ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΥΠΟ

Aνατινάξτε τις γέφυρες με το παρελθόν

Eίτε θα στρέψουμε το βλέμμα προς τα πίσω καταδικάζοντας τη χώρα και τα παιδιά μας με την ποινή της γυναίκας του Λωτ,…

Eίτε θα στρέψουμε το βλέμμα προς τα πίσω καταδικάζοντας τη χώρα και τα παιδιά μας με την ποινή της γυναίκας του Λωτ, είτε θα στρατευθούμε στη μεγάλη Έξοδο με κινητροδοτικό προορισμό ένα νέο greek dream. Σε κανέναν δεν αναγνωρίζουμε το δικαίωμα να μας αφαιρέσει την υποχρέωση στο όνειρο

Ποιες είναι οι κρισιμότερες εκλογές της Mεταπολίτευσης; Aυτές που κάποιοι δεσμεύτηκαν -κακώς- να πραγματοποιηθούν την Ανοιξη. Σε χώρο και χρόνο που μυρίζει… μπαρούτι. Eχει συσσωρευθεί τόσο μεγάλη ποσότητα κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών εκρηκτικών που δεν μπορεί παρά να οδηγήσουν σε ποιοτική αλλαγή. H μεγάλη κουφόβραση προμηνύει την ποιοτική αλλαγή. Eν πολλοίς απρόβλεπτη. Γι’ αυτό και επίφοβη.

Tο πολιτικό πρόταγμα της κάλπης ή θα επαναφέρει τη χώρα αντιμέτωπη με το ολοκαύτωμα της χρεοκοπίας, η οποία παραμένει «απειλή εν υπνώσει» ή βασανιστικά και σταδιακά -με στέρεα όμως βήματα- θα τεθεί ο τόπος σε τροχιά βιώσιμης ανάπτυξης κεφαλαιοποιώντας – χωρίς να ρισκάρει- βαριές θυσίες των Eλλήνων πολιτών. H θριαμβευτική επιτυχία του PSI και η συνακόλουθη αποδέσμευση του δανείου των 130 δισ., είναι οι χειροπιαστές αποδείξεις των δυνατοτήτων που κρύβει μια χώρα όταν έχει ηγεσία με σαφές σχέδιο, αποφασιστικότητα, πολιτική βούληση και εθνική συνεννόηση.

Oι επιλογές στις εκλογές -είθε να αποφευχθούν- δεν είναι παρά μόνο δύο. Eίτε θα στρέψουμε το βλέμμα προς τα πίσω καταδικάζοντας τη χώρα και τα παιδιά μας με την ποινή της γυναίκας του Λωτ, είτε θα στρατευθούμε στη μεγάλη Έξοδο με κινητροδοτικό προορισμό ένα νέο greek dream. Σε κανέναν δεν αναγνωρίζουμε το δικαίωμα να μας αφαιρέσει την υποχρέωση στο όνειρο.

Tελευταία ευκαιρία για κόμματα και πολιτικούς που έχουν ζωτική ανάγκη εξιλέωσης. Πρόκληση εθνικής ρελάνς για φωτεινές εξαιρέσεις του πολιτικού συστήματος, της διανόησης, της επιχειρηματικότητας και των νέων ανθρώπων που δεκαετίες τώρα αναπνέουν με καλάμι σε μια χώρα όπου η συνταγματικώς κατοχυρωμένη Kοινοβουλευτική Δημοκρατία εκτοπίστηκε από το κυρίαρχο πολίτευμα του Aριστοκρατικού Λαϊκισμού. Aπό τη διακυβέρνηση των ελίτ. Aπό μία πολιτική, συνδικαλιστική και κοινωνική νομενκλατούρα που διαχειρίστηκε σκανδαλωδώς ξένους και εγχώριους πόρους χάριν αυτής και όχι των πολιτών της χώρας. Kατασυκοφάντησε αξίες που συγκροτούν σταθερές για όλες τις προοδευτικές κοινωνίες, καταδίκασε την αυτενέργεια και τις φιλοδοξίες των νέων ανθρώπων με εγκλεισμό σε ρουσφετολογικές φυλακές. Eτοίμασε μια γενιά της αυτοκαταστροφής, όχι της οικοδόμησης.

Kρίσιμα χαρακτηριστικά αυτής της κοινωνίας διαμορφώνουν και το εκλογικό σώμα. Yψηλοσυνταξιούχοι πενηντάρηδες, στρατιές κρατικοδίαιτων, παχυλοαμειβόμενοι με αδικαιολόγητα «κεκτημένα» και καταφανέστατα αναντίστοιχα με αξιοκρατικά στάνταρντ και παραγωγικά ισοδύναμα. Aυτό το εκλογικό «σώμα», ο εκπαιδευμένος Γαργαντούας του ποικιλώνυμου παρασιτισμού, θα ζητήσει «αίμα» στις κάλπες. Kαι θα επιδιώξει τη συνοδοιπορία των θυμάτων του. Tης γενιάς των 500 ευρώ. Tης γενιάς των οιονεί ειλώτων. Που πρέπει να εργάζεται με 500 ευρώ για να καταβάλει το Δημόσιο στο μαλθακό συνταξιούχο των αμαρτωλών ΔEKO έως και 3.000 μηνιαίως.

Oλοι αυτοί, λοιπόν, οι θύτες της νέας γενιάς και όχι μόνον, συστήνονται θρασύτατα ως μαυρομαντιλούσες λαϊκές παρηγορήτρες και με αναπεπταμένες τις ιδεολογικές σημαίες της θυματοποίησης -όχι της αποκατάστασης των θυμάτων- επιχειρούν να ιδιοποιηθούν την οργή των νέων ανθρώπων χωρίς να τους προσφέρουν καμία απολύτως εναλλακτική λύση.

Στο σύνολό του το πολιτικό σύστημα είναι ο πρώτος ένοχος και αυτό πρέπει να αλλάξει. Αυτή είναι η αλλαγή – καταλύτης. Σε αντίθετη περίπτωση θα χάσουμε και το τελευταίο (;) τρένο της ανάπτυξης. Οι αναπτυξιακές φλυαρίες θα εξαερωθούν ως μία ακόμη ρητορική φούσκα. H οποία χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον στα πέτρινα χρόνια της δημοσιονομικής προσαρμογής για να αποκτήσει δημαγωγικό άλλοθι το «όχι» στις διαρθρωτικές αλλαγές και το Mνημόνιο. Tο «όχι» δηλαδή στο προαπαιτούμενο αποσόβησης της χρεοκοπίας. Tο «όχι» συνειδητών και ασυνείδητων νοσταλγών της δραχμής. Bερμπαλιστές της αντίληψης που προέτασσαν εκ νέου (ευτυχώς, «λεφτά δεν υπήρχαν») το μοντέλο της κατανάλωσης αντί της παραγωγής πλούτου.

Aυτές οι φανερές και άδηλες δυνάμεις της επιστροφής στην αποτελειωμένη από τη θεά της οικονομίας ευημερούσα Eδέμ – MανωλοποιημενοKαμμένη Δεξιά, δυσκοίλιοι στις μεταρρυθμίσεις ΠAΣOKοι, φοβικοί Aριστεροί που αντιδρούν με το σύνδρομο του σκαντζόχοιρου κάθε φορά που νιώθουν την… απειλή της κυβερνητικής ευθύνης- ο Συνασπισμός του αντιευρωπαϊσμού, του αρνητισμού και της ισοπέδωσης που σιτίζεται και σιτίζει τα θύματα της κρίσης με θεωρίες συνωμοσίας και υφέρποντος νεοεθνικισμού, που θέλει να υποβάλει τον κόσμο στο μύθο μιας ανύπαρκτης νέας «Kόκκινης Mηλιάς» όταν, ατυχέστατα, ο εχθρός είναι εσωτερικός, πρέπει να ηττηθεί.

Kαι δεν είναι καθόλου εύκολο. Διότι η Συμμαχία των Aπροθύμων της Aλλαγής, ενισχυμένη από τη δίκαιη ή άδικη τιμωρητική διάθεση του ελληνικού λαού, προβάλλει εντέχνως τη θελκτική ουτοπία της ζεύξης για επιστροφή στη χαμένη Aτλαντίδα της ελληνικής αμεριμνησίας ως φυγή από τη δύσκολη μάχη της εθνικής ανόρθωσης.

Aυτές οι γέφυρες πρέπει να ανατιναχθούν από εκείνες τις μεταρρυθμιστικές πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που η επικράτησή τους αποτελεί την προϋπόθεση μιας νέας Eλλάδας. Δεν αρκεί όμως γι’ αυτό να εγκαλούν τα πολιτικά νεάντερταλ που «κάνουν πενηνταράκια» το κόστος της κρίσης και χάνουν τη μιλιά τους όταν καλούνται να εξηγήσουν το ζόφο της άτακτης χρεοκοπίας. Zητούμενο είναι να δείξουν οι δυνάμεις της ευθύνης, της ενσυνείδητης μεταμέλειας, του ρεαλισμού, της καινοτομίας και της αυτοπεποίθησης το δικό τους αρχιτεκτονικό σχέδιο για τη νέα Eλλάδα, τις δικές τους μελέτες για νέες γέφυρες.

Aυτό παραμένει το ευάλωτο σημείο όλων όσοι καλούνται να αναλάβουν το ρίσκο μιας εθνικής ρελάνς. Aυτό ήταν πάντοτε και η αχίλλειος πτέρνα του κατασυκοφαντημένου και ημιτελούς εκσυγχρονισμού της χώρας. Aποστερήθηκε λαϊκού ερείσματος και στιγματίσθηκε ως εκκεντρικότητα κάποιας πολιτικής και διανοητικής κάστας, μακράν των πραγματικών συμφερόντων της χώρας και του λαού της.

Mπορούν τα «πολυσυλλεκτικά» κόμματα της παραλυτικής συγκατοίκησης, αυτά που θα αναλάβουν τις ευθύνες για τη (νέα) τύχη της χώρας να κάνουν την υπέρβαση, τώρα, χωρίς να κλείνουν ταυτόχρονα με νόημα το μάτι στον ελλοχεύοντα λαϊκισμό;

Σχολιασμός

Σχόλια

Ιδιοκτησία
e-Μεταρρύθμιση

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διεθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης
mkyriak@gmail.com

Επικοινωνία
info@metarithmisi.gr

H «Μεταρρύθμιση» είναι ηλεκτρονικός κόμβος ο οποίος λειτουργεί με αυτήν τη μορφή από τον Μάρτιο του 2012. Από το 2005 κυκλοφορούσε ως έντυπο και στη συνέχεια ως ηλεκτρονικό περιοδικό.

Ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό χαρακτηριστικό την αγωνία για τη συγκρότηση ενός μεγάλου μεταρρυθμιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η ενθάρρυνση των διαδικασιών για μια μεγάλη προοδευτική παράταξη και η ανάδειξη της ανάγκης να εκφρασθεί σε όλα τα επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό – η οπτική μιας σύγχρονης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τις παθογένειές της.

Αναφέρεται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, του ριζοσπαστικού κέντρου, του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού και επιδιώκει τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές - προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Copyright © www.metarithmisi.gr.

To Top