάσσεται σε ζήτημα ιδεολογίας με τους κοτζαμπάσηδες (του Δημοσίου) να κηρύσσουν αντάρτικο για τα καλά και συμφέροντα.

Το δεύτερο είναι ότι προχωράμε σε αξιολόγηση προσώπων πριν κάνουμε αξιολόγηση των υπηρεσιών. Ούτε καν απογραφή των φορέων δεν κάνουν πολλοί δήμοι, σιγά μη δεχθούν αξιολόγηση. Παρεμπιπτόντως 19% είναι το ποσοστό των σύγχρονων «Αγράφων» – νομικών προσώπων που δεν ανευρίσκονται.

Το τρίτο, το οποίο μας αφορά περισσότερο, είναι βέβαια το αν με την αξιολόγηση θα αλλάξει πράγματι κάτι στο Δημόσιο. Η απάντηση προφανώς είναι «λίγα πράγματα». Γιατί τα οριζόντια μέτρα δεν επαρκούν. Με την αξιολόγηση δεν θα χτυπηθεί η διαφθορά, δεν θα νικηθεί το φακελάκι, δεν θα μειωθεί η γραφειοκρατία. Γιʼ αυτές τις μεταρρυθμίσεις δεν έχουμε καν αρχίσει να συζητάμε.

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top