ΣΧΟΛΙΑ - ΔΙΑΛΟΓΟΣ

Το Big Bang της Χρυσής Αυγής 2ο μέρος

Η ακροδεξιά προσφορά και ζήτηση

.

Η πλευρά της ζήτησης ( demand – side ) της λαϊκιστικής ριζοσπαστικής δεξιάς πολιτικής, συγκροτεί τον αναγκαίο βιότοπο, το εύφορο έδαφος για τη δημιουργία του τέλειου πλαισίου ανάπτυξης για τα κόμματα αυτά. Είναι η αναγκαία αλλά όχι και ικανή συνθήκη για την υπερψήφιση ακροδεξιών κομμάτων.

Η ακροδεξιά προσφορά και ζήτηση

.

Η πλευρά της ζήτησης ( demand – side ) της λαϊκιστικής ριζοσπαστικής δεξιάς πολιτικής, συγκροτεί τον αναγκαίο βιότοπο, το εύφορο έδαφος για τη δημιουργία του τέλειου πλαισίου ανάπτυξης για τα κόμματα αυτά. Είναι η αναγκαία αλλά όχι και ικανή συνθήκη για την υπερψήφιση ακροδεξιών κομμάτων.

.

Η κοινωνική ζήτηση για ακροδεξιές πολιτικές είναι δεδομένη στην Ελλάδα της κρίσης. Πολιτική δυσαρέσκεια, έντονο μεταναστευτικό πρόβλημα, ξενοφοβία, αναδυόμενος ρατσισμός, ανασφάλεια, ανομία, «χαμένοι» της κρίσης. Ιδίως τα προβλήματα που έχουν προκύψει από την ανεξέλεγκτη μετανάστευση, στην Αθήνα και σε άλλες μεγάλες πόλεις, δίνουν ένα σημαντικό πλεονέκτημα στην ακροδεξιά: «ένα σημείο είναι υπεράνω αμφισβήτησης: τα ακροδεξιά κόμματα της Δυτικής Ευρώπης ξεχωρίζουν σε όρους ενασχόλησής τους με τη μετανάστευση και την αξιοσημείωτη απουσία ανοχής απέναντι σε φυλετικές και εθνοτικές μειονότητες» [i].

.

Με βάση τα ανωτέρω, στην Ελλάδα της κρίσης έχει ήδη δημιουργηθεί μια δυνητική δεξαμενή ψηφοφόρων της ακροδεξιάς. Στη διεκδίκησή τους, συνωστίζονται τρεις πολιτικοί σχηματισμοί: Ο ΛΑΟΣ, η Χρυσή Αυγή και οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες» [ii].

.

Το ποιος πολιτικός σχηματισμός θα αρδεύσει περισσότερο από αυτή τη δεξαμενή, είναι ζήτημα πολιτικής προσφοράς. Μεταφορικά μιλώντας, αυτή η κατάσταση μοιάζει με τον «πόλεμο του νερού», ανάμεσα σε διαφορετικά χωριά σε άνυδρες περιοχές.

.

.

Η πλευρά της προσφοράς ( supply – side ) μετατρέπει τη ζήτηση σε κομματική υποστήριξη και υπερψήφιση. Υπάρχουν δύο όψεις της πλευράς της προσφοράς, σύμφωνα με τη διάκριση του Mudde: Εκείνη που είναι εξωτερική για τα λαϊκιστικά ριζοσπαστικά δεξιά κόμματα και εκείνη που είναι εσωτερική προς αυτά. Όπως εύστοχα επισημαίνεται, η πλευρά της ζήτησης και οι δύο διαστάσεις της πλευράς της προσφοράς δεν μπορούν να διακριθούν τόσο καθαρά στην πράξη. Εν μέρει, επικαλύπτονται και αλληλοεπηρεάζονται. Συνολικά, οι εξωτερικοί παράγοντες της προσφοράς συνιστούν την αποκαλούμενη δομή πολιτικής ευκαιρίας, ( political opportunity structure ) [iii].

.

Η εξωτερική πλευρά της προσφοράς συγκροτείται από τη θεσμική, την πολιτική και την πολιτισμική διάσταση. Αξίζει να επισημάνουμε δύο παράγοντες, έναν πολιτικό και έναν πολιτισμικό, που, κατά την άποψή μας έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην εκλογική επιτυχία της Χρυσής Αυγής.

.

Ο πολιτικός παράγοντας ήταν η πόλωση της ελληνικής πολιτικής ζωής την τελευταία διετία γύρω από το δίλημμα μνημόνιο/αντιμνημόνιο. Για διάφορους λόγους, που έχουν αλλού αναλυθεί [iv] και που ανάγονται σε χρόνιες παθολογίες του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού, οι συμφωνίες διάσωσης της Ελλάδας (bailout agreements) δαιμονοποιήθηκαν στον εγχώριο πολιτικό και δημοσιογραφικό λόγο. Μια συμφωνία που για τους δανειστές της Ελλάδας ήταν διάσωση (bailout), για τους Έλληνες λαϊκιστές και για την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος ήταν «Μνημόνιο», δηλαδή καταστροφή της Ελλάδας. Η λέξη Μνημόνιο έγινε συνώνυμο του απόλυτου κακού. Η υποστήριξη του «Μνημονίου» έγινε συνώνυμη της εθνικής προδοσίας. Το Μνημόνιο στο συλλογικό υποσυνείδητο ενοχοποιήθηκε για όλα τα δεινά της Ελλάδας. Οι στρεβλώσεις της χώρας και το αντιπαραγωγικό μοντέλο ανάπτυξης που δεν μπορούσε να συνεχιστεί αποσιωπήθηκαν με την επίρριψη όλων των ευθυνών για τα δεινά της χώρας στη «ναζί» Μέρκελ. Το σύνθημα «εμείς δε φταίμε» έγινε η νέα Μεγάλη Ιδέα της Ελλάδας.

.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο ΛΑΟΣ ήταν καταδικασμένος στον πολιτικό αφανισμό μετά τη βραχύβια συμμετοχή του στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Η υποστήριξη του Μνημονίου από το ΛΑΟΣ, παρά τη μετέπειτα μεταστροφή του, ισοδυναμούσε με εθνική προδοσία για τους δυνητικούς υποστηρικτές του. Οι στρόφιγγες της άρδευσης από τη δεξαμενή των ακροδεξιών ψηφοφόρων είχαν κλείσει ερμητικά. Απέμειναν ως δέκτες της ακροδεξιάς δεξαμενής η Χρυσή Αυγή και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες.

.

Θα περίμενε κανείς ότι οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, συνεπείς «αντιμνημονιακοί» αλλά σαφώς πιο μετριοπαθείς από τη Χρυσή Αυγή, θα έπαιρναν τη μερίδα του λέοντος από την ακροδεξιά δεξαμενή. Στην πράξη όμως, μοιράστηκαν σχεδόν εξίσου με τη Χρυσή Αυγή τους πόρους της δεξαμενής.

.

Αυτό συνέβη, κατά την άποψή μας γιατί εμφανίστηκε ένα νέο στοιχείο της εξωτερικής πολιτικής προσφοράς, από το πολιτισμικό επίπεδο, ένα στοιχείο μιας νέας «πολιτικής κουλτούρας» στην Ελλάδα της κρίσης.

.

Πρόκειται για την κοινωνική αποδοχή και νομιμοποίηση της κουλτούρας της βίας. Φαινόμενο που ανάγεται στις παθολογίες της μεταπολιτευτικής πολιτικοποίησης [v] και που απέκτησε πλειοψηφικά χαρακτηριστικά στην Ελλάδα της κρίσης. Έτσι, διαμορφώθηκαν νοοτροπίες και συμπεριφορές βαθύτατα αντιδημοκρατικές, με κορύφωση τις κρεμάλες στην Πλατεία Συντάγματος στις κινητοποιήσεις των «αγανακτισμένων» το καλοκαίρι του 2011 [vi]. Όπως χαρακτηριστικά περιγράφει ο Νίκος Μαραντζίδης «η τηλεοπτική κάλυψη των συγκεντρώσεων, οι συνεχείς συζητήσεις και τα άρθρα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ενίσχυσαν το συλλογικό ναρκισσισμό του πλήθους. Η διαπόμπευση των πολιτικών προκαλούσε συλλογική και ατομική ηδονή. Η ‘γιούχα’ και η μούντζα προβλήθηκαν ως ένας εναλλακτικός τρόπος πολιτικής σκέψης. Την ίδια στιγμή, πολιτικές δυνάμεις της άκρας δεξιάς και της άκρας αριστεράς, όχι μόνο κολάκευαν αυτό το πλήθος αλλά φρόντιζαν να το πλαισιώσουν οργανωτικά και ιδεολογικά» [vii]. Είναι χαρακτηριστικό ότι σύμφωνα με δημοσκόπηση [viii], ένας στους δύο κατοίκους της Ελλάδας εγκρίνει τους προπηλακισμούς εναντίον πολιτικών προσώπων, δηλαδή υποστηρίζει την πολιτική βία. Δύο χρόνια πριν, η κουλτούρα της βίας εμφιλοχωρούσε σε αριθμητικά ασήμαντες ομάδες ακροδεξιών και ακροαριστερών γκρουπούσκουλων. Στην Ελλάδα της κρίσης, είναι κοινωνικά και πολιτικά αποδεκτή συμπεριφορά.

.

Πάνω από 600 περιστατικά πολιτικής βίας έχουν καταγραφεί από τα τέλη Ιουνίου 2011, που ψηφίστηκε το Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, έως τις πρόσφατες εκλογές του Ιουνίου 2012. Οι πρωταγωνιστές των προπηλακισμών και των επεισοδίων συνήθως τα βιντεοσκοπούν και στη συνέχεια τα αναρτούν, με υπερηφάνεια υποθέτω, στο διαδίκτυο, ως λάφυρα πολεμικής αναμέτρησης, αφού ο αντίπαλος συνήθως τρέπεται σε φυγή ή ζητάει τη βοήθεια της αστυνομίας. Οι επικηρύξεις και τα «καταζητείται» εναντίον πολιτικών έγιναν καθημερινή ρουτίνα στην Ελλάδα της κρίσης.

.

Όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει ο Θανάσης Διαμαντόπουλος, «Όλα τα χρόνια της μεταπολίτευσης και βεβαίως τώρα με την κρίση, ήταν αναπόφευκτο κάποια στιγμή ως αντίδραση να υπάρξει η πολιτική ενίσχυση χώρων και σχημάτων της άκρας δεξιάς που σε μεγάλο βαθμό επικαλούνται ή προβάλλουν τη δυνατότητα για μία δυναμική αντίδραση βίαιη πεζοδρομιακού τύπου. Όταν τα κόμματα των άκρων ως άθροισμα υπερβαίνουν τα κόμματα του μέσου της μεσότητας της κυβερνητικής ευθύνης τότε εκ των πραγμάτων το πολιτικό σύστημα οδηγείται σε μία απραξία και αδυναμία παρέμβασης» [ix].

.

Η άρνηση της φιλελεύθερης δημοκρατίας και του πυρήνα των θεμελιωδών χαρακτηριστικών της περιγράφεται με ιδιαίτερα εύστοχο τρόπο από τον Γιώργο Σιακαντάρη:

.

«Αυτό που έγινε το 2010 και συνεχίζεται σήμερα, όπου πολλοί διατείνονται πως η μεταπολίτευση ήταν η χειρότερη περίοδος στην πολιτική ζωή της χώρας, ήταν το πύον που έσπασε μιας ήδη προϋπάρχουσας στο μαζικό ασυνείδητο καχυποψίας, αν όχι και περιφρόνησης της αστικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, του μόνου είδους δημοκρατίας που έχουν γνωρίσει οι νεωτερικές κοινωνίες. Στην Πλατεία νομιμοποιήθηκαν από ευρύτερες μάζες πολιτών συνθήματα, που μέχρι τότε μόνο οι τότε “περιθωριακοί” χρυσαυγίτες προωθούσαν. Νομιμοποιήθηκε αλλά δεν παράχθηκε, είχε ήδη παραχθεί, μια αντίληψη “δεξιά και αριστερή” που έβλεπε τη δημοκρατία είτε ως απάτη, είτε ως φενάκη, είτε ως μέσο για την προώθηση των συμφερόντων των ισχυρών, είτε ως εργαλείο χρήσιμο για να ανέλθει κάποιος στην εξουσία και μετά να την καταργήσει, είτε όλα αυτά μαζί» [x].

.

Τα περιστατικά πολιτικής βίας δημιούργησαν μια μεγάλη πολιτική ευκαιρία για τη Χρυσή Αυγή. Παρότι τα περιστατικά αυτά είχαν, στις περισσότερες περιπτώσεις, προέλθει από τη ριζοσπαστική και κινηματική αριστερά, η ακροδεξιά στην εξτρεμιστική της μορφή καρπώθηκε ένα πολύ σημαντικό μέρος από τα οφέλη. Γνωρίζουμε ότι οι πολιτικές ευκαιρίες μπορεί να διευκολύνουν αλλά δεν καθορίζουν τους παράγοντες επιτυχίας και αποτυχίας ενός κόμματος. Το πώς αυτή η πολιτική ευκαιρία μετατράπηκε σε ψήφο στη Χρυσή Αυγή [xi], μας οδηγεί στην εσωτερική πλευρά της πολιτικής προσφοράς, δηλαδή στον ίδιο το ρόλο του κόμματος της Χρυσής Αυγής.

.

.

Το χαστούκι του Κασιδιάρη και η ακροδεξιά οξειδοαναγωγή

.

Η Χρυσή Αυγή είχε ήδη από καιρό δώσει δείγματα αντιδημοκρατικής και βίαιης πολιτικής συμπεριφοράς. Οι ξυλοδαρμοί μεταναστών, οι βιαιοπραγίες εναντίον πολιτών και οι προπηλακισμοί εναντίον πολιτικών ήταν αναπόσπαστο τμήμα της πολιτικής της ατζέντας. Το εξτρεμιστικό τμήμα της ακροδεξιάς δεξαμενής ανακάλυπτε, μέσα από τις υπόγειες διαδρομές της βίας, τον πολιτικό του εκφραστή.

.

Παρ’ όλα αυτά, μετά τις εκλογές της 6 ης Μαΐου 2012, επιχειρήθηκε από μεγάλο τμήμα του πολιτικού προσωπικού και των μέσων ενημέρωσης, ο «στιγματισμός» της Χρυσής Αυγής για αυτές της τις πρακτικές. Αντίδραση εξαιρετικά ορθή, αφού, όπως επισημαίνει ο Mudde, «στη Δυτική Ευρώπη, ο στιγματισμός είναι ένα από τα κύρια εμπόδια για την εκλογική και πολιτική επιτυχία των λαϊκιστικών ριζοσπαστικών δεξιών κομμάτων σε χώρες όπως η Γερμανία και η Ολλανδία, χώρες όπου ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και το Ολοκαύτωμα υπήρξαν το βασικό σημείο αναφοράς σχετικά με τη διάκριση καλού και κακού στη μεταπολεμική περίοδο» [xii].

.

Η πρακτική του στιγματισμού αρχικά φάνηκε να αποδίδει καρπούς. Σχεδόν οι μισοί από τους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής δήλωναν στις δημοσκοπήσεις είτε ότι ήταν αναποφάσιστοι είτε ότι θα ψήφιζαν άλλο κόμμα. Έγκυροι αναλυτές των δημοσκοπήσεων προέβλεπαν ότι εάν συνεχιζόταν αυτή η τάση, η Χρυσή Αυγή κατά πάσα πιθανότητα θα βρισκόταν εκτός Βουλής, αφού δεν θα περνούσε το κατώφλι του 3%, ή ότι μόνον οριακά θα μπορούσε να εισέλθει στη Βουλή ξεπερνώντας το κατώφλι του 3%. Όλα αυτά, μέχρι το πρωινό της 7 ης Ιουνίου 2012.

.

Εκείνο το πρωί, στην εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1, ο Ηλίας Κασιδιάρης, κατά πολλούς το νούμερο 2 στην ιεραρχία της Χρυσής Αυγής και εκλεγμένος βουλευτής στις εκλογές της 6 ης Μαΐου, συμμετείχε σε στρογγυλό τραπέζι με υποψήφιους βουλευτές από άλλα κόμματα. Σύντομα η συζήτηση εξετράπη και ο Κασιδιάρης πέταξε ένα ποτήρι με νερό στην υποψήφια βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ρένα Δούρου και χαστούκισε την υποψήφια βουλευτή του ΚΚΕ Λιάνα Κανέλλη. Διέφυγε από το τηλεοπτικό στούντιο για να αποφύγει τη σύλληψη και κρυβόταν μέχρι να παρέλθει η προθεσμία της αυτόφωρης διαδικασίας.

.

Από εκείνη την ημέρα και μετά, η καθοδική καμπύλη της Χρυσής Αυγής πήρε τη ανιούσα. Από το 4% που είχε στις δημοσκοπήσεις μέχρι την ημέρα του επεισοδίου, έφτασε στο 5,4% (άνοδος 35%) μέσα σε λίγες ημέρες για να πάρει 6,92% στις εκλογές της 17 ης Ιουνίου 2012.

.

Η μεταβολή της πρόθεσης ψήφου [xiii] απεικονίζεται στο παρακάτω Διάγραμμα:

.

Είναι προφανές ότι το χαστούκι του Ηλία Κασιδιάρη (ένα τυχαίο γεγονός) άλλαξε την εκλογική μοίρα της Χρυσής Αυγής. Ο στιγματισμός της ήταν πλέον αναποτελεσματικός. Τα εκλογικά της ποσοστά την 17 η Ιουνίου 2012 ήταν περίπου τα ίδια με τα ποσοστά των εκλογών της 6 ης Μαΐου, παρά την ισχυρότατη πολιτική πόλωση των δεύτερων εκλογών. Η πολιτική προσφορά αυτού του κόμματος, δια χειρός Κασιδιάρη και σε τηλεοπτική μετάδοση, συναρθρώθηκε με την κοινωνική αποδοχή της πολιτικής βίας από τους μισούς ψηφοφόρους της Ελλάδας και άρδευσε από την ακροδεξιά δεξαμενή 425.990 ψήφους, ελάχιστα λιγότερους από τους Ανεξάρτητους Έλληνες (7,51% – 462.466 ψήφοι), οδηγώντας στον εκλογικό αφανισμό το ΛΑΟΣ (1,58% – 97.094 ψήφοι

.

Συνέχεια

.

.


.

.

[i]Δες σχετικά , John W. Veugelers, Roberto Chiarini, “The far right in France and Italy: nativist politics and anti-fascism”, στο Martin Schain, Aristide Zolberg, & Patrick Hossay (eds.), Shadows over Europe: The Development and Impact of the Extreme Right in Western Europe. New York : Palgrave , 2002, σελ. 83-103.

.

[ii] Αξιοσημείωτο είναι ότι από την ίδια δεξαμενή αρδεύει τμήμα των ψηφοφόρων του και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο ΣΥΡΙΖΑ, δεδομένου ότι 16% των ψηφοφόρων του έχουν θετική άποψη για τον ηγέτη της Χρυσής Αυγής Νίκο Μιχαλολιάκο (δημοσκόπηση VPRC για την εφημερίδα Η Ελλάδα Αύριο, 30 Ιουλίου 2012) και 49% έχουν θετική άποψη για τον ηγέτη των Ανεξάρτητων Ελλήνων Πάνο Καμμένο (δημοσκόπηση VPRC για περιοδικό Επίκαιρα, 22 Μαρτίου 2012).

.

[iii] Cas Mudde, όπ . παρ ., σελ . 316.

.

[iv] Πέτρος Παπασαραντόπουλος, «Χρονικόν ενός προαναγγελθέντος θανάτου», Μεταρρύθμιση 11 Μαΐου 2012, http://www.metarithmisi.gr/el/readArchives.asp?catID=2&subCatID=8&textID=8223 (ανάκτηση 10 Αυγούστου 2012). Αυτή η «αντιμνημονιακή» ρητορική χρησιμοποιήθηκε τόσο από την άκρα δεξιά όσο και από την άκρα αριστερά, με αποτέλεσμα να υπάρχουν εντυπωσιακές ομοιότητες στον πολιτικό και ιδεολογικό τους λόγο, συγκροτώντας ένα ιδιότυπο Φαιοκόκκινο Μέτωπο.

.

[v] Αναλυτικότερα δες Πέτρος Παπασαραντόπουλος, «Οι ρίζες της κουλτούρας της βίας στη μεταπολιτευτική Ελλάδα», στο The Books’ Journal, τεύχος 12, Οκτώβριος 2011, σελ. 92-97.

.

[vi] Για τον πολιτικό και ιδεολογικό λόγο των «αγανακτισμένων» της Πλατείας Συντάγματος δες Γιώργος Σιακαντάρης Οι μεγάλες απουσίες: Η ελληνική δημοκρατία σε άμυνα, Εκδόσεις Πόλις, 2011 και Πέτρος Παπασαραντόπουλος, «Δε χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε – Η ιδεολογική και πολιτική λειτουργία του κινήματος των “αγανακτισμένων”», Μεταρρύθμιση 18 Ιουνίου 2011, http://www.metarithmisi.gr/archivesMeta/journal/readArchives.asp?catID=4&subCatID=0&page=1&textID=1575 (ανάκτηση 10 Αυγούστου 2012).

.

[vii] Νίκος Μαραντζίδης, «Οι αγανακτισμένοι εισήλθαν στη Βουλή!», Καθημερινή, 20 Μαΐου 2012.

.

[viii] Ένας στους δύο πολίτες τάσσονται υπέρ των προπηλακισμών βουλευτών, σύμφωνα με δημοσκόπηση της Kάπα Research που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Το Βήμα της Κυριακής, στις 10 Ιουλίου 2011. Πιο συγκεκριμένα, ένα ποσοστό 49,6% αναφέρει ότι εγκρίνει τα επεισόδια σε βάρος βουλευτών, ενώ ποσοστό 40,5% τα αποδοκιμάζει.

.

[ix] Θανάσης Διαμαντόπουλος, συνέντευξη στον Αθήνα 9.84 (06/04/2012), στα πλαίσια αφιερώματος με τίτλο Το φαινόμενο «Χρυσή Αυγή», http://www.athina984.gr/node/184020 (ανάκτηση 10 Αυγούστου 2012).

.

[x] Γιώργος Σιακαντάρης, « Η δημοκρατία δεν είναι ολοκληρωτισμός» ,ΤΑ ΝΕΑ, 26 Ιουλίου 2012.

.

 

.

 

.

[xi]Δες και Νίκος Μαραντζίδης, «Η ανατομία του 6,97%», ΤΟ ΒΗΜΑ, 27 Μαΐου 2012.

.

 

.

[xii]Mudde , όπ. παρ. σελ. 330.

.

 

.

[xiii] Στην Ελλάδα ισχύει απαγόρευση δημοσιοποίησης δημοσκοπήσεων 15 ημέρες πριν από την ημερομηνία των εκλογών. Κατά συνέπεια τα στοιχεία του διαγράμματος περιέχουν αποτελέσματα γνωστοποιημένων δημοσκοπήσεων έως την 1 η Ιουνίου 2012 και «κρυφών» από την ημερομηνία αυτή και μετά, που έρχονται στη δημοσιότητα για πρώτη φορά. Προέρχονται από την εταιρεία GPO. Θέλω να εκφράσω τις θερμές μου ευχαριστίες στην εταιρεία και στον διευθύνοντα σύμβουλο της κ. Τάκη Θεοδωρικάκο για την πρόθυμη ανταπόκριση στο αίτημά μου.

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top